ADV
le verbe ποιεῖν avec le comparatif des adjectifs qui correspondent au sens propre du verbe. || 4 Apprivoiser, τιθασσεύ-ειν, τιθασσεύω, fut. τιθασσεύσ-ω. || 5 Apaiser, χαταπραῦν-ειν, χαταπραύν-ω, fUL. χαταπραῦνὦ, aCC.; χηλ-εῖν, χηλτέω, ©, fut. χηλήστ-ω; ϑέλγ-ειν, ϑέλγ-ω, fut. ϑέλξ-, acc. || G Alléger, soulager, χουφίζ-ειν, xoupit-w, fut.
χουφίσ-ω. || 7 Terme d'art, adoucir les couleurs, les contours, }et-oùv, λε!-όω, &, fut. λειώσ-ω ; λεπτοποι-εἶν, λεπτοποι-έω, ὦ, fut.
λεπτοποιήσ-ω. --- s'Mdoaucir, V. Pr., au propre et au figuré, yax-&v, χαλ-άω, &, fut.
,αλάσ-ω. || 2 En parlant du froid, παύ-εσθαι, παύτομαι, fut. παύσ-ομαι. || 3 En parlant des fruits, γλυχαίν-εσθαι, γλυχαίν-ομαι, fut. γλυχανθή-σομαι.
Adoucissant, ante, 86]., μαλαχτιχ-ός, ἡ, όν.
Adoucissement, n. m. 1 Action ἀ᾽ ααοιιcir, ἄνεσ-ις, εως (ὃ) ; χάλασ-ις, εως (ἡ). | 2 Soulagement, ἀναχούφισ-ις, εως (ἢ). || ὃ Consolation, παραμυθί-α, ας (ἡ). || 4 Atténuation des lignes, des couleurs, λεπτυou-6c, où (6).
Adresse, n. f. 1 Dextérité, δεξιότης, δεξιότήῆττ-ος (ñ); εὐχειρί-α, ας (ἢ). || 2 Habileté d'esprit, εὐστροφί-α, ας (ὃ). || 3 Ruse, artifice, δόλ-ος, ou (6), τέχνη, ns (ἡ). || 4 But, σχοπ-ός, où (6). ὁ Suscription d'une lettre, ἐπιγραφ-ἤ, ἧς (f).
Adresser, v.tr. | Envoyer, πέμπ-ειν, πέμπw, fut. πέμψτ-ω; ἐπιστέλλ-ειν, ἐπιστέλλ-ω, fut. ἐπιστελ-ῶ, acc. || 2 Adresser la parole, προςαγορεύ-ειν, προςαγορεύ-ω, fut. προςαγο- PEUG-W OÙ προςέερω. “--- s’Adresser, \. Pr.
1 Aller trouver, προςέρχ - εσθαι, mpocépyομαι, fut. προςελεύσ-ομαι, dat. || 2 Se diriger vers, τείν-ειν, τείν-ω, fut. tev-&, avec ἐπί, dat., Ou πρός, acc. || 3 Se rapporter à, προςήχ-ειν, προζήχτ-ω, fut. προςήξ-, dat.
ἀποθλέπ-ειν, ἀποδλέπ-ω, fut. ἀποδλέψ-ω εἰς ou πρός, acc. Ι 4 S’attaquer à, ἐπιχειρ-εἶν, ἐπιχειρ-έω, ὦ, fut. ἐπιχειρήστω,, dat. || ὃ Recourir à, τρέπ-εσθαι, τρέπ-ομαι, fut. τραπήστ-ομαι πρὸς, ACC.
Adroït, oite, adj., δεξι-ός, &, 6v (comp. δεξι- WTEpoc, Sup. δεξι-ώτατος). || 2 Rusé, πα- VoUpy-06, oc, ον. Adroit à, deiv-6ç, ñ, 6v περί, 800.
Adroïtement, adv., δεξιῶς, ἐντέχνως.
