PES

fut. στρεδλώσ-ω, acc. || 2 Corrompre, διαφθείρ-ειν, διαφθείρ-ω, fut. διαφθερ-ῶ,, acc.

Pesamment, adv. 1 D'une manière pesante, βαρέως. || 2 Sans grâce, ἀχαρίτως.

Pesant, ante, adj. 1 Lourd, βαροῦς, εἴα, ύ MA Bap-Utepoc, Sup. βαρ-ύτατος). ||

Lent, βραδ-ύς, εἴα, Ü (comp. βραδεύτερος, sup. βραδ-ύτατος). || 3 Qui manque de vivacité, de grâce, βαρ-ύς, εἴα, ύ; ἄχαρε-ις, ις, τ (COMP. ἀχαριτ-ώτερος, SUP. ἀχαριτ-ώτατος). || 4 À charge, βαρτύς, εἴα, 0; ἐπαχθ-ής, ἧς, ἐς. || Nom m., 6kx-n, ἧς (à). Qui vaut son pesant d’or, χρυσοῦ ἀντάξι-ος, nc, ον.

Pesanteur, ἢ. f. 1 Poids, βάρ-ος, εος, ους (τό); βαρύτης, βαρύτητ-ος (ἡ). [9 Malaise en quelque partie du corps, βάρ-ος, eos, ους (τό). Pesanteur de tête, καρηδάρει-α, ας (ἡ). I 3 Lenteur, défaut d’activite, βραδύτης, βραδύτητ-ος (à); νωθρεί-α, ας (ἡ). || 4 Conception lente, βραδύνοι-α,, ας (à).

Pesée, n.f. 1 Action de peser, στάθμησ-ις, εως (à). || 2 La quantité pesée, σταθμηθ-έν, évros (to).

Peser, v.tr. 1 Mettre dans la balance, σταθμ-ᾶσθαι, σταθμ-άομαι, ὥμαι, fut. σταθμήστ-ομαι, acc. ; σταθμίζ-ειν, σταθμίζ-ω, fut. σταθμίσ-ω, acc. || 2 Examiner attentivement, ἐξετάζ-ειν, ἐξετάζ-ω, fut. ἐξετάσ-ω, acc.; σταθμίζ-ειν, σταθμίζ-ω, fut. σταθμίσ-ω, acc. || Verbe intr. 1 Graviter, ῥέπ-ειν, ῥέπ-ω, fut. ῥέψ- πρός ou ἐπί, acc. || 2 Avoir un certain poids, ἕλχ-ειν, ἕλχ-ω, fut. ἕλξ-ω, acc.; τὸ βάρος ἔχ-ειν, ἔχ-ω, fut. Ét-w. Le nom du poids à l’acc. || 3 Appuyer fortement sur une chose, βαρέως ἐπικεῖσθαι, ἐπίχειμαι, fut. ἐπιχείσ-ομαι, dat. || 4 Insister plus longtemps, àvréy-eiv, àvtéy-w, fut.

ἀνθέξ-ω περί, gén.

Peseur, ἢ. m., celui qui pèse, σταθμιστ-ής, où (6).

Peson, n. m., instrument pour peser, σταθμ-ός, où (6).

Pessimisme, n. m, opinion des pessimistes, τῶν πάντα εἶναι χαχὰ νομιζόντων δόξ-α, Ὡς (ἡ).

Pessimiste, ἢ. m., celui qui croit que tout va Mal, πάντα εἶναι κακὰ νομίζ-ων, οντος (ὁ).

Peste, n.f. | Maladie épidémique, λοιμ-ός, où (ὁ). | 2 Chose pernicieuse, λύμ.-η, nç (#). Peste de! loc. exclam., φεῦ, gén.

Pester, v.intr., témoigner sa mauvaise humeur, ἀγαναχτ-εῖν, ἀγαναχτ-έω,. &, fut.

Pestifère, adj., qui communique la peste, λοιμοφόρ-ος, ος, ον; λοιμιχ-ός, ἡ, Ov.

Pestiféré, ée, adj., infecté de la peste, λοιμώττ-ων, ουσαᾶ, ον.

Pestilence, n. f., peste répandue dans un pays, λοιμ-ός, où (6); λοιμώδ-ης φθορ-ά, ἃς (ὃ). Les deux mots se déclinent.

Pestilent, ente, adj., qui tient de la peste, λοιμιχτός, ἡ, OV.

Pestilentiel, elle, adj., infecté de peste, λοιμώδ-ης, Ὡς, ες.