CARACTÈRES DU GENRE
HyYDROCOTYLE. Tournefort. Inst. Rei. Herb. 1. p. 382, t. 173, Lin. Gen. 325. Juss. Gen. 226, Gœrtn. Fr. 1. p.05. É:22:
SOLANDR£Æ et CENTELLÆ species Lin. Syst. veg. ed. 13. SPANANTHES species Willd.Sp.BozAcis spec. Spreng. Umb.
HyprocoTyLEs, GiycerrÆet CRANTZIE spec. Nuit. Gen. Am. 1. p. 176.
CARACTER DIAGNOSTICUS.
Flores, capitati, seu irregulariter umbellulati, aut radiati ; petalis ovalibus, acutis, œqualibus. Fructus edentatus , subglobosus, aut lenticularis, lœvis aut striatus, costatusve.
CARACTER DESCRIPTIF US.
Fructificatio. Flores sessiles aut pedunculati, capitati, seu radiati, seu umbellulati, albidi seu purpurescentes; capitulo , umbellulaque involucro 3-4 aut polyphyllo cinctis.
Ovarium inferum.
Calycis limbo subnullo, integro.
Corolla 5petala, rosaceal. Betalis œqualibus ovali-lanceolatis , integris , sessilibus glabris, rarius lanuginosis.
Stamina 5 epigynica : antheræ biloculares ovatæ , loculis oppositis, filamentis subulatis longitudine petalorum , medio antheræ dorso adnatis.
Pistillus : Ovarium orbiculato sub compressum ( compresio partim dissepimento contraria ) biloculare , loculis uniopulatis ; ovulo appenso.
Discus epigynicus, luteus, glandularis , bifidus.
Styli duo, petalis dimidio minores, sub divergentes. Sügmata mynima sub lateralia intern4 stylorum facie in sulcur glandularem desinentia,
Fructus (Diakenium) orbiculato sub compressum aliquando rotundo .subdidymum , lenticulare aut cordiformi, sæpius costatum rarius lœve; maturatione dicoccum , akentiis monospermis. Pericarpium tenue , siccum dissepimento centrali Persistente in duos pärtitum loculus a seminibus distinctum.
Semina duo subovata, lenticulari-compresso. Epispermium tenuissimum quasi arachnoïdeum. Endospermium carnosum, ducum albidum. Embryo dicotyledoneus, inversus minimus in. supremà endospermit parte loculatus. Cotyledones obtusæ : radicata suyera subconica.
Vegetatio. Herbæ sæpius perennes, rarius suffruticoseæ, aut annuæ.
Caulis erectus, prostratus reptansve, ramosus.
Folia alterna petiolata, indivisa aut partita, peliata, reniformia, cordata, hastata, subcuneifolia, lineariave petiolis aliquando basi dilatatis subauriculatis.
Stipulæ membranaceæ, ovali lanceolatæ aut subcordatæ ad basim petiolorum.
HABITATIO. Sœpius in paludosis arenosis. Duo tantum in Europa. Plurimæ in Ammericä meridionak; atque Africä australi, novâ que Hollandiä.
TarLEAU DES ESPÈCES,
Section première.
À revrues PELTÉFS, (FOLIIS PELTATIS).
$ 1. Non divisées, (Indivisis).
+ Fleurs glomerulées presque sessiles, (Flores glomerali subsessiles ), N°. 1. L'HYDROCOTYLE VULGAIRE. PI. 2. N°. 1. et PI. vu. fig. 1.
Hydrocotyle (vulgaris.) Fol. orbiculatis, duplicato-crenatis, glabris, 9 nerviis. Flores sessiles capitati; capitulo 3-5 Jloro , pedunculato , sæpè à centro prolifero. N.
: Hydrocotyle vulgaris. Tourn. 1. R. H. 528. Ranunculus aquaticus Cotyledonis folio. C. Bauh. Pin. 180. Hydrocotyle (vulgaris.) Foliis pellatis umbellis quinque floris. L. S. P. 254. Lamk. dict. 3, p. 151. Flor. Dan. £. 96. Thunb. dissert. acad. 2, pag. 415. Willd, sp. 1, p. 1360.Pers. Syn, J. 301.
