SUB

μέχρι νῦν οὖσα ou ὑπ-άρχουσα, nc (εἰμί, Ju.

ἔσομαι : ὑπ-άρχω, fut. ἄρξω).

SUBSISTER , ὕ, N. soulenir sa vie, βιοτεύω, fut. εὐσω. Subsister par ses brigandages, ἐχ λγστείας βιοτεύω. Moyens de subsister, ἡ τοῦ βίου ἀποτροφή, ὥς : τὰ τοῦ βίου ἐφόδια, ων :

τροφή, ἧς (ἡ) : βίοτος, οὐ (δ) : βίος, οὐ (6) Amasser de quoi subsister, βίον συλ-λέγομαι, fut. λέξομαι.

SUBSTANCE, s. f. être qui subsiste par soi-même, ὑπόστασις, ewç (ἡ). || Essence , οὐσία, ας (ἡ). || La partie la plus solide d’une chose, spa, aroç (τὸ). || Chose en général, χρῆμα, aroç (τὸ). || Sommaire d’un discours, τὸ τοῦ λόγου χεφάλαιον, cu. En substance, χεφαλαιωδῶς : ἐν χεφαλαίω.

SuBsTANCE , ce qui est nécessaire pour la subsistunce , τὰ τοῦ ϑίου ἀναγκαῖα, ὧν. Voyez SUBSISTANCE δἰ SUBSISTER,

SUBSTANTIEL, adj. qui concerne la substance, ὑποστατικός, ἡ, ὁν. || Essentiel, οὐσιώδης, ne, ec. || Nourrissant, τρόφιμος,