V. pr., ἀπομανθάντειν, ἀπομανθάν-ω, fut

ἀπομαθήσ-ομαι, acc.

Désachalander, νυ. tr., τῶν ὠνητῶν ἀποσιτερ-εῖν, ἀποστερ-έω, ©, fut. ἀποστερήσ-ω,

Désaffourcher, v.tr., ôter les ancres, τὰς ἀγχύρας αἴρ-ειν, αἴρ-ω, fut. &p-&, acc.

Désagréable, adj., χαλεπ-ός, ἡ, 6v (comp.

χαλεπ-ώτερος, Sup. yahen-wratoc); βαρεύς, etæ, ὕ (comp. jp res sup. Bap-Utatoc); ἀηδ-ἧς, ἧς, ἐς (COMP. ἀηδ-ἔστερος, 500.

Désagréablement, adv., χαλεπῶς, ἀηδῶς.

Désagréer, v. intr. 1 Déplaire, ἀπαρέσκειν, ἀπαρέσχ-ω, fut. ἀπαρέσ-ω, dat. || 2 Oter les agrès, ΝΟΥ. Dégréer.

Désagrément, n. m., ἀηδί-α, ας (ἢ).

Désajuster, v. tr., ἐξαρμόζ-ειν, ἐξαρμόζ-ω, fut. ἐξαρμόσ-ω, acc.

Désaltérant, ante, adj., &èb-oc, 02, ον.

Désaltérer, v.tr. 1 Oter la soif, τὴν δίψαν σθεννύναι, σθέννυμι, fut. σόέσ- ὦ. || 2 Arroser , ποτίζ -εἰν, notit-w, fut. notio-w, acc.

Dés ἐκ στα, v. tr., ἐξαρμόζ-ειν, ἐξαρμόζω, fut. ἐξαρμόσ-ω, acc.

Désapparier, ν. {Γ., μον-οῦν, μον-όω, ὥ, fut. μονώσ-ω,, acc.

Désappointer, v. tr. 1 Priver des appointemenis, ἔχμισθον ποι-εῖν, ποντέω, ©, fut.

ποιήστω, acc. L'adjectif s'accorde avec le complément de ποιεῖν. || 2 Frustrer de ses espérances , τῆς ἐλπίδος ἐχχρού-ειν, ἐχχρούw, fut. ἐχχρούσ-ω, acc. Etre désappointé, τῶν ἐλπίδων ἐχπίπτ-ειν, ἐχπίπτ- ὦ, fut.

Désapprendre, v. tr., ἀπομανθάν - εἰν, ἀπομανθάν-ω, fut. ἀπομαθήστομαι, acc.

Désapprobateur, n. m., ἐπιτιμητ-ῆς, où (ὁ). Ἷ Adjectif, ἐπιτιμητιχεός, ἡ, όν.

κι τύ τ τυ n. Î., ἐπιτίμησ -τς, Eux ñ).

MUR à n.f., ἀπόχτησ-ις, Eu (ἡ).

se Désapproprier, v. pr., ἄποχτ -ἄσθαι, ἀποχτ-όομαι, ὥμαι, fut. ἀποχτήσ-ομαι.

Désapprouver, v. tr., ἐπιτιμ.- ἄν, émis άω, ὦ, fut. ἐπιτιμήστ-ω, dat.

Désarçonner, v.tr., ἀποχρού-ειν, ἀποχρούw, fut. ἀποχρούστ-ω, acc.

Désargenter, v. tr., ἄργυρον à&gaup-elv, ἀφαιρ-έω, ©, fut. ἀφαιρήσ-ω, gén.

Désarmement, n. πὶ. 1 Action d'enlever les armes, τῶν ὅπλων ἀφαίρησ-ις, Ewc (ἢ).

| 2 Licenciement de troupes, ἀποπομπ-ῆ, ἧς (ἡ). [13 Action d’ôter les apparaux d’un navire, νξὼς ἀποσχευ-ἤ, ἧς (ὃ).

Désarmer, v. tr. 1 Enlever les armes, les agrès, ἀφοπλίζ-ειν, ἀφοπλίζ-ω, fut. ἀφοπλίσω, acc. ᾿ 2 Licencier, ἀποζωννύναι, ἀποζώννυμι, fut. ἀποζώσ-ω, acc. || 3 Calmer, πραΐν-ειν, πραύν-ω, fut. rpadv-&. || Verhe intr., poser les armes, τὰ ὅπλα ἀποδύεσθαι, ἀποδύ-ομαι, fut. ἀποδύσ -ομαι. —

DES

Désarmé,ée, part. passé et adj ἔξοπλ- 06, 06, Ov.

Désarroiï, n. m., σύγχυσ-ις, ewc (ἢ) ; ταραχñ, ἧς à).

D tion, n. f., ἐξάρθρωσ-ις, εὡς

Désarticuler, v.tr., ἐξαρθρ-οῦν, ἐξαρθρόω, ὦ, fut. ἐξαρθρώσ-ω, acc.

Désassembler, v. tr., διασπ-ᾶν, διασπdw, ὥ, fut. δισπάσ-ω, acc.; διαζευγνύναι, διαζεύγνυμι, fut. διαζεύξ-ω, acc.

Désassortir, v. tr., διαρμόζ-ειν, διαρμόζw , fut. διαρμόσ-ω, acc.

Désastre, n. m., δυςτύχημα, δυςτυχήματos (τό).

