MON

fut. ἐλάσω : noc-épyoua, fut. προ-ελεύσομαι).

Monter, s’accroîitre, ἐπι-δίδωμι, fut. ἔπι-δώσω. Faire monter le prix des blés, τὸν σῖτον ἀνα-τιμάω, ©, fut. now. || Monter ou se monter à, s'élever jusqu'à, ἀν-τήχω, fut. vo, avec εἰς et l’acc. Dépense qui se monte au moins à cent talents, δαπάνη οὐχ, ἥσσων ἢ ἕχατὸν τάλαντα (ἥσσων, wv, ον, gén. ονος). Les frais se montent à plus de dix mines, δεδαπάνηται ὑπὲρ δέκα μνᾶς (δαπανάω, ὦ, fut. now).

Monter, v. a. — une montagne, la gravir, ὄρος &va-Gaivo, fut. Οήσομαι. Monter un cheval, en fañïe sa monture, ἐφ᾽ ἵππου xxbμαι, fut. χκαθ-εδοῦμαι. (Cheval qui n'a pas été monté, ὁ ἀνάμθατος ἵππος, ov. || Monter un cavalier, lui fournir un cheval, τινὰ äva-Giéatw, fut. ἄσω. Cavalier bien monté, ἀνὴρ εὔιππος, ou (ὃ). || Monter une maison, la meubler, οἰκίαν χατα-σχευάζω, fut. ἄσω. || Monter une machine, l’ajuster, μιηχανὴν &o- Loto , fut. ὅσω.

MONTICULE, 5. m. γεώλοφον, ou (ro).

MONTOIR, s. πηι. &vaGupov, ou (τὸ) ἢ ἀνα- Corebs, ἕως (6), Néol.

MONTRE, s. f. échantillon, παράδειγμα, aroç (τὸ) : ὑπόδειγμα, ατος (τὸ). || Parade, ἐπίδειξις, εὡς (ἡ). Faire montre de ses richesses, τοῦ πλούτου ἐπίδειξιν ποιέομαι,, cat, fut. nooμαι, || Horloge portative, ὡρολόγιον, οὐ (τὸ).

MONTRER , v. a. faire voir, δείκνυμι, fut.

δείξω, acc. Montrer d'avance, προ-δείχνυμ!, acc. Monirer furtivement, ὑπο-δείχνυμι, acc.

Montrer pour servir de comparaison, mapadeixvout, acc. Monter avec ostentation, ἐπιδείκνυμαι, fut. δείξομαι, acc. Montrer en soi, dans sa conduite ou dans ses actions, ἐ

EV— δείκνυμαι, fut. δείξομιαι, acc. || Démontrer, ἀποδείκνυμι, fut. δείξω, acc. Je vous l’ai montré si clairement, ἀπ-ἐδειξα, τοῦτο.

Je m'efforcerai de vous montrer que, etc.

πειράσομαι πρὸς ὑμᾶς δηλοῦν (δηλόω, ©, fut.

ὡσω) ὅτι. || Enseigne, δείκνυμι, fut. δείξω, acc. : διδάσχω, fut. διδάξω, avec deux acc.

Montrer à vivre, ἠθοποιέω, ©, fut. “oo, acc.

Montrer les talons, fuir, τὰ νῶτα μετα- Go, fut. Ὀαλῶ : τρέπομαι, fut. τραπήσομαι.

| Montrer les dents, menacer, ἐπ-απειλέω, ©, fut. ‘oo, dat.

se Montrer, v. r. se faire voir, φαίνομαι, fut. φανήσομαι, Se montrer en public, εἰς

MOR

μέσον προσ-έρχομαι, fut. exeboquar. || Se montrer homme de cœur, ἀνὴρ ἀγαθὸς φαίνομαι, fut. φανήσομαι : ἐμαυτὸν ἀγαθὸν ἄνδρα παρ-πέχω, fut. ἕξω.

MONTUEUX, eus, adj. ὀρεινός, ἡ, ov.

MONTURE, 5. f. χτῆνος, ους (τὸ). Il voyageait sur sa monture, ἐπὶ xrnvous ἐσάδιζε (βαδίζω, fut. βαδίσομιαι).

