VIA

adj. βιχρολόγος,, 06, ον : Re 9% cv VÉTILLE, s. f. τὸ μηδένος ἄξιον, οὐ. Pou: une vétille, ὑπὲρ μιχροῦ τινος. Chicaner ῥοῦς des vétilles, μικρολογέομαι, οὔμαι, fut. ἤσομιαι. Ce ne sont que des vétilles, λόγος xat ghuaρία ταῦτα (sous-ent. éori).

VÉTILLER , υ. n. μιχρολογέομαι,, car, fur, λεπτολογέω,

©, fut.

à, fut. ἤἥσω.

VÊTIR , υ. a. ἀμφι-ἔγνυμι, fut. ἀμφι-έσω, acc. : ἐν-δύω, fut. δύσω, acc. Vétir quelqu’un de blanc, λευχοῖς (sous-ent. ἱματίοις) τινὰ ἀμφι-έννυμι, fut. ἔσω. Se vêtir de pourpre, τὴν πορφυρίδα ἀμφι-έννυμαι, fut. ἄμιφι--

ἔσομαι, ou ἐν-δύομαι, fut. δύσομαι. Se vêtir de blanc, λευχειμονέω, ©, fut. 100. — de noir, μελανειμονέω, ©, fut. “co. Bien, mal

vêÊlU, χαλῶς, χαχῶς ἀμφι-εσμένος (partic. parf. passif d'apor-évvout) où ἐστολισμένος (de στολίζω, fut. iow). Décemment vêtu, τὴν ἐσθῆτα χόσμιος, æ&, ον. Être vêtu de soie, ἐσθῆτι σηριχῇ (ραομιαι, ὥμιοι, fut. χρήσομαι. Être vétu de haillons, ῥακοδυτέω, ©, fut. “ce.

VÉTUSTÉ, s. f. παλαιότης, nroc (ἡ). Tomber de vétusté, Jut.

VEUF, VEUvE, 8. et. ad. χῆρος, α,, ον. Être veuf, χηρεύω, fut. εύσω.

VEULE , adj. faible, ἀσθενής, ne, ἐς ER, ἔστατος) : μαλαχός, M, Ov (comp.

re > Sup.

ὦτερος, SUP. ὠτατος).

VEUVAGE, 5. m. χηρεία, ας (ἡ).

VEXATION, 5. Jf. κάκωσις, ewç (ἡ) : ὕδρις, εῶς (ἡ) - : αἰχία,.. ac (rà.

VEXATOIRE, adj. ὑέριστιχός, ἡ, ©.

VEXER, νυ. a χαχύω, ὦ, fut. ὥσω, acc. :

ὑδρίζω, fut. ίσω, acc : αἰχίζω, fut. low, acc. : ἐν-ποχλέω, ©, ful. ἥσω, acc.

VIABLE, adj. ζώσιμος, ος Ou Ἢ, ον.

VIAGER, Pension viagère, ὁ παρ᾽ ὅλον τὸν βίον σιτισμός, cd. Faire à quelqu'un une pension viagère, τινὰ παρὰ τὸν πάντα, βίον τρέφω, fut. θρέψω.

VIAGÉREMENT, ααυ. παρ’ ὅλον τὸν βίον.

VIANDE, 5. f. χρέας, ὡς (τὸ). Pelit morceau de viande, χρεάδιον, ou (τὸ) : χρεὔλλιον, οὐ (τὸ). Chacun eut trois morceaux de viande, ἐγένετο ἑχάστῳ τρία χρέα (γίνομαι, fut. γενήcomot), Xén. Manger de la viande, χρεω-

ÈRE, adj.

φαγέω, ὦ, fut. ἥσω. Qui en mange, χρεωφάγος, ος, ον. Qui ne mange pas de viande, ἀποχρεως, ὡς, ὧν.

VIANDER, v. n. pâlurer, χορτάζομαι, fut.

ἀσθήσομιαι : νέμομαι, fut. νεμιοῦμιαι.

VIANDIS , 5. m. voun, ἧς (ἡ).

VIATIQUE, 5. m. ἐφόδιον, οὐ (ro). || Donner le saint viatique à un mourant, τὸν ἀποθνήσχοντει ἐφ-οδιάζω, fut. dow.

VIBRANT, ἄντε, adj. παλλόμενος, Ἢ, ον (partic. de πάλλομιαι).

VIBRATION, 5. f. malus, où (ὃ).

VIBRER, v. a. lancer, βάλλω, fut. βαλῶ, acc. || v. n. éprouver des vibrations, πάλλομαι!, fut. παλύήσομαι.

VICAIRE , 5. m. remplaçant, ὃ ἐντ᾽ ἄλλου τεταγμένος, οὐ (partic. parf. passif de τάσσω, fut. τάξω). || Prêtre adjoint au curé, ὁ τοῦ πρεσθυτέρου ὑπουργός, οὔ,

VICE, 5. m. défaut, imperfection, ἐλάσcoua, ατος (ro). Vices naturels, τὰ τῆς φύ- GES ἐλασσώματα, OV.

Vice, corruption, déréglement, xaxia, (ἡ) : πονηρία, ας (ἡ) : μοχθηρία, ας (n). Vice impur, ἀσέλγεια, ας (ἡ). Toutes sortes de vices, πᾶν χαχίας εἶδος, ovc. Tomber dans le

vice, εἰς χαχίαν. χατα-ππίπτω, ful.

Rempli de vices, πάσης πονηρίας μεστός, ἡ, ὄν. Être souillé de toutes sortes de vices, τὴν ψυχὴν ὑπὸ πλημμελείας ἁπάσης ἀχάθαρτον ἔχω, fut. ἕξω. Se livrer aux derniers excès du vice, πρὸς τὸ ἔσχατον τῆς ἀσελγείας ὑπο-φέρομαι, ful. le sentier du vice,

πεσοὺ DCE

ὑπ-ενεχθήσομαι. Quitter ἀπὸ τῆς καχίας ἀπο-διδράσχω, fut. ἀπο-δράσομαι.

VICE-AMIRAL, 5. m. ἀντιναύαρχος, ou (ὃ).

VICE-CONSUL , 5. m. ἀνθύπατος, οὐ (6).

VICE-ROÏI, s. m. ὁ ἀντὶ τοῦ βασιλέως χαῦεστηχώς, ὅτος (partic. parf. de χαθ-ίσταμαι, fut. κατα-- στήσομαι), ou d’un seul mot ἐπίτροπος, οὐ (6). :

VICE-ROYAUTÉ, s. f. ἡ ἐπιτροπαία ἀρχή; Ὡς : ἐπιτροπή, ἧς (ἡ).

VICIER, v. a. δια-φθείρω, fut. φθερῶ, acc. || Partie viciée dans un corps malade, τὸ καχοπαθοῦν μέρος; ous (partic. de χαχοποθέω, ὦ, fut. ἡσω).

VICIEUSEMENT, adv. πλημμελῶς.

VICIEUX , euse , adj. imparfait, ἀτελής, ἧς, ἐς. || Défectueux, incorrect, mlmuuelns, ns, ἐς (comp. ἐστερος, sup. éoraroc|. Parler d’une