Adulateur, n. m., κόλαξ, χόλαχ-ος (δ). Adu-
. Jatrice, n. f., χολακ-ίς, 1306 (ἡ).
Adulation, ἢ. f., χολαχεί-α, ας (ὃ).
Aduler, v. tr., χολαχεύειν, χολαχεύ-ω, fut.
χολαχεύσ-ω, dat. et acc.
Adulte, adj., ἀκμαῖ-ος, α, ον.
Adultère, n. m., μοιχεί-α, ας (ἢ). || 2 Adj., celui ou celle qui le commet, μοιχ-ός, οὗ (6); μοιχάς, άδος (ἢ). || 3 Qui a rapport ἃ ’adultère, μοιχιχ-ός, ἡ, 6v.
Adultérin, adj., μοιχίδιτ-ος, α, ον.
Advenir, v. intr., συμδαίν-ειν, συμθαίν-ω, fut. συμδήστ-ομαι (irrég.).
Adverbe, n. m., ἐπίῤῥημα, ἐπιῤῥήματ-ος (τό).
Adverbial, ale, adj., ἐπιῤῥηματιχ-ός, ñ, 6v.
Adverbialement, adv., ἐπιῤῥηματιχῶς.
Adversaire, ἢ. m., évraywviot-ñc, où (6); ἀντίπαλ-ος, ou (6). Adversaire en justice, ἀντίδιχ-ος, ou (6).
Adverse, adj., contraire, ἐναντί-ος, &, ον.
Adversité, n.f., δυςτυχί-α, ac (ἡ) ; ἀτυχί-α, ας (ὃ).
Aérer, v. tr., διανεμ-οὔν, διανεμ-όω, ὦ, fut. διανεμώσ-ω; διαψύχ-ειν, διαψύχ-ω, fut. δια- Ψύξ-ω, acc. — Aéré, ée, part. passé οἱ ad}., αἴθριτος, 4, ον; ἀνεμό-εις, εσσα, εν.
Aérien, enne, adj., ἀέρι-ος, α, ον ; ἀερώδ-ης, Ὧρ,, EG.
Aéronaute, ἢ. m., ἀεροναύτ-ης, οὐ
Aérostat, n. m., ἀερόστατ-ον, ou (τό).
Affabilité, n.f., εὐπροςηγορί-α, ας (ὃ); φιλοφροσύν-η, ns (ὃ).
Affable, adj., εὐπροςήγορ-ος, oc, ον; φιλόφρων, ων, ον (COMP. φιλοφρον-έστερος, SUP.
Affadir, v.tr. 1 Rendre fade, ἄχνλον ou par ποι-εἴν, ποιτέω, &, fut. ποιήστω. || 2 Blaser, émousser, ἀπαμιθλύν-ειν, &mau6)5vω, fut. ἀπαμιλυν-ὦ, acc. || 3 Causer une sensation désagréable, ἀηδίζ-ειν, ἀηδίζ-, fut.
ἀηδίσ-ω, acc.
ie és n.m., ἄσ-η, ἧς (ἢ); χόρ-ος, ou (δὴ.
Affaiblir, v.tr. 1 Rendre plus faible, ἐχλύetv, ἐχλύ-ω, fut. ἐχλύσ-ω, acc. || 2 Amollir, διαθρύπτ-ειν, διαθρύπτ-ω, fut. διαθρύψ-ω, acc. || 3 Émousser, ἀμιθλύν-ειν, ἀμιδλύν-ω, fut. ἀμδλυν-ὦ, || 4 Soulager, alléger, ἀναzovoit-etv, vaxovoit-w, fut. ἀναχουφίσ-ω. |] à Assombrir, atténuer, en parlant des couleurs, ἀμυδρ-οῦν, &uudp-6w, ὦ, fut. ἀμυδρώσ-ω ; ἀφανίζ-ειν, apavit-w, fut. ἀφανίσὦ, ACC. — s’Affaibliir, V. pr. 1 Devenir plus faible, ἐξασθεν-εῖν, ἐξασθεν-έω, ὥ, fut. ἐξασθενήσ-ω; παραλύ -εσθαι, παραλύτ-ομαι, fut. παραλυ-θήσομαι. [12 S’amoindrir, ἐλάσσων γίγν-εσθαι, γίγντ-ομαι, fut. γενήσ-ομαι.