Laisser un monument de son courage, τῆς ἀρετῆς τῆς ἐμαυτοῦ μνημεῖον χατα--λείπω, fut. λείψω, Isocr. || Monument, pris pour tombeau, μνῆμα, ατος (τὸ).

se ΜΟΟΥΕΒ,, υ. r. tourner en ridicule, xaraγελάω, ©, fut. γελάσομαι, gén. Ne souffrez pas qu'on se moque de vous, μὴ mept-0p« σαυτὸν κατα--γελώμενον (περι-οράω, à, fut. ὀψομαι : χατα--γελάομαι, ὥμαι, fut. γελασθήσομιαι). Se moquer de tout, πάντα ἐν γέλωτι τίθεμαι, fut. θήσομαι, ou ποιέομιαι, οὔμαι, fut. noces. Tout le monde se moqua de lui, γέλως amavτῶν ἐγένετο (γίνομαι, fut. γενήσομαι). || Railler, χλευάζω, fut. dow, acc. Plut. : τωθάζω, fut.

dow , acc. Aristt, : oxwnto, fut. σχώψω, acc. Aristph. 115 se moquent de sa folie, σχώπτουσι τὴν μανίαν αὐτοῦ, Aristph. Ils se moquaient de sa mesquinerie, Écxwmtoy αὐτὸν εἰς μιχροψυχίαν, Plut. || Braver, mépriser, κατα.-γελάω, ©, fut. γελάσομαι, gén. : χατα--φρογέω, ὦ, fut. now, gén. Se moquer Ge la mort, τοῦ θανάτου χατα-τολμάω, ὦ, fut. ou. Je me moque de tout cela, ταῦτα πάντα παρ᾽ οὐδὲν

ἤσομαι : τούτων οὐδὲν οὔ μοι τούτων μέλει, fut.

MOQUERIE , 5. f. χλευασμιός, οὔ (6)

τάγελως, ὠτὸς (6). Par moquerie, ἐπὶ χλευασμιῷ,,

χα- Pausan. : ἐπὶ χαταγέλωτι, Synés. : χλευαστικῶς : χκαταγελοαστικῶ €.

MOQUEUR, 5. m. USE, 5. f. χλευαστιχός, ἡ, OV: σχωπτιχκῦς, ἡ, Ov.

MORAILLES, 5. f. pl. φιμός, οὔ (ὁ).

MORAL, aze, adj. ἠθικός, ἡ, ον. Discours moral, λόγος πρὸς ἀρετὴν προτρεπτικός, οὔ (ὁ).

MORALE, 5. f. science des mœurs, ἡ ἠθυκή, ἧς (sous-ent. τέχνη). Voilà les leçons de morale qu’il donne à la jeunesse, τούτοις ἤθεσι τοὺς νεωτέρους παιδεύει ( παιδεύω, fut. ebow). | Règle des mœurs, τὰ νόμιμα, ὧν. Contraire la morale, ἀθέμιτος, oc, ον, La morale dé-

MOR

tend cela, τοῦτο τῶν ἀθεμίτων ἐστί, || Point de vue philosophique d'un ouvrage, ἤθη, ὧν (ra). Morale d’une fable, ἐπιμύθιον, où (τὸ). || Remontrance, νουθεσία, ας (x). Faire à quelqu'un une morale, τινὰ νουθετέω, ©, fut.

MORALEMENT, adv. conformément à la seule raison, λογικῶς. || Vraisemblablement, εἰχύτως : ὡς ElXOC.

MORALISER , v. n. γνωμολογέω, ©, fut.

now.

MORALISEUR, s. m. νωμολόγος, ou (ὃ).

MORALISTE, 5. m. ἠθολόγος, οὐ (6).

MORALITÉ, 5. f. δίδαγμα, ατος (τὸ) : διδαχή, ἧς (ἡ) : νουθέτημια,, ατος (τὸ) : νουθεσία, ας (ἡ). || Moralité d’une fable, ἐπιμύθιον, ov (τὸ) : quand elle précède la fable, προμύθιον, ou (τὸ).

MORBIFIQUE, adj. νοσοποιός, de, Ov.

MORCEAU , 5. m. μέρος, οὺς (τὸ). Morceau d’une chose rompue, χλάσμα, œros (τὸ).

