ÉVANGILES (CONCORDE DES) — ÉVANGILES APOCRYPHES
Troisième annonce aux disciples
Les gardes soudoyés par les Juifs
Apparition aux disciples d'Emmaùs
— aux Apôtres
Aux mêmes, avec Tliomas
Apparition sur le bord du lac de Tibériade. Repas
après la pèche
Triple profession de Pierre établi pasteur de tout
le troupeau
Destiné au martyre, etc
Apparition sur une montagne
Instructions diverses
Dernières instructions
Promesse du Paraclet
Ascension de Jésus au ciel
Retour des disciples à Jérusalem
Départ pour évangëliser l'univers
Tout n'a pas été écrit
xxviii, 11-15
xxvm, 16-17
xxviii, 18-20
xvi, 10-11
xvi, 12-13 xvi, 14
xvi, 15-18 xvi, 19 xvi, 20
xxiv, 13-35 xxiv, 36-13
xxiv, 44-48
xxiv, 49 xxiv, 50-51 xxiv, 52-53
xx, 18
xx, 19-23 xx, 21-31
xxi, 1-14
xxi, 15-17 xxi, 18-24
x.xi , 25
II. Bibliographie des principales Con'cordes. — 1° Dans l'antiquité et le moyen âge. — Talien, Aià- TEffuipwv ; le texte grec est perdu , mais le fond a été retrouvé dans une version arménienne du commentaire qu'en avait donné saint Éphrem, Evangelii concordantes exposilio, traduction latine par Aucher et Môsinger, in -8°, Venise, 1870. Le P. Ciasca en a publié une version arabe, De Tatiani Dintessaron arabica versione, dans les Analecta sacra du card. Pitra, t. iv, Paris, 1883, p. 465-487; Tatiani Evangeliorum harmonia arabice, in-4°, Rome, 1888. Th. Zalin a essayé de le reconstituer, Tatian's Diatessaron, dans ses Forscliungen zur Geschichte des Neutestamentichen Kanons und der altkirchliclwn Litteratur, l1" Theil, in -8°, Erlangen, 1881, et dans sa Geschichte des Neutestamentlichen Kanons, t. n, 2, 1, Erlangen et Leipzig, 1891, p. 530-556. Victor de Capoue l'avait aussi traduit en latin sous le titre de Unum ex quatuor, et sa version a été retrouvée dans le Codex Fuldensis , édité par Raidie, Marbourg, 1878. Elle avait été publiée par Migne, Patr. lat., t. lxviii, col. 255-358, sous le nom d'Ammonius d'Alexandrie. Voir 1. 1, col. 499. — Saint Théophile d'Antioche avait fait aussi une harmonie des Évangiles, dont nous avons parlé plus haut et dont la nature est inconnue. — Juvencus, Erangelicse historiée, t. xix, col. 53-346, a composé en vers une harmonie évangélique. — Gui de Perpignan (f 1312), Concordia Evangeliorum, Cologne, 1618 et 1031. — Charlier de Gerson, Monotessaron , seu unum ex quatuor Evangeliis , Cologne, 1546, et dans ses Opéra, t. iv, Anvers, 1706.