Caulis herbaceus repens , teres, nodosus, glaber ramosus, fragilis. Folia alterna , erecta, petiolata, orbiculatopeltata , 9 nervia (nervis è centro divergentibus ) duplicatocrenata. Petiolo palmari et ultra cylindrico supernè subvilloso. Stipulæ duo minimæ ovatæ, caducæ. — Flores minimi subsessiles agglomerati, seu in capitulo 5- floro sæpe à centro prolifero, foliohis +- cordato-acutis cincto dispositi. Calyx monophyllus turbinato-compressus cum ovario infero codlitus : Limbo sub nullo, integro. — Corolla 5- petala, rosacea, patens. Petalis inlegris, albis ovato-acutis, sessilibus. Diseus epigynus sub glandulosus luteus, bipartitus, cum stylorum incrassatä basi confluens. Stamina 5 : {ongitudine petalorum , eis que hlterna , circa basim discé inserta : filamentis quasi subulatis, medio dorsi antheræ affixis. Antheræ biloculares , ovatæ , loculis oppositis. — Pistillus : Ovarium inferum orbiculari-compressum sub lenticulare , hinc et illinc bicostatum; biloculare; loculis 1 ovulatis, ovulo appenso. Styli duo basi incrassati staminibus breviores 3 persistentes, divergentes. Stigmata duo glandulosa, minima stylorum facie éatern& in sulco longitudinali glanduloso desinentia. Fructus lenticulari compressus , bipartibilis, hinc et illine bicostatus, stylis et disco persistentibus coronatus.
Cette espèce a sa tige rampante, cylindrique glabre, longue d'environ un pied et comme articulée. De chacune des articulations, qui donne supérieurement naissance à une feuille et une hampe de fleurs, part, annulairement, une petite touffe de racines, grèles et fibreuses. Ses feuilles portées sur ua pétiole, glabre inférieurement, offrant quelques poils bianchätres dans sa partie supérieure , long d'environ qua-
(180 te tre à huit pouces , s'insérant au centre de la face inférieure , sont orbiculaires, peltées, doublement crénelées ; un peu incisées inférieurement. Élles sont ordinairement marquées de neuf nervures rayonnantes et ramifiées, |
Les fleurs sont petites, blanchâtres, presqué sessiles , disposées au nombre de 5 à 8, en un petit capitule porté par une hampe extra-axillaire ; plus, courte que les pétioles. Assez souvent il part du centre du petit capitule un prolon-
te] de fleurs. »
sement de la hampe qui se termine par un nouveau groupe LU
‘ Le ‘fruit est orbiculaire comprimé, comme lenticulaire, marqué sur chaque face de deux côtes saillantes.
” Cette espèce habite les lieux bas et humides de PEurope : ellé fleurit au inois de juin et de juillet : ses fruits sont mürs au commencement de septembre. ( V.V.)
æ. Varietas (Verticillata) Capitulis verticillatis. N. Hyd. Verticillata. Thuub. diss.'acad. 2, p. 415, tab. 3, Pers. Syn. k:30or.
Cette variété, dont Thunberg a fait une espèce distincte, n’est remarquable que parce que le premier capitule est quelquefois surmonté de trois à quatre autres, parfaitement. semblables, J'ai fréquemment trouvé cette variété parmi les échantillons de l'A Vulgaris, rapportées de l'Amérique Septeutrionale par Michaux, père, et par M. Bosc. Le nombre des Nérvures est en général de 11 à 12. (V.S.)
TT Fleurs en su Buts (flores umbellulati).
N°. 2. L'HYDROCOTYLE PETITE, PL zu, Fig. 2.
lydrocotyle (Pusilla) Hirtella : Fol. orbiculatis , non basi ermarginatis obsoletè crenatis 7- nervüs. Floribus minimis émbellulatis ; umbellulé vix 12 flora pedunculat4. N.
Caulis filiformis repens , glaber sub ramosus. Folia orbiculato peltata, parvula 7 nervia basi non emarginata , irregulariter crenata; petiolis pedunculisque erectis pollicaribus, æœqualibus, hirtellis. Stipulæœ duo ovatæ, caducæ. Umbellula
( 168 ) #mplex vix 12 flora; floribus pedicellatis minimis , invo-
lucello œquali parvulo.
Tige rampante très-grèle, légérement rameuse, glabre. Feuilles orbiculaires peltées, irrégulièrement crénelées , de quatre lignes environ de diamètre, marquées de sept servures. Leur pétiole a environ un pouce de hauteur, 1} est dressé, couvert, ainsi que les pédoncules, de poils assez longs et serrés. Il est accompagné, à sa base, de deux stipules fort petites. Les fleurs sont portées sur des pédicelles assez courts et forment une gmbellule composée d’environ douze fleurs et portée sur un pédoncule ou hampe de la même grandeur que les pétioles.
Cette espèce qui provient de l’herbier de Commerson , à été trouvée par ce botaniste dans les lieux arides des environs de Montevideo. ( V.S.)
N°. 3. L'HYDROCOTYLE OMBELLÉE. PL zu, Fig: 3.