Morceau détaché d’une chose, ἀπόχλασμα,, atos (rè). Morceau qu’on arrache, ἀπόσπασμα, aroc (τὸ). Morceau de viande ou de poisson, τέwayos, ous (ro). Morceau de pain, πύονος, ou (δ). Morceau de linge, ῥάχος, ous (τὸ). Par morceaux , μεληδόν. (Couper par morceaux, δια-μιελίζω, fut. ίσω, acc. : χερματίζω, fut. iow , acc. || Bons morceaux, mets friands, λυ-- Xvedpara, ὧν (τὰ). || Un beau morceau, en parlant des ouvrages de l’art, φιλοτέχνημα, ατοὸς (τὸ). |] Morceaux détachés, en littérature,

ἀποσπάσματα, ὧν (τὰ). Morceaux choisis, τὰ

MORCELER , v. a. δια-μελίζω, fut. ίσω, acc.

MORDACITÉ , s. f. τὸ δηχτικόν, où.

MORDANT , ἄντε, adj. δυχτικός, ἡ, ἐν:

δυηκτήριος, ος ou α΄, ον. Raillerie mordante, χερτομία͵, ας (ñ). Qui est mordant dans ses discours , χερτόμιος, 06, ον.

MORDICUS , adv. ἀπρίξ.

MORDILLER , v. a. ὑπο-δάχνω, fut. broδύξομαι, acc.

MORDRE , νυ. a. δάχνω, fut. Onéqua, acc.

Il fut mordu au doigt, τὸν δάκτυλον ἐδήχθη.

| 4u fig. Mordre à l’hameçon, se laisser prendre, ἀγκχιστρόομιαι, cüpar, fut. ὠθήσομιαε.

MOR 645

MORGELINE, 5. 7. plante, ἀναγαλλίς, (dos (ἡ).

MORGUE, 5. f. ὑπερηφανία, ας (ἡ) : τῦφος, cu (δ) : ὄγκος, οὐ (δ). Plein de morgue, ὄγκου πλέως, ὡς, ὧν.

MORGUER, v. a. χατα-τολμάω, &, fut.

now, gén.

MORIBOND, one, adj. ἐπιθάνατος, ce, ον.

MORICAUD, λυρε, adj. μελανόχρους, oc, cuv.

MORIGÉNER, v. a. σωφρονίζω, fut. ίσω, ace.

MORILLE, s. f. champignon, βωλίτης, o (6).

MORION , s. m. sorte de casque, χυνῇ, ἧς (ἡ).

MORNE , adj. triste, χατηφής, ἧς, ἐς. Un morne silence régnait partout, ἦν πανταχόθεν πολλὴ σιγή (εἰμί, fut. ἔσομαι).

Morne, 5. m. colline, βουνός, οὔ (6).

MOROSE , adj. δύσκολος, ος, ον (comp.

WTEDO6 , SUP. WTATOE).

MOROSITÉ, s. f. δυσκολία, ας (ἡ).

MORE, s. γι. χαλινός, οὔ (6). Prendre ἰδ mors aux dents, ἀφ-ηνιάζω, fut. dow, Luc.

MORSURE, s. ἡ. δῆγμα, aroç (τὸ).

MORT , s. f. θάνατος, οὐ (ὁ). Mort naturelle, ὁ χατὰ φύσιν θάνατος, ou Mort violente, ὁ βίαιος θάνατος, οὐ : φόνος, ou (6). Mort prématurée, ὁ ἄωρος θάνατος, cv. Mort lente, ὁ ἀδληχρὸς θάνατος, ou. Quand la mort viendra, ὅταν θανεῖν προσ-έλθῃ (θνήσχω, fut. θανοῦμαι: προσ-ἔρχομαι, fut. ελεύσομιαι), Anacr. Ne pas craindre la mort, ἀδεῶς πρὸς τὸν θάνατον ἔχω, fut. ἕξω. La craindre, πρὸς τὸν θάνατον περιφόδως ἔχω. La braver, τοῦ θανάτου χατα-τολμάω,, ὦ, fut. “cw. Être en danger de mort, ἐπιθανάτως ἔχω, fut. ἕξω. 1] est en danger de mort, ἐγγύς ἐστι θανάτου ou ἐγγύς ἐστι τῆς τοῦ βίου τελευτῆς (εἰμί, fut. ἔσομαι). La mort les menace , αὐτοῖς βίου τέλος ἐπί-χειται (ἐπίεχειμαι, fut. κείσομαι). Donner la mort à quelqu'un, τινὰ ἀν-αιρέω,) ©, fut. αἱρήσως Se donner la mort, ἐμαυτὸν ἀν-αιρέω, ὦ : ἐμαυτὸν τοῦ βίου ἐξ- ἄγω, fut. ἄξω. Faire une bonne mort, ὁσίῳ τέλει τὸν βίον χαταπλύω, fut. λύσω. Faire une belle mort, χαλλίστης τελευτῆς τυγχάνω, fut. τεύξομαι. Punir de mort, θανατύόω, ὦ, fut. &cw , acc. Condamner quelqu'un à mort

ou à Ja mort, θάνατόν τινος χατα-γινώσχω ,

MORELLE, s. f. plante, στρύχνος, cv (ὃ). fut. γνώσομαι. Être condamné à mort, θα-