Affaiblissant, ante, adj., ϑρυπτιχ-ός, ἢ, όν.
Affaiblissement, n. m., ἀσθένει-α, ας (ñ); ἔχλυσ-ις, εως (à); παραχμή, ἧς (ἢ); ἐλάσσωσ-ις, εως (À).
Affaire, n. f. 1 Occupation, x tue πράγματ-ος (τό) ; NÉ ou (té). ἷ Procès,
3 Débat, action, ἀγών,
δίχ-η, ἧς (ἢ). ) Embarras, πράγματ-α,
ὧν (τά). " 9 Besoin, χρεί-α, ας (ἢ).
Homme d’affaires, πραγματευτ-ῆς, où (6); intendant, ἐπίτροπ-ος, ov (6).
Affairé, ée, adj., ἄσχολ-ος, ος, ον; πολυπράγμ-ων, ὧν, ον (COMP. πολυπραγμιον-έστερος, 510. πολυπραγμον-έστατος).
Affaissement, ἢ. m., ὑπόπτωσ-ις, ewc ().
|| 2 Accablement, χαταπόνησ-ις, ewc (ἡ).
Affaisser, v.tr., χαταπιέζ-ειν, χαταπιέζ-, fut. χαταπιέσ-ω, 800. — s’Affaisser. V pr., βρίθ-ειν, βρίθ-ω, fut. βρίσ-ω ; ὑποπίπτειν, ὑποπίπτ-ω, fut. ὑποπεσοῦμαι (irrég.); βαρύν-εσθαι, βαρύνεομαι, fut. βαρυνθήσ-ομαι.
Affamer, ν. ἰγ., λιμῷ πιέζ-ειν, πιέζ-ω, fut.
πιέσ-ω, acc. Étre affamé, avoir faim (au
ΒΕ et au figuré), πειν-ἦν, πειν-άω, ὦ,
ut. πεινάσ-ω, gén. — Affamé, ée, part.
passé et adj., πειναλέ-ος, α, ον.
Affectation, ἢ. f., περιεργί-α, ας (ὃ) ; καλλωπισμ-ός, où (6).
Affecter, v. tr. 1 Rechercher avec soin, ζηλ-οῦν, ζηλ-όω, ὦ, fut. ζηλώσ-ω, acc. || 2 Faire avec un soin raffiné, περιεργάζεσθαι, περιεργάζ-ομαι, fut. περιεργάσ-ομαι, acc. || 3 Feindre, προςποι-εἴσθαι, προςποιἔέομαι, οὔμαι, fut. προςποιήστ-ομαι, acc. || 4 Aspirer à, ἀντιποι-εἴσθαι, acc. || 5 Émouvoir, διαχιν-εῖν, διαχιν-έω, ὦ, fut. διαχινήσw. || 6 Endommager, βλάπτ-ειν, βλάπτw, fut. βλάψ-; xax-oùv, χαχ-όω, ὦ, fut. xaxwo-w, acc. || 7 Destiner à, προςs’Affecter, Υ. pr., éprouver du chagrin, Affecté, ée, part. passé et adj. 1 Recherché, nepiepy-oc, ος, ον (Comp. περιεργότερος, SUP. περιεργ-ότατος. |] 2 ΕΣ ἢ ἐμπαθ-ής, ἧς, ἔς. il à Attribué à, réservé DOUT, προςτεταγμέν-ος, Ἢ, ον; προς-ἥχων, ouca, ον, dat. || 4 Malade, endommagé, χαχοπαθ-ῶν, οὔσα, oùv.
