te in ras

οἱονεί πως ζῶντα ταῦτα δὴ καὶ χινούμενα mal τῆς ὠφελείας τὸν ἀεὶ χρόνον ἀμειώτως [159] μεταδιδόντα κατὰ τὴν τοῦ πυρὸς φύσιν καὶ τοῖς ὁρῶσι ταῦτα διὰ τῶν ἔργων καὶ τοῖς ταῦτα διὰ τῶν ἀναγνωσ μάτων ἀκούουσιν, ἐπειδή τοι χαὶ « μαχάριος οὐχ ὁ διδάξας μόνον 5. ἀλλ᾽ ὁ ποιήσας πρῶτον, εἶτα δὲ καὶ διδάξας » τοῦ χυρίου εἰρήχει τὰ εὐαγγέλια χαὶ « εἰ ταῦτα οἴδατε (πάλιν αὐτοῦ φησιν ἡ θεία φωνή), μακάριοί ἐστε, ἐὰν ποιῆτε αὐτά. »

15 σῆς ταπεινώσεως χαὶ UTAXONS τὴν ταπείνωσιν ἄριστα χαὶ τὴν ὑπα-

χοὴν παιδευόμεναι * OÙ γὰρ τοσοῦτον ἀνύειν δύναται TO τὸν ἀχραιφν χαὶ βεβηχότα λόγον τῆς [140] ἀληθείας διδάσχειν, ὅσον τὸ πράττειν ἔργῳ τὰ διδασχόμενα ᾿ σύνεσις γὰρ ἀγαθή, φησί, πᾶσι τοῖς πράττουσιν, ἀλλ᾽ οὔμενουν τοῖς μόνον ἀχούουσιν.

4. 131. Οὐκ αὐταὶ δὲ μόναι ἀλλὰ καὶ θῆρες τάχα ἀνήμεροί τινες τὴν σὴν ἀρετὴν αἰδεσθέντες τὸν ὅμοιόν so! ὑποταγήσονται τρόπον χαὶ ὅλους ἑαυτοὺς ταῖς σαῖς ας χερσὶ φέροντες ὑποθήσουσι, βλέποντες ἐν σοὶ ἀσυγχύτους τοὺς χαραχτῆρας τῆς ἐν τῷ παραδείσῳ ἀρχαίας ὑποταγῆς καὶ UTAXONS τῆς 140] ἡμετέρας προμήτορος, ἣν

25 εἶχεν ἐχείνη πρὸς τὸν Θεὸν πρό γε τῆς χαλεπῆς παραβάσεως καὶ τοῦ ὀλεθρίου διὰ τὴν παράβασιν πτώματος. Μᾶλλον δὲ xat αὐτοί co: χαθυποταγήσονται τῇ ἀσθενεστάτῃ φύσει καὶ ταπεινῇ οἱ χραταιοί τε καὶ μεγάλαυχοι δαίμονες καὶ φρίξουσί σε καὶ ὑπὸ τοὺς εὐαγγελιχοὺς χαὶ ὡραίους σου πόδας -εὐαγγελιζουένης εἰρήνην καὶ πᾶν ἀγαθὸν εἰς

80 χοῦν συντριβήσονται, τῆς ἀνωθεν δωννυούσης χαὶ συμμαχούσης oo!

4. Matth. ὃ, 19. — 6. Joh. 13, 17. -- 14. Corpus paroem. graec. I, 14, 40. — 29. Rom. 10, 15.