X. Le Baciillet
1. ANSALDI Chaste Innocent. Né à Plaisance, le 7 mai 1710, prend l'habit des frères prêcheurs à Parme, le 6 septembre 1726. Appelé à Rome en 1733 par le général de son ordre, il suit les études de la Minerve et se lie surtout avec le cardinal Orsi. En 1735, il va enseigner la philosophie à Naples dans le couvent de Sainte- Catherine de Formelo. Il obtient l'année d'après la chaire de métaphysique de l'université. Ses succès font créer en sa faveur, en 1737, par le roi de Naples, une chaire de théologie qu'il n'occupe qu'une année. Il publie en 1738 le premier de ses ouvrages dont la longue série devait lui faire une haute réputation. En 1745, il est nommé premier professeur de théologie dans le couvent de Brescia, et en 1748, professeur d'Écriture sainte. Il est appelé, en 1750, à la chaire de théologie de l'université de Ferrare, qu'il quitte, en 1756, pour occuper, sur la demande du roi de Sardaigne, celle de l'université de Turin. Il y enseigne 14 ans et meurt dans cette même ville, les premiers jours de mai 1780. La plupart des ouvrages d'Ansaldi sont empreints d'une grande érudition et visent d'ordinaire la critique rationaliste et la philosophie anti-chrétienne de son temps. La liste suivante contient ses principales publications : — 1° PatriarchseJosephi, jEgypti olini Proregis, Religioa criminationibus Basnagii vindicata, in-8°, Naples, 1738; rééditée sous ce titre : De veteri A£gyptiorum idolatriaac moribus dissertalio, in qua palriarch. Joseph, ab criminationibus Basnagii vindicatur. Eclitio altéra pi urimum emendata et aucta (dans la Raccolla d'opuscoli, du P. Calogerà, Venise, 1741, t. xxm), in-8°, Brescia, 1747. — 2° De caussis inopiee veterum monumentorum pro copia martyrum dignoscenda, aduersus Dodmvellum dissertatio, 1 vol. in-8°, Milan, 1740; — 3° De prin cipiorum legis naturalis traditione libri III, 1 vol. in- 4°, Milan, 1742. — 4° De romana tutelarium deorum in oppugnationibus urbium evocatione liber singularis, in-8% Brescia, 1743; in-8°, Venise, 1753, 1761; Oxford, 1765. — 5° De marty ribus sine sanguine, altéra aduersus Dodvellum, in qua et romani martyrologii loca a criminationibus Bselii vindicanlw, 1 vol. in-8°, Milan, 1744; Venise, 1756, avec le De caussis inopiee. — 6° DeforensiJudseorum buccinacommentarius, l vol.in-8», Brescia, 1745; Venise, 1763, dans le t. xxvn du Thésaurus antiquitatum sacrarum d'Ugolini. — 7° Herodiani infanticidii vindiciee. Accedit dissertatio de loco Joltannis aliter atque habet Vulgata a nomudlis Patribus lecto, 1 vol. in-4", Brescia, 1746. — 8° De aulhenlicis sacrarum Scripturarum apud SS. Patres lectionibus libri duo, 1 vol. in-4°, Vérone, 1747. —9° De futuro sseculo ab Hebreeis ante captivitatem cognitn , adversus Johannem Clericumcommentarius,\ vol. in-8u, Milan, 1748. — 10° De baptismale in Spiritu Sancto et Igni commentarius sacer philologico-criticus : cui accedunt orationes duee in Ferrariensi Atltenmo habitée, \ vol. in-4", Milan, 1752. — 11° De sacro et publico apud Elhnicos tabularum pictarum cultu, lvol. in-40, Venise, 1753; Turin, 1768(édit. augmentée). — 12° Vindiciee Maupertuisanee ab animadversionibus viri Cl. Francisci M. Zanotti quibus quantum philosophiee morali stoicorum preestet religio ininfelicitate vitx minuenda demouslralur, 1 vol. in-4°, Venise, 1754. — Difesa del Signor di Mauperluis dalle censure del Signor dot tore Francesco Maria Zanolli, tradotla dal latinodel P. C. I. Ansaldi in linguaggio italiano da Lorenzo Dorighi Ferrarese, 1 vol. in-4°, Venise, 1756, et dans le t. i de Raccolla di traitait didiversi auluri, concernenii alla Religion naturale,cd allamorale filosofia de'cristiani, Venise, 1756.
ANSALDI — ANSELME
— 13» Lettera del P. C. 1. Ansaîdi al Signor ZK F. M. Zanoiti, in riposta ai tre discorsi da quesfultimo stanipati contro la difesa del Signor di Maupertuis, 1 vol. in-8°, Venise, 1755, et dans Raccolta di traltati, t. il, Venise, 1757. — 14° Parère del P. Pio Tommaso Scliiara dell'ordine de'predicatori sopra il libro inlilolato, Vindiciœ Mauperluisanx, diretto al P. C. I. Arisaldi (publié par Ansaldi avec une longue préface de lui), 1 vol. in-4°, Venise, 1756. — 15° Délia nécessita e verilà délia religione naturalee rivelata, 1 vol. in-8°, Venise, 1755.
— 16° De Theurgia, deque theurgicis elhnicorum mysteriisadivo Paulo memoratis commentarius,\ vol. in-8°, Milan, 1761. — 17° Multiiudo maxima eorumqui prioribus Ecclesiee seeculis christianam religionem professi sunt, adversits Davidem Clarksonum, aliosque qui illos exiguo fuisse numéro constituant, ostensa et vindicata, 1 vol. in-8°, Turin, 1765. — 18° Délia speranza e délia consolazionc di rivedere i cari noslri nell'altra vita, 1 vol. in-8°, Turin, 1772. — 19° Saggio intorno aile immaginazioni e aile rappresentazioni délia félicita somma, 1 vol. in-8°, Turin, 1775. —20° Ri/lesswni sopra imezzi di perfezionare la filosofia morale, 1 vol. in-8°, Turin, 1778. — 21° De profectione Alexandri Bierosolyma, i vol. in-8°, Turin, 1780. — 22° Preelectiones theologicee de re sacramentaria habitée in Taurinensi universilale , nunc primum in lucem éditée cura et studio Fr. Dominici Mariée Federici, 0. P., 2 vol. in-4°, Venise, 1792.
Au commencement du De profectione Alexandri se trouve une biographie due au P. Vincent Fassini, O. P., professeur à l'université de Pise et ami d'Ansaldi. Une liste complète des écrits d'Ansaldi est dressée à la lin du même ouvrage. Richard et Giraud, Bibliothèque sacrée, à l'article Ansaldi rédigé par le P. Fabricy, O. P.; Hurter, Nomenclator literarius, t. m, col. 64.
P. MANDONNET.
2. ANSALDI Pierre-Thomas, prévôt de l'église cathédrale de Saint-Miniat, n'est connu que par sa docte dissertation De divinitate D. N. Jesu Chrisli, in-8°, Florence, 1755, qui, à la différence de celles qui avaient paru jusqu'alors, emploie exclusivement les preuves tirées de l'archéologie, de la numismatique, de l'épigraphie et de la linguistique.
Glaire, Dictionnaire des sciences ecclésiastiques, Paris, 1868, t. I, p. 112; Hurter, Nomenclator literarius, Inspruck, 1895, t. III, col. 64; Journal des Savants, année 1756, p. 569.