II. — Jean Blézin ou Blaziia
Il était le neveu de Jean Blézin Schyron qui professa de 1520 à 1566. En 1574, une chaire étant vacante par la mort d'Antoine Saporla, il se présenta au concours. Il échoua, et ce fut Nicolas Dortoman qui fut nommé. Il était déjà à cette époque doyen des docteurs non régents; en 1584, il devint doyen de la Faculté. Il mourut en 1609 après avoir publié, cette même année, les œuvres de son oncle.
A son concours de professorat, en 1574, parmi les questions à soutenir, Jean Blézin eut la suivante : l'usage du vin guérit il la faimetVophthalmie? Voici l'argumentation de celle thèse.
Questio undecima. An oyQoàpii-j et famem vini potio tollat ? Misera haec nostri corporis conslructio, variis diversisque est objecta affeetionibus. Ignata nobiscum est nostri ruina. In dies exhauritur primum illud humidum primigenium Isic) ut minime sit mirandum si scepenumero concidarnus animi delequio , siti, Came Quod cum Deus ille bonus praesentiisset sua benignitate in lanlo cibariorum numéro, hoc unum praelulit vinum sane quam maxime commendandum et laudandum. Si quid enim sit quod prote famen (sic) defendat, id cquidem est. Id enim quam celerrime verlitur in sanguinem qui nos alit, effluviumque triplicis nostre substancie optissime restituit. Vinum igitur in his vasibus bibemus, vi adhibemus. Nec solum ad hos, sed etiam et ad o»9a>puâv . Nam cum aliqua obtingat, polius sanguinis quadam acrimonia quam ipsius redundantia. adveniens a vino sanguinis magna copia, sanguinis effluen tis in oculos acrimoniam demulcet, ac conlemperal, ila 6'fî'Apiûi tollil. Quare oyQx) piâ-t et famen vini (p)otio tollil '.