Affection, n. f. 1 Impression, πάβθ-ος, εος, ους (τό). || 2 Amitié, φιλί-α, ας (ἡ). || 3 Bienveillance, εὔνοι-α, ας (ἢ). || 4 Goût, inclination, cxovd-ñ, ἧς (ñ); ὁρμή, ἧς (ἢ). || Ὁ Atteinte, maladie, πάθημα, παθήματ-ος (τό); βλάδη, Ὡς (ἡ).
Affectionner, v.tr., στέργ-ειν, στέργ-ω, fut. στέρξ-ω, ACC. — s’Affectionner ; Υ. Pr., à une personne, φιλία, χρ-ῆσθαι, χρ-άομαι, ὥμαι, fut. χρήσ-ομαι εἰς Ou πρός, acc.; à un objet, σπουδάζ-ειν, σπουδάζ-ω, fut.
σπουδάσ-ω περί, ACC.—Affectionné, ée;, part. passé et adj., dévoué, attaché à, φιλόφρ-ων, ὧν, ον (COMP. φιίλοφρον -έστερος, SUP. φιλοφρον-έστατος); εὔν-οος, ους, εὔν-οος, ους, εὔν-οον, ουν (COMP. εὐν-ούστερος, SUP.
Affectueusement, adv., φιλοφρόνως, εὖμενῶς.
Affectueux, euse, adj., εὖμεν -ἧς, ἧς, ἔς (comp. εὐμεν -ἔστερος, sup. εὐμεν-έστατος).
Affermer, v.tr. 1 Donner à ferme, μισϑoùv, μισθ-όω, &, fut. μισθώσ -w, acc.
ὦ Prendre à ferme, μισθ - οὔσθαι, μισθόομαι, οὔμαι, fut. μισθώστομαι, ace.
Affermir, v.tr., βεδαι-οῦν, βεδαι-όω, ὦ, fut. βεδαιώσ-ω; στηρίζ-ειν, στηρίζ-ω, fut. στηρίστω, 800. --- s’Affermir, Υ. pr. 1 Devenir ferme, βέθαιος γίγν-εσθαι, γίγν-ομαι, fut. γενήστομαι. || 2 S’armer de résolution, προςχαρτερ-εῖν, προςχαρτερ-τέω, ὦ,
Affermissement, n.m., βεδαίωσ-ις, εὡς ().
Affété, ée, adj., περίεργ-ος, 06, ον; πεπλα- GULÉV-06, Ἢ, OV.
Afféterie, n. f., περιεργί-α, ας (à); σχηματισμ-ός, οὔ (6).
AFF Affiche, n. f., πρόγραμμα, προγράμματ-οἴ
Afficher, v. tr. 1 Annoncer par une affiche, προγράφ-ειν, προγράφ-ω, fut. προγράψ-ω, acc. ἷ 2 Faire parade, ἐπιδείχνυσθαι, ἐπιδείχν -υμαι, fut. ἐπιδείξ -ομαι. — s’Afficher, Υ. pr. 1 Se donner en spectacle, σχηνοδατ-εῖν, σχηνοδατ-έω, ὦ, fut.
σγχηνοθατήσ -. [[3. Se déshonorer, ἑαυτὸν στηλιτεύ-ειν, στηλιτεύ-ω, fut. στηλιτεύσ-τω.
Afficheur, n.m., προγραμματοποι-ός, où (ὁ) (grec moderne).
Affidé, ée, adj., πιστ-ός, ἡ, ὄν (comp. πιστ-
ότερος, SUP. πιστ-ότατος).
Affiler v. tr., ϑήγεειν, Sfy-w, fut ϑήξ-ω, acc. — Affilé, ée, part. passé et adj., ὀξούς, εἴα, 0.
Affiliation, n. f., προςαίρεσ -ἰς, ewc (ἢ); προςποίησ-ις, εὡς (à).
Affilier, v.tr., προςαιρ-εἶσθαι, προςαιρ-έομαι, οὔμαι, fut. προςαιρήσ-ομαι; εἰςποι-εῖν, εἶςποιέω, ©, fut. εἰςποιήσ-ω. — s’Affilier. \.Pr., w, dat. — Affilié, ée, part. passé et adj., χοινων-ός, 66, OV.