Désastreusement, adv., δυςτυχῶς, δεινῶς.

Désastreux, euse, adj., δυςτυχ-ἧς, ἧς, ἔς (comp. Ôucruy -έστερος, SUP. ὃυςτυχ éctatoc) ; δειν-ός, ñ, Ov.

Désavantage, ἢ. m. 1 Infériorité, ἐλάσcuux, ἐλασσώματ-ος (τό). || 2 Préjudice, βλάδ-η, ns (ὃ). |

Désavantageusement, adv., ἀσυμφόρως, χαχῶς.

Désavantageux, euse, adj., ἀσύμφορ-ος, 06, OV; χαχ-ός, ñ, OV; βλαδερ-ός, &, Ov.

Désaveu, n.m., ἔξαρνησ-ις, εως (ñ).

Désaveugler, v. tr., σωφρονίζ-ειν, σωpcovit-w, fut. cwppovio-w, acc.

Désavouer, v. tr. 1 Renier, ἀπαρν-εΐσθαι, ἀπαρν-ἔομαι, οὔμαι, fut. ἀπαρνήσ -ομαι, acc. || 2 Ne pas reconnaître, οὐ δέχ-εσθαι, δέχτομαι, fut. δέξτομαι, acc.

Desceller , v. tr. 1 Enlever le sceau, àvaσφραγίζ-ειν, ἀνασφραγίζ-ω, fut. a τς w, acc. [{2 Détacher ce qui est scellé dans un mur, etc., ἐξαράσσ-ειν, ἀξαράσσ-ω, fut.

ἐξαράξ-, acc.

Descendance, ἢ. f., γέν-ος, εος, ous (τό).

Descendant, ante, adj., ἀπόγον-ος, ος, ον.

Les descendants, Éxyov-ot, ὧν (οἷ). Nos descendants, oi ἐξ ἡμῶν. L'article se décline.

Descendre, v.intr. 1 Mettre pied à terre, opérer une descente , ἀποθαίν-ειν, ἀποδαίνw, fut. ἀποδήσ-ομαι. || 2 S’abaisser, καταθαίν-ειν, xatabaiv-w, fut. χαταδήσεομαι. ||

3 S’humilier, ἑαυτὸν ταπειν -οὖν, ταπεινόω, ©, fut. ταπεινώσ-ω. || 4 ἐπιπηδ-ᾷν, émmnè-duw, ©, fut. ἐπιπηδήστω, dat. || 5 Déchoir , ἐχπίπτ-ειν, ἐχπίπτ-ω, fut. ἐχπεσοὔμαι. [| 6 Séjourner, χαταλύ-ειν, καταλύw, fut. χαταλύσ-ω. || 1 Provenir, être issu de, ἐχγίγν-εσθαι, ἐχγίγν-ομαι, fut. ἐχγενήσομαι. Descendre en soi-même, συννο-εῖν, cuvvo-éw, ὦ, fut. cuvvoño-w. || Verbe tr., porter de haut en bas , καταχομίζ-ειν, xataχομίζτω, fut. xaraxouio-w, acc. Descendre un fleuve, χατὰ ποταμὸν πλ-εῖν, πλέ-ω, fut.

Descente, n. f. 1 Action de descendre, χατάδασ-ις, εως (ὃ). || 2 Irruption, εἰς ολἤ, ἧς (ἢ). [13 Pente, καταδαθμ-ός, où (ὁ). || 4 Action de transporter de haut en bas,

Dict. franç.-grec.

DES 121

χάθεσ-ις, εὡς (ἢ). || 5 Hernie, xñi-n, ns (À).

Descriptif, ive, adj., γραφιχτός, ἡ, 6v.

Description, ἢ. f., ouyyoxp-n, ἧς (à); περιήγησ-ις. EU (À).

Désembarquement, ἢ. m., ἀποδιδασμο-ός, οὐ (ὁ).

Désembarquer, v. tr., ἀποδιθάζ-ειν, ἀποδιδάζ-ω, fut. ἀποδιθάσ-ω., acc.

Désemparer, v, tr., dégréer un navire, ἀφοπλίζ - εἰν, ἀφοπλίζ -ω, fut. ἀφοπλίσ - ὦ, acc. || Verbe intr., quitter la place, ἀποχωρ-εῖν, ἀποχωρ-τέω, ©, fut. ἀποχωρήσ-ω.

Sans désemparer, αὐτίκα, συνεχῶς.

Désemplir, v. tr., vider, ἐχχεν- σῦν, ἐχκενintr. Ne pas désemplir, γέμ-ειν, yéu-w, fut.

γεμ-ῶ, gén.

Désenchantement, ἢ. mm. 1 Action de rompre les enchantements, τῶν ἐπῳδῶν ἀνάλυσ-ις, ews (À). || 2 Désillusion, τῶν φαντασιῶν διάλυσ-ις, εως (ἡ).

Désenchanter, νΥ. tr. 1 Rompre les enchantements, τὰς ἐπῳδὰς ἀναλύ-ειν, ἀναλύ-ω, fut. ἀναλύσ-ω, gén. || 2 Désillusionner, τὰς φαντασίας διαλύ-ειν, διαλύ-ω, fut. διαλύσ-ω, gén.

Désenfler, v. tr., τὸ οἴδημα διαφέρ-ειν, διαφέρ-ω, fut. Ôtoïs-w ,gËn.— se BDésenfler.