SE MORFONDRE, v. τ. être transi de froid, ῥίγοως à, fut. ῥιγώσω.

vérou δίκην ὀφλισχάνω, fut. ὀφλήσω. Trainer à la mort: τὴν ἐπὶ θάνατον (sous ent. ὁδὺν) ἄγω

646 MOR ou ἀπεάγω, fut. ἄξω, acc. Aller à ‘la mort,

A Mort, adv. mortellement, χαιρίως. Blesser quelqu'un à mort, χαιρίαν ἐπι-φέρω, fut. ἐπ-οίσω. || À la mort, implacablement, ἀδιαλλάκτως, Hair à la mort, ἀδιαλλάχτως μισέω, ©, ful. now, acc.

MORT, τε, adj. νεχρός, &@, ov. Un mort, ὃ vexpds, οὔ. Les morts, οἱ vexpci, ὧν : οἱ

θανόντες ou τεθνηκότες Ou τεθνεῶτες Où τεθνῶτες» ὧν (partic. de θνήσχω, fut. θανοῦμια!) : οἱ τελευτησαντες OU τετελευτηχότες, ὧν ( part. de τελευτάω, © , fut. now) : οἱ μετ-ηλλαχότες, ὧν (partic. de μετ-ταλλάσσω, ful. αλλαξω). || Corps mort, νέχυς, υος (0) : ὁ vexpoç, οὔ : πτῶμα, ατος (ro). [[ Bras mort, ἡ ξηρὰ χείρ, gén. χειρός. Bois mort, τὸ ξηρὸν ξύλον, ou. Couleur feuille-morte, ξηραμπελινός, mn, ὅν. ŒEau morte, τὸ στάσιμὸν ὕδωρ, gén. ὕδατος. Voyez Mourir.

MORTAISE, 5. f. χοίλωμα, ατος (τὸ).

MORTALITÉ, 5. f. condition de ce qui est mortel, τὸ θνητόν, οὔ : ἡ θνητὴ φύσις, eus. | ! Mort de beaucoup d'individus, φθορά, ἂς (ἡ) : λοιμός, οὔ (5). La mortalité se répandit une seconde fois parmi eux, ὁ λοιμὸς τὸ δεύτερον αὐτοῖς ἐν-έπεσε (ἐμ-πίπτω, fut. πεσοῦμαι.

MORTEL, τε, adj. θνητός, ἡ, ὅν. Les mortels, οἱ θνητοί, ὥν. Un mortel, ἄνθρωπος, οὐ (δ). || Coup mortel, blessure mortelle, ἡ xatpix πληγή, ἧς. Maladie mortelle, ἡ θανάσιμος ou θανασίμη νόσος, ou. || Ilaine mortelle, τὸ ἀδιάλλαχτον μῖσος, ous. Ennemi mortel, ὁ ἀδιάλλαχτος ἐχθρός, où.

MORTELLEMENT , adv. à mort, χαιρίως.

Blessé mortellement, καιρίως πληγείς, εἶσα, ἐν (partic. aor. 2 passif de πλήσσω, ful.

πλύξω). || À la mort, ἀδιαλλάκτως. Παῖτ mortellement, ἀδιαλλάχτως ἥσω : ἀδιάλλακτον πρός

ι # = τινὰ μισέω, ὦ, fu.

- st τινα μῖσος ἔχω, ful.

MORTIER , s. m. ciment pour bâtir, ψαμ.μωτόν, οὖ (τὸ). || Vase pour piler, θυεία,

ας (5). Petit mortier, θυείδιον, cu (τὸ).

MORTIFÈRE, adj. θανατηφόρος, ος, ov.

MORTIFIANT, ant, adj. χαλεπός, ἡ, é> (comp. ὡτερος, sup. wraros).

MORTIFICATION, s. f. amortissement par les austérités, νέχρωσις, εὡς (ἡ), Bibl. : ἀπό-- PU, εἐὡς (n) : χόλασις, eus (ἡ). || Pénitence