Affinage, n. m. 1 Action de rendre plus fin par la coction, ἄφεψοις, ewc (δ) ; λέπτυνσ-ις, εως (à). [| 2 Epuration, κάθαρσ-ις, εὡς (ἡ).
Affiner, v. tr. 1 Rendre plus fin par la coction, àoeb-etv, ἀφεψ-έω, ©, fut. ἀφεψήσw, acc. || 2 Épurer, χαθαίρ-ειν, χαθαίρ-ω, fut. χαθαρ-ὥ. — Affiné, ée, part. passé et adj., ἄπεφθ-ος, oc, ον; χαθαρ-ός, ἄ, ὄν.
Eh n. m., ἀφεψ-ὥν, obvroc (6), avec
acc.
Affinité, n. f. 1 Parenté, ouyyéver-«, ac (à). || ἃ Rapport, ἀναλογί-α, ac (ὃ) ; ὁμοιότῆς, ὁμοιότητ-ος (δ) ; χοινωνί-α, ας (ὃ).
Affirmatif, ive, 86]., καταφατιχ-ός, ἡ, ὄν; διαδεδαιωτιχ-ός, ἤ, OV.
Affirmation, n. f., κατάφασ-ις, suc (ἢ).
Affirmative, n.f., κατάφασ-ις, εὡς (ὃ).
Affirmativement, adv., χαταφατιχῶς, Affirmer, v. tr. | διαδεθαι-οὔσθαι, διαόεόαιdouar, οὔμαι, fut. διαδεδαιώσ-ομαι, acc. || 2 Dire d’une manière absolue, χαταφόναι, χατάφημι, fut. χαταφήστ-ω.
Affleurer, v. tr., égaliser, ὁμολίζ-ειν, ὅμαλίζ- ὦ, fut. ὁμαλίσ-ω.
Affliction, n. f., λύπ-η, nc (ὃ); ἀνί-α, ας (ὃ) ; ὀδύν-η, ns (ñ); ἄλγ-ος, εος, ους (τό).
Affligeant, ante, adj., λυπηρ-ός, ά, ὄν (comp. λυπηρ-ότερος, sup. λυπηρ-ότατος); ἀνιαρ-ός, ά, ὄν (COMP. ἀνιαρ-ότερος, Sup.
ἀνιαρ-ότατος) ; ἀλγειν-ός, ñ, 6v (Sup. irrég. ἄλγ-ιστος); χαλεπ-ός, ñ, 6v (COMP. χαλεπ- OTEPOC, SUP. χαλεπ-ώτατος).
Affliger, v. tr. 1 Remplir de tristesse, λυπἀνι-άω, ©, fut. ἀνιάστω, acc. || 2 Nuire, endommager, xax-obv, xax-6w, &, fut. χαw, 800.; ταλαιπωρ-εῖν, ταλαιπωρ-έω, ὥ, fut.
ταλαιπωρήσ-ω, ACC. — 5 ΑἹ Γῇ σοι". Υ. Pr.,
1 Éprouver du chagrin, ἀλγ-εῖν, ἀλγ-έω, &, fut. ἀλγήσ-ω ; λυπ-εῖσθαι, λυπ-έομαι, οὐμαι, fut. λυπηθήσ-ομαι. || 2 Se lamenter, Sonvεἴν, Senv-éw, ὥ, fut. ϑρηνήστ-ω, avec l’acc.
—Affligé, ée, part. passé et adj. pris substant., ταλαίπωρ-ος, 05, Ov.
Affluence, n. 1 Concours, foule, συνδρομ-ή, ἧς (ἢ); πλῆθ-ος, eos, ους (τό). || 2 Abondance, περιουσί-α, ας (À).
Affluent , n. m., σύῤῥοι-α, ας (À).
Affluer, v. intr. 1 Couler vers, συῤῥ-εῖν συῤῥέτω, fut. συῤῥυήσ-ομοι. || 2 Abonder, περιῤῥ-εῖν, περιῤῥ-έω, & , fut. περιῤῥεύσ-ω.
