‹ Cartulaire du prieuré de Saint-Étienne de Vignory. Publié sous les auspices de la Sociéte historique et archéologique de Langres;Chapitre 66 sur 189 · IT À · texte numérisé non relu

IT À

INSTRUMENTUM PRO DIVIONENSIBUS CONTRA LUXOVIENSES MONACHOS.

Wilencus Dei gratia Lingonensis presul (2),bene valere cunctis fidelibus querelas ecclesie Luxoviensis atque Divionensis alterius erga alteram scientibus: Notam vobis quidem utriusque cenobii dissentionem arbitror esse, verum hec unde initium sumpserit, et qualiter utraque pars pro sui defensione, Rome, coram domino Papa Honorio (3) simul astiterit, indeque ad audientiam archiepiscopi Lugdunensis et Viennensis negotium translatum fuerit, dein ad nostram, id est Lingonensem cathedram, rei censura transierit, per nos patefieri dignum

(1) Cette charte avait été précédée d’un premier acte de donation ou de confirmation beaucoup plus court que nous publions dans la 1° partie de l'Appendice, n° 2, d’après l'original qui est également conservé. aux Archives de la Haute-Marne, cote 15 de l'inventaire &e 1760. L'évêque Robert y déclare formellement qu’il charge ses archidiacres de le confirmer : Et archidiaconis nostris confirmanda tradimus. Toutefois un seul d’entre eux y a mis son signum, tandis qu’il yen à cinq dans l'acte que nous publions ici.

(2) Guillenc, 55° évêque de Langres, 1125 ou 1126 n. s.-1136.

(3) Honorius II, 1124-1130. {

duximus, ut et vos ita rem esse credatis ut dicimus. Monachi si quidem Divionenses, inter multas quas in nostra diocesi possident ecclesias, eam que est apud Wangionisrivum et que apud Clarum montem(1), multis jam annis legitime noscantur et libere , nullo contradicente, possedisse, et hoc Lingonensium pontificum, quorum id intererat, synodica traditione, apostolice nichillominus sedis auctoritate. Has igitur, post tam diutinam, tam legitimam possessionem, Luxovienses monachi nuper eis ceperunt calumpniari, alteram quoque sitam in villa Sarcofagis (2) in archiepiscopatu Bisontinensi, qua in re predecessor noster dominus Josterannus episcopus, medium se interponens, partium questiones amico fine justitie dirimere cupiens, diem et locum audiende cause in commune utrisque statuit. Verum necessitudinibus tum hinc, tum illinc intervenientibus, rem ad effectum nequaquam perduxit. Ea propter utrique post aliquantas, nunc Lingonis, nunc Vienne, questiones habitas, Romam perrexerunt, Causam suam domino Pape Honorio innotuerunt, qui, communicato cum suis consilio, totius cause judicium archiepiscopo Lugdunensi (3) atque Viennensi (4), qui tunc presentes aderant, injunxit, quodque ab ipsis judicatum foret, ab utrisque monachis observari precepit. Archiepiscopiigitur,evocatis ad audientiam suam utrisque partibus, cum singulorum diligenter audissent rationes, suo atque eorum qui assistebant, id est episcopi Eduensis (5), episcopi Bellicensis (6), abbatis Cluniacensis (7)

er

(1) Le prieuré de Clefmont avait été donné à Saint-Bénigne, avec plusieurs autres églises, par l'évêque Robert en 1092. L’original de la charte de donation est aux Archives de la Côte-d'Or, fonds de Saint-Bénigne,

H. 22. Elle a été publiée par Pérard, p. 197. Voyez au surplus le premier chapitre de l’Introduction.

(2) Le prieuré de Serqueux.

(3) Humbauld, 65° archevêque de Lyon, 1118-1128.

(4) Pierre Ier, ou son successeur Etienne. Voy. p. 32.

(5) Etienne de Baugey, 50° évêque d’Autun, 1112-1140. (6) Voir la charte suivante.

(7) Pierre de Montboissier, 9 abbé de Cluny, 1122-1158.

Hole

aliorumque virorum illustrium consilio, justitia quoque preduce, duxerunt ut hujus cause censura ad nostram sedem transferretur, quippe ad cujus diocesim ecclesie pertinent, de quibus he controversie sunt exorte. Sic illo consilio finito, iterum utrique abbates Lingonis devenerunt, die ipsis a me denominato, ubi presidente me, cum clero nostro, assistentibus etiam nobiscum multis religiosis et nobilibus viris, cum utrarumque partium questiones audissemus, judiciumque super his facere deliberassemus, repente Luxoviensis abbas (1), metuens ne gravaretur equitatis libramine, ut pote minimum confidens, ut liquet, de justitia partis sue, nulla reperta vel exquisita occasione, professus est se judicio non obtemperare. Ego vero tanta rei insolentia permotus, cepi eum commonefacere ne id ageret, ne judicium subterfugeret, sed ut de omnibus que sciret a Divionensibus monachis expostulari, sententiam judicialem auüire non formidaret, et eo ordine quo rem quamque agi, seu prius seu posterius, legitimum foret. Ille autem nec precibus adquievit, nec rationi, ut vellet in jus trahi, cum e diverso Divionensis abbas (2) omnimodis insisteret ut judicium fieret. Hujus rei testis ego sum qui adfui, audivi et vidi. Testes et isti quorum nomina feci subter adnotari. S, Rogerii abbatis sancti Bercharii (3). S. Girardi abbatis Besue (4). S. Lamberti archidiaconi. S. Joscelini archidiaconi. S. Warnerii archidiaconi. S. Ayrardi archidiaconi. S. Pagani archidiaconi. S. Fulconis archidiaconi. S. Walterii archidiaconi Cabilonensis. S. Bertranni archidiaconi Eduensis. S. prioris Calmosiacensis. S. viri religiosi Valonis qui prelationem ecclesiasticam fugiens remotiorem sibi vitam delegerat. S. Hugonis scolastici Tullensis.

(1) Hugues Ier, 42° abbé de Luxeuil.

(2) Pierre Ier, 47 abbé de Saint-Bénigne, 1124-1132 ; assiste au concile de Troyes en 1129, Gall. Chris., t. IV, col. 682.

(3) Roger de Vignory, 21° abbé de Montierender, 1097-1126, n. 8.

(4) Gérard, 16° abbé de Bèze, 1125-1137.

S. Raynerii militis de Casteione. 8. Warnerii militis de Sumbernun. S. Ulrici militis de Agrimont. S. Girardi militis de Scotz.

Cartulaire de St-Bénigne, n° 834. — Pérard, p. 228. — L’original coté 20 dans l'inventaire de 1760, est en déficit.

Page 1