Première conjusaiaon, — Verbe AMO, faitne
INDICATIF
PRÉSENT. PARFAIT
J’aime.
J’ai aimé.
Am
Am avi.
Am
as.
Am avisti.
Am
at.
Am avit.
Am
amus.
Am avimus.
Am
atis.
Am avistis.
Am
ant.
Am averunt ou am avéré.
IMPARFAIT
PLUS-QUE-PARFAIT
J’aimais.
J’avais aimé.
Am
abam.
Am averam.
Am
abas.
Am avéras.
Am
abat.
Am averat.
Am
abamus.
Am averamus.
Am
abatis.
Am averatis.
Am
abant.
Am avérant.
FDTDR.
FUTUR ANTÉRIEUR
J’aimerai.
J’aurai aimé.
Am
abo.
Am avero.
Am
abis.
Am averis.
Am
abit.
Ara averit.
Am
abimus.
Am averimus.
Am
abitis.
Am averilis.
Am
abuût.
Am averint.
IMPÉRATIF
PRÉSENT
Âm a ou am ato, aime.
Am ato, qu'il aime.
Am ate ou am atote, aimez.
Ara anto, qu'ils aiment.
DigiUzed
DU VERBE. 73
\ PRÉSENT
sÎKjpNCTIP.
PARFAIT. •'
^ Que j’aime.
Que j’aie aimé.
Âm em.
Am^verim.
Am OT^eris.
Am es. V Am et.
Am émus. ^
Am avàfit.
Am averimus.
Am etis. ^
Am averitis.
Aiÿ eut.
Am averint.
PLUS-QUE-PARFAIT
Que j’aimasse.
Que j’eusse aimé. >
Am arem.
Am avissem. '
Am ares.
Am avisses.
Am Xr^.
Âm avisset.
Am areilfkis.
Am avissemus.
Am aretis.
Am avissetis.
Am arent.
Am aviasent.
INFINITIF
PRÉSENT
PARFAIT
Am are, aimer. Am avisse, avoir aimé.
FCTÜR.
FUTUR ANTÉRIEUR
Amaturum esse, devoir aimer. Amaturum fuisse , avoir dû
PRÉSENT
aimer.
PARTICIPE
Âm ans , ÿén. am antis ,
aimant.
FUTUR
Am aturus, a, um, devant aimer.
TEMPS ACCESSOIRES OU FORMES VERBALES. SUPIN
Am atum,
O aimer ou pour aimer.
GÉRONDIF
Am andi,
d'aimer.
Am ando.
à aimer ou en aimant.
Am andutai, \imer, action d’aimer.
ÉLÉMENTS DD LAN^E
1 75. Deuxième conJusafeoj^Verbe MONEO, j'avertis.
INDICATIF
PRÉSENT. ^ y
J’avertis. ^
Mon eo.
Mon es.
Mon et.
Mon émus.
Mon etis.
Mon ent.
PARFAIT
J’ai averti.
Mon
.^^ Mon U Mi Mon uit.
Mon uimu^
Mon uistis. *
Mon uerunt <mi mon uere.
IMPARFAIT
J’avertissais.
Mon ebam.
Mon ebas.
Mon ebat. ^
Mon ebamus.
Mon ebatis.
Mon ebant.
PLUS-QUE-PARFAIT
J’avais averti.
Mon ueram.
Mon ueras.
Mon uerat.
Mon ueramus.
Mon ueratis.
Mon uerant.
FUTUR ANTÉRIEUR
J'avertirai.
Mon ebo.
Mon ebis.
Mon ebit.
Mon ebimus.
Mon ebitis.
Mon ebunt.
J'aurai averti.
Mon uero.
Mon ueris.
Mon uerit.
Mon uerimus.
Mon ueritis.
Mon uerint
IMPÉRATIF
PRÉSENT
Mon e ou mon eto, avertis.
Mon eto, qu'il avertisse.
]Mon ete ou mon etote, avertissez. .
Mon ento, qu’ils avertissent,
BU VERBE
' PRÉSENT
Que j’avertisse.
Mon eam.
Mon eas.
Mon eat. .
Mon eamus.
Mon eatis.
Qfon eant.
IMPARFAIT
Que j’avertisse.
Mon erem.
Mon eres.
Mon eret.
Mon eremus.
Mon eretis.
Mojbt^ erent.
SUBJON&TU.
PARFAIT
* Que iiÈlé averti.
Mon nerim.
Mon ueris. ‘
Mon uerit.
Mon uerimus.
Mon ueritis.
Mon uerint.
PLUS-QUE-PARFAIT
Que j’eusse averfi Mon uissem.
Mon uisses.
Mon uisset.
Mon uissemus.
Mon uissetis.
Môn uissent.
PRÉSENT
Mon ere, avertir.
FUTUR
Moniturum esse, devow tir.
INFINITIF
PARFAIT
Mon uisse, avoir averti.
FUTUR ANTÉRIEUR
aver- Moniturum fuisse, avoir dû avertir.
PARTICIPE
PRÉSENT
Mon ens, gén- mon entis, avertissant^^ ‘
FUTUR. * • ■
Mon iturus, a, um, devant averiitr,' ^ •*
TEMPS ACCESSOIRES.QH FO|^«VERBAt^.
SUPll|> •
Mon itum, • à aiÜ^jj^u pour avertir.
GÉROND®'.
- Mon endi, * d’<wertir.
Mon endo,. S avertir ovt en avertissant.
■ ^n endujn, avertir, action d'avertir.
Eléments du langage.