POL

ἡ καλῶς πεπολιτευμένη πόλις, ewç (partic. parf.| passif de πολιτεύω, fut. εὐσω) :

eornxviz, ἂς (partic. parf. de χαθ-ίσταυμαι,

,. LA πόλις εὖ χοῦ-

fut. χατα-στήσομαι). || Civiliser, adoucir les MŒUrS, ἡμερόω, ©, fut. wow, acc. : ἠθοποιέω, &, fut. now, acc. Policée, ée, ἥμερος, α,] ον. Les peuples policés, τὰ πολιτευόμενοι, ἔθνη, &v.

POLIMENT, adv. ἀστείως.

POLIR, νυ. a. rendre uni, λειόω, ©, fut.

900, ACC. : λειαίνω Ou λεαίνω, fut. av®, acc. Polir ses armes, τὰ ὅπλα λαμπρύνομαι, fut.

ννοῦμαι. Polir les pierres, τοὺς λίθους ξέω, fut. &éow. Poli, ie, λεῖος, α, ον (comp. ὅτερος, sup. ὁτατος). || Limer , perfectionner, ἐξ--εργάὥωρμαι ou περι-εργάζομαι, fut. ἄσομιαι, acc. : διπταχριδόω, ὦ, fut. wow, acc. Discours poli, ὃ δι--ηχριδωμένος λόγος, οὐ. Stile poli, ἡ πεποιημένη λέξις, εὡς. || Former, instruire, παιδεύω, fut. εὐσω, acc. : διτορθόω, ὦ, fut. wow, acc. Polir les mœurs ou le caractère de quelqu'un, ἠθοποιέω, ©, fut. ñow, acc.

POLISSEUR, 5. m. — de pierres, λιθοξόος, ou (ὃ).

POLISSOIR, 5. m. Evornp, ἦρος (ὃ).

POLISSON, onxe, adj. ἀκόλαστος, ος, ον:

ἀσελγής, ἧς, ἐς (COMP. ἕστερος, Sup. ἐστατος). ἸΙδειθδί. Un polisson, un libertin, ἀνὴρ ou παῖς ᾿ἀχόλαστος, οὐ (ὁ). — un espiègle, μόθων, wvcc (0). — un homme vil, οὐτιδανός, οὔ (ὃ).

POLISSONNER , v. n. ἀχολαστέω; ὦ, fut.

POLISSONNERIE , s. f. — en action, ἄχο-λαστία, ας (ἡ) : ἀχολάστυμα, aros (rt). — ἐπ parole, αἰσχρελογία, ας (ἡ). Dire des polisonneries, aioyochoyéo, ©, ful. noce.

POLISSURE, 5. f. λείωσις, εὡς (ἡ).

POLITESSE, s. f. caractère poli, ἀστειότης, τὸς (ἡ). Avoir de la politesse, ἀστείως ἔχω, fut. ἕξω. || Élégance, χομψότης, mros (ἡ) : χομψεία, ας (n). Politesse du stile, de l'expression, χαλλιέπεια, MER || Marque de civilité, φιλο-φροσύνη, ns (ἡ). Faire des politesses à quelqu'un, τινὰ Ou τινὶ Ou rarement πρὸς τινα φιλοφρονέουαι, cduat, fut. ὕσομαι.

POLITIQUE, adj. qui concerne le gouvernement des États, πολιτικῆς, ἡ, Régime politique, πολιτεία, ας (ἡ). || Habile à gouverner un Élal, πολιτικός, ἡ, ὅν (comp. ὠτερος, sup. ὠτατος). Adroit polilique, ἀνὴρ πο-

λιτικώτατος, Habile à manier les

‘| bliques, τὰ πολιτικὰ,

PON "35 hommes, expérimenté, πανοῦργος, oc, ον (comp. ὅτερος, Sup. oTatcs) : ἔμπειρος, ος, cv (comp. ὅτερος, sup. ôrarcs). En fin politique, μάλα ἐμπείρως. || Les politiques, ceux qui s'occupent de nouvelles, λογοποιοί, ὧν (οἷ), Dém.

POLITIQUE, s. f. l'art du gouvernement, ἡ πολιτική, ἧς (sous-ent. réyvn).|| Affaires puὧν : πολιτεία, ας (ἡ).

| Connaissance des hommes et des affaires, ἐμπειρία, as (ἡ). || Conduite adroite, πανουργία, aç (ὃ:

POLITIQUEMENT, adv. en homme d’État, πολιτικῶς, || Adroitement, ἐμπείρως.

POLLUER, v. a. μολύνω, fut. vvo, acc. :

uisivo , Jul. avo, acc.

POLLUTION , 5. f. pououos, où (ὦ). :

POLTRON, one, adj. δειλός, ἡ, ὅν (comp.

ὅτερος, Sup. ὁὅτατος) : ἄνανδρος, 06, ον : ἄθυμος, ος, ον. || Un poltron, δειλός τις : ἄνανβλάξ, gén. βλαχὸς (ὁ). En poltron, δειλῶς : ἀνάνδρως : ἀθύμως : βλακιχῶς.

POLTRONNERIE, 5. f. δειλία, ας (ἡ):

POLYCHRESTE, adj. πολύχοτηστος, 06, ov.

POLYÈDRE, adj, πολύεδρος, 05, ον.

POLYGAME, 5. m. πολύγαμος, cu (ὃ).

POLYGAMIE, s. f. πολυγαμία, ας (ὃ).

POLYGLOTTE, adj. πολυγλώσσος, 06, ον.

POLYGONE, adj. πολύγωνος, 06, ov. [[5.. #2.

πολύγωνον, ou (T2).

POLYGRAPHE, 5. m. πολυγράφος, οὐ (0).