2° Dans les temps modernes. — 1. Écrivains catholiques. — A. Bruich, Monotessaron brève ex quatuor Evangeliis, in-8°, Cologne, 1539. Voir t. i, col. 1951. — C. Jansen (de Gand), Concordia Evangelica, Louvain, 1549. — Jean Buisson, Historia et harmonia evangelica, Douai, 1571. — Th. Beauxamis (Pulcher Amicusj, Comment, in Evangelicam historiam, Paris, 1583. Voir t. i, col. 1534. — Sébastien Barradas, Commentaria in concordiam et historiam evangelicam , 4 in-f°, Coimhre, 1599-1611. Voir t. I, col. 1407. — Salmeron, Commentarii in Evangelicam historiam, Madrid, 1598. — Jean de la Haye, (Juaternio Evangelistarum, Douai, 1007. — Fr. de Rojas, Commentaria in concordiam Evangelistarum, Madrid, 1621. — Didace de Bèze, Commentaria in evangelicam historiam , Lyon, 1624. — Adrien Crom , Quatuor Evangelia historico ordine concordiez in modum digesta, Louvain, 1033. — Arnauld, Historia et concordia Evangelica, Paris, 1653 (t. I, col. 1018) — Jean Bourgeois, Historia et harmonia evangelica, Mous,
1641. Voir t. I, col. 1895. — B. Lamy, Harmonia sive Concordia quatuor Evangelistarum , iu-12, Paris, 1089. — S. Leroux, Concordia quatuor Evangelistarum, 2 in-8°, Paris, 1699 et 1791. — N. Toynard, Evangeliorum harmonia grseco - latina cum annotationibus chronologicis et historicis, in-f», Paris, 1707 et 1709. — V. Reichel, Quatuor Evangelia harmonica - chronologice disposita, Prague, 1840. — J. H. Friedlieb, Quatuor Evangelia in harmoniam redacta, Breslau, 1847. — Patrizi, De Evangeliis, Liber u qui est a-jva),AaxTixd:, Fribourg-en- Brisgau, 1852. — Th. Pr. Le Blanc d'Ambonne, Concordances et apparentes discordances des Evangiles, in-12, Paris, 1874. — Coleridge, Vita Vitse nostrse, Londres, 1869. — Theophilus, Concordia Evangeliorum synoptica, Bruxelles, 1871. — L. Fillion, Synopsis evangelica, Paris, 1882. — J. C. Rambaud , Novse Evangeliorum harmonia et synopsis, Agen et Paris, 1874; 2e édit., Tonneins et Paris, 1898. — L. Méchineau, Vita Jesu Christi D. N. e textibus quatuor Evangeliorum distinctis , Paris, 1890. — J. P. A. Azibert, Synopsis Evangeliorum historica, Albi, 1897.
2. Écrivains protestants. — A. Osiander, Harmonix evangelicx libri IV grœce et latine, Baie, 1537. — Calixte, Quatuor evangelicorum scriptorum concordia , Halberstadt, 1024. Voir col. 69. — J. Lightfool, Harmonia quatuor Evangeliorum inter se, Londres, 1644. — Althofer, Harmonia Evangeliorum emedullata, Iéna, 1653. — A. Calov, Harmonie des Lebens, Sterbens und A stehungs J.-C, Wittemberg , 1080. — J. Le Clerc, Harmonia evangelica, cui subjuncta est historia J.-C, Amsterdam, 1099. — Bengel, Richtige Harmonie der vier Evangelisten, Tubingue, 1730. Voir t. I, col. 1586. — Matthà'i, Synopsis der vier Evangelien, Gœttingue, 1826. — II. Chapman, .4 greek Harmony of the Gospels, Londres, 1836. — Wieseler, Chronologische Synopse der vier Evangelien, Hambourg, 1843. — Robinson, A Harmony of the four Gospels in greek, Boston, 1845. — Stroud, A new greek Harmony of the four Gospels, Londres, 1853. — C. Tischendorf, Synopsis evangelica, Leipzig, 1854; 48 édit., 1878. — Schulze, Evangelientafel, Leipzig, 1860; 2e édit., 1836. — B. Anger, Synopsis Evangeliorum, 2« édit., Leipzig, 1877. — Rushbrooke, Synopticon, in-f», Londres, 1880. — A. Wright, A Synopsis of the Gospels in Greek, Londres, 1896. J. Azibert.
ÉVANGILES APOCRYPHES. — La littérature des
évangiles apocryphes peut se partager en deux groupes. Le premier, le moins intéressant, le plus abondant, est constitué par des pièces qui doivent leur origine à l'esprit