Affoler, v. tr., rendre fou par la passion, ἐχμαίν-ειν, ἐχμαίν-ω, fut. ἐκμαν-ῶ. — s’Affoler, Υ. pr., uaiv-eo0ar, μαίντομαι, fut. μανήσ-ομαι où μαν-οῦμαι, gén., ou dat.
avec ἐπί. -- Affolé, ée, part. passé et adj., μαινόμεν-ος, ἡ, ον; ἐπιμαν-ἧς, ἧς, ἐς; μανιυχὅς, ἤ, ὄν.
Affranchir, v. tr. 1 Tirer de l'esclavage, ἐλευθερ-οῦν, ἐλευθερ-όω, &, fut. ἐλευθερώσ-ω, acc. | 2 Délivrer, ἀπαλλάσσ-ειν, ἀπαλλάσο-
ὦ, fut. ἀπαλλάξ-υ, gén. || 3 Décharger d’une
obligation, ἀπολύ-ειν, ἀπολύ-ω, fut. ἀπολύσὦ, ACC.—s’Affranchir, Υ. ΠΡ.) ἀπαλλάσσgén. — Affranchi, ie, part. passé et ad)., Exempt de toute charge, ateh-ñc, ἧς, ἔς, én. || 2 Pris substantiv., esclave mis en iberté, ἀπελεύθερ-ος, ou (6).
Affranchissement, ἢ. m. 1 Mise en liberté, ἀπελευθέρωσ-ις, ewc (ἢ). [| 2 Exemption de charge, ἀτέλει-α, ας (à). [| 3 Délivrance, ἀπαλλαγ-ῆ, ἧς (ñ).
Affres, n. f. plur., frémissement, frisson, épouvante que cause la mort, φρίκ-αι, ὧν (αἷ) ; φρικῶδ-ες, εος, ouc (τό).
Affrétement, n. m., louage d’un vaisseau,
νεώς, πλοίου μίσθωσ-ις, Ew (À).
Affréter, v. tr., μισθ- οὔσθαι, μισθ-όομαι, οὔμαι, fut. μισθώσ -ομαι; ἐπὶ μισθῷ λαμδάν-ειν, λαμόάν-ω, fut. λήψτ-ομαι (irrég.), 800. — Affrété, ée, part. passé et 86].
Vaisseau affrété, ναυχλήρι-ον, ov (τό).
Affreusement, adv., δεινῶς, φοδερῶς.
Affreux , euse, adj., deuv-6c, ἡ, 6v (comp.
δειν-ότερος, SUP. δειν-ότατος); 1060-66, &, OV (COMP. φοδερ-ώτερος, SUP. φοδερ-ὠτατος).
Affriander, v. tr. 1 Rendre friand, λίχνον ποι-εῖν, ποιτέω, ©, fut. ποιήσ-ω. L'adjectif s'accorde avec le complément de ποιεῖν. || 2 Attirer par un appât, δελεάζ-ειν, δελεάζ-ω, fut. δελεάσ-ω ; ϑέλγ-ειν, ϑέλγ-ω, fut. ϑέλξ-ω.
Affront, ἢ. m., ὕδρ-ις, ews (ñ); ὕδρισμα,
Affronter, v. tr. 1 Attaquer de front, παραδάλλ-εσθαι, παραδάλλεομαι, fut. παραθαλ-οῦμαι, dat.; περιφρον-εῖν, περιφρον-έω, ὦ, fut. reptppovño-w , acc. || 3 Tromper impudemment, ἀπατ-ᾶν, ἀπατ-άω, &, fut.
ἀπατήσ-ω; φεναχίζ - εἰν, φεναχίζ -ωο, fut.
φεναχίσ-ω, ACC.
Affronteur, n. m., πανοῦργ-ος, ou (6).
Affronteuse, ἢ. f., πανοῦργ-ος, ov (ἡ).