Hydrocotyle (umbellata) glabra. Fol. orbiculatis, basi emarginatis , duplicato-crenatis, sœpius 12-nerviis, Floribus in umbellul& 20-30- flor4 pedunculatä dispositsis. N. à
H. umbellata. L. S. P, 234. Lamk, dict. 3, p. 152. Thunb. L c. p. 414: Wild: sp. 1°. 1361. Pers. syn. I. 3o1. 4. maxima folio umbilicato , floribus in umbellam nascentibus. Plum. Erva de capitaon: Marcg. bras. 27. Acaricoba. Pis. bras. 90. |
Caulis repens substriatus , rdmosus , pédulis et ultrà. Folis longe petiolata solitaria, rarius duo approximata , orbicularipeliata, latè et regulariter duplicato-crenata ; sœpius 12 nervia, bast sub emarginala. Vetioli teretres , erecti, palmares et ultra. Flores parvuli, albidi, pedicellati, pedicellis semi pellicaribus in umbellulä simplici (Sertulo Rich) dispositis. Umbellulà cireiter 20- 30 florâ, longe pedunculatä , involucellaté ; involucello polyphytllo, foliolis parvis ovali acutis. Pedunculo petiolis sub œquali, rarius minori. Fructus orbiculato compressus in ultraque facie bicostatus.
Cette espèce, entièrement glabre, présente une tige ram-
pante, couchée , cylindrique , rameuse , légérement striée ; longue d’un pied, et même davantage : les feuilles sont solitaires, mais quelquefois deux se trouvent assez rapprochées pour paraître geminées , arrondies, peltées, larges d’un à deux pouces , régulièrement crénelées, à crénelures larges et égales; légérement échancrées à leur base : elles présentent, le plus souvent, douze nervures. Les pétioles sont dressés, haut de quatre à huit pouces, cylindriques, un peu striés : les fleurs petites et blanchâtres , sont soutenues par des pédicelles de six à huit lignes de longueur , au nombre de vingt à trente : elles constituent une ombellule simple ou sertule, dont la base est entourée d’un involucre polyphylle à folioles petites, ovales et aigues. Le pédoncule qui supporte ce sertule est, le plus ordinairement, de la longueur des pétioles , rarement plus petit où plus grand. Le fruit est orbiculaire, comprimé d’avant en arrière , offrant deux légères côtes sur chacune de ses faces.
* Cette espèce a été recueillie à St. Domingue par M.Poiteau; M. Palissot de Beauvois l’a rapportée des États-Unis. (V.S.) Pison , dans son histoire naturelle et médicale du Brésil, dit que les racines de cette plante sont aromatiques , et laissent exhaler , quand on les écrase, une odeur de persil ; on les emploie comme apéritives. , Ne. 4. L'HYDROCOTYLE OMBELLULÉE. PL. zur, Fig. 4. Hydrocotyle (umbellulata) glabra : fol. orbiculatis, base:
emarginatis obsoletè crenatis , 9 nervüs floribus umbellulatis. N. DEL
Hydrocotyle umbellulata. Michx. fl. bor, am. 1. p. 1614 H. umbellata. Pursh. fl. bor, am. 1. p. 190. (non Linnæï.)
Caulis repens, gracilis, teres, subsimplex. Folia petio=" lata subreniformi - pellata, basi emarginata, 9-10. nerviæ unguicularia ; 9-10 crenata, quasi sinuosa ; crenis Obtusis, Petiolis erectis , pollicaribus vix ultra; florés pedicellati, sertulati, seu in umbellul& 12-16 flora involucellata dispositi; Pedunculus petiolis æqualis vix major paulo longior.
ae * 12
( 4b H. pusilla; petiolis pedunculisque glabris ; fois sinu emarginatis, sublobulatis ; æb H. umbellatâ vero foliorum formé et præsertim omnium partium. )
Tige rampante, grêle et presque simple : feuilles presque uniformes, peltées, offrant neuf à dix nervures rayonnantes, un peu échancrées inférieurement., Pétiole dressé, glabre, long d’un pouce environ. Fleurs pedicellées très-petites , formant, au nombre de 12 à 16, un sertule environné d’un involucelle à folioles fort petites, ovoides, aigues. Pedoncule de la même hauteur que les Pétioles, souvent un peu plus long.
Cette espèce est originaire de la Caroline et de la Virginie, d’où elle a été rapportée par Michaux père. (V.5.)
+++ Fleurs disposées en rayons (flores radiati.)
N°. 5. L'HYDROCOTYLE DE BUÉNOSAIRES.
Hydrocotyle (Bonariensis). Fol. orbiculatis, duplicato-crenatis, 15-19 nervüs; floribus umbellato-radiatis, radiis