‹ Des essais dramatiques imités de l'anti-quité au XIVe et ai XVe siècleChapitre 75 sur 108 · Se. I · texte numérisé non relu

Se. I

3» Se. n.

Hem ! mi au^ um, quantum hodie mortales facis l At nunc ego per te indipio esse hominis.

Sed nescio quid plus curarum nunc mihi Cumulatur cerêbro : nunc trepidulus Fio. Nunc omnia timeo. Te, aurum, puto

Esse causam

Timenda sunt omnia mihi,

luvidia magis. Nam undique sunt invidi.

Sed illis maxime concède, dum crêpent, Invideant quantum libet. Nescio si quis me audiat. Num etiam volantes muscae sunt paxillum lividulœ? Invideant satis, dum tu mîhi, aurum , complaceas* !

Il se propose d'avertir immédiatement Nicérate, puis il se remplira restomac , et s'empressera de préluder à la consommation de son bien*. — Il s'en va frapper à la porte de Stéphanium ; on n'ouvre pas, il frappe encore. Une tuile, lancée par Âmpélischa, vient tomber à côté de lui. Cela lui fournit matière à des réflexions philosophiques :

Parum abfîiit quin tegula fregerit caput.

Quid mihi nunc profaisset aurum, Geta ?

Numquam tuta félicitas hominibus\

Néanmoins il frappe toujours, car il veut annoncer

i . Se. m.

S Facîam mihi

Hodie stomachum plénum. ...

• . .Incipiam ablîgurire bonum . . « •

Ibid.

Page 1