DE FIDE
I. Si quis dixerit rationem humanam ita independentem esse ut fidos ei a Deo imperari non possit, anatliouia sit.
II. Si quis dixerit fldem divinam a naturali de Deo et rébus moralibus scientia non distingui, ac propterea ad fîdem divinam non requiri ut revelata Veritas propter auctoritatem Dei revelantis credatur; anatliema sit.
III. Si quis dixerit revelalionem divinam externis signis credibilem fieri non posse, ideoque sola interna cujusqueexperienlia aut inspiratione privala homines ad fidem moveri debere; anathema sit.
IV. Si quis dixerit miraculanulla fieri posse, proindeque omnes de ils narraliones, eliam in sacra Scriptura contentas, inler fabulas vel niythos ablegandas esse, aut miraoula certo cognosci nunquam posse, nec lis divinam religionis chrislianœ originem rilo probari ; anathema sit.
Y. Si quis dixerit assensum fidei christianse non esse liberum, sed argumentis humanœ rationis necessario produci, aut ad solam fidem vivam, quœper charitatem operatur, gratiam Dei necessariam esse ; anathema sit.
VI. Si quis dixerit parem esse conditionem fidelium atque eoruni, qui ad fidem unice veram nondum porvenerunt, ita ;ut catholici justam causam habere possint fidem, quamsubEcclesiaemagisteriojam susceperunt, assensu suspenso in dubium vocaiidi, douée demonstrationem soientificam^credibilitatis et veritatis ûdei suas absolverint; anathema sit.
notre Créateur et Maître, ne peut pas être connu avec certitude par la lumière naturelle de la raison humaine, au moyen des choses qui ont été créées; qu'il soit anathéme.
II. Si quelqu'un dit qu'il ne peut pas se faire, ou qu'il ne convient pas que l'homme soit instruit par la révélation divine sur Dieu et sur le culte qui doit lui être rendu; qu'il soit anathéme.
III. Si quelqu'un dit que l'homme ne peut pas être divinement élevé à une connaissance et à une perfection qui dépasse sa nature, mais qu'il peut et doit arriver de lui-même à la possession de toute vérité et de tout bien par un progrès continu; qu'il soit anathéme.
IV. Si quelqu^n ne reçoit pas dans leur intégrité, avec toutes leurs parties, comme sacrés et canoniques, les Livres de l'Ecriture, comme le saint Concile de Trente les a énumérés, ou nie qu'ils soient divinement inspirés; qu'il soit anathéme.