APO

as (ἢ). [| 2 Adv., à part, en soi-même, χαθ᾽ ἑαυτόν.

Apathie, n.f., ἀπάθει-α, ας (ἡ).

Apathique, adj., ἀπαθ-ἧς, ἧς, és (comp.

ἀπαθ-έστερος, SUP. ἀπαθ-έστατος).

Apercevable, ὙΠ ὁρατ-ός, ἡ, OV.

Apercevoir, v. tr , ὁρ-ᾷν, ὁρ-άω, ὥ, fut.

ὄψ-τομαι (irrég.), acc. — s'Apercevoir ; Υ. pr., αἰσθάν-εσθαι, αἰσθάντομαι, fut. aiσθήσ-ομαι, gén.

Aperçu, ἢ. m. 1 Vue d'ensemble, σύνοψ-ις, εως (ἡ). [| 2 Exposé sommaire, χεφάλαι-ον, ou (τό).

Apéritif, ive, adj., qui ouvre l'appétit, ἀναστομωτιχ-ός, ἡ, OV.

Aphélie, n. f., la plus grande distance d'une planète au soleil, ἀφήλι-ον, ou (τό).

Aphonie, n. f., extinction de voix, ἀφωνί-α, ας (ἣ).

Aphorisme, n. m., sentence, maxime, ἀφορισμ-ός, où (6).

Aphthes, n. m. pl., inflammation de la bouche, ἄφθ-αι, ὧν (ai).

Apitoyer, v. tr., causer de la pitié, oïxrov παρέχ-ειν, παρέχ-ω, fut. παρέξ-, et le nom de la pers. au dat. — s'Apitoyer, Υ. pr.

ἐλε-εῖν, ἐλε-τέω, ©, fut. ἐλεήσ-ὦ, acc.

Aplanir, v. tr. 1 Rendre plane, ὁμαλίζ-ειν, ὁμαλίζ- ὦ, fut. ὁμαλίσ-ω. || 2 Rendre facile, lever les obstacles, λύ-ειν, λύ-ω, fut. λύσ-ω. — s'Aplanir, V.pr., s’abaisser, χαθίζ-ειν, χαθίζ-ω, fut. καθίσ-ω. — AÆAplani, ie, part.

passé et adj., ὁμαλ-ός, ñ, όν; εὔχολ-ος, ος, ον; ῥάδι-ος, α, ον.

Aplanissement, n. m., ὁμαλότης, ὁμαλότητος (ñ); ὁμαλισμ.-ὄς, où, (δ); λύσ-ις, εως (ὃ).

ΑΡΙΒΗΣ, Υ. Îr., χαταπιέζ-ειν, χαταπιέζ-ω, αἱ. χαταπιέσ-ω, ACC.

Aplatissement, n. m., χαταπίεσ-ις, eus (ἡ).

Aplomb, n. m. 1 Ligne perpendiculaire, χάθετ-ος͵ ou (ἢ). || ? Ferme assiette, στάσue, εως (ἢ). || 3Fermeté d'esprit, assurance, εὐστάθει -α, ας (ἢ); ϑάρστ-ος, ους (τό).

Apocalypse, ἢ. f., Ἀποχάλυψ-ις, εως (ὃ).

Apocryphe , adj. | Qui n’est pas canonique, ἀπόχρυφ-οος, 06, ον. || 2 Qui n’a point d’uutorité, ἀνέγγυ-ος, ος, ον. 3 Qui a un faux nom d'auteur, v68-05, Ἢ, ον.

Apogée, n. m. 1 La plus grande distance

e la terre, ἀπόγει-ον, οὐ (té). || 2 Le plus haut degré, &ru-h, ἧς (ὃ). On traduit aussi par le superlatif μέγιστ-ος, ἡ, ον avec le nom de la chose.

Apologétique, adj., qui contient une apo-

Ogie, ἀπολογητιχ-ός, ἡ, Ov.

Apologie, n. f., ἀπολογί-α, ας (à).

Apologiste, ἢ. m., ἀπολογούμεν-ος, ον (6).

Apologue, n. m., ἀπόλογ-ος, ov (6).

Apophthegme, n. m., sentence, maxime, ἀπόφθεγμα, ἀποφθέγματ-ος (τό).

Apoplectique, adj., ἀποπληχτιχ-ός,

Apoplexie, n. f., ἀποπληξί-α, ας (ñ).

Apostasie, n.f., ἀπόστασ-ις, εως (ἢ); στασί-α, ας (ἢ).

Apostasier, v. intr., ἀποστατ-εῖν, ἀποστατéw, &, fut. ἀποστατήσ-ω.

Apostat, n. m., ἀποστάτ-ης, ov (6).

Aposter, νυ. tr., καθιέναι, χαθίημι, fut. καθήσ-ω; ὑποπέμπ-ειν, ὑποπέμπτ-ω, fut ὑποπέμψ-ω; χατασχευάζ -εἰν, χατασχευάζ-ω, fut. χατασχευάσ-ω, acc. -- Aposté, ἐδ.

part. passé οἱ adj., χατασχευαστ-ός, ἡ, όν.

Apostille, n. f., παραγραφ-ή, ἧς (ἢ).

Apostiller, v. tr., παραγράφ-ειν, παραγράφω, fut. παραγράψ-ω, acc.

Apostolat, n. m., mission d’un apôtre, ἀποστολ-ἤ, ἧς (ἢ).

Apostolique, adj., ἀποστολιχ-ός, ἡ, όν.

Apostoliquement, adv., ἀποστολιχῶς.

Apostrophe, n. f. 1 Terme de grammaire, ἀπόστροφ-ος, οὐ (ὃ). |] 2 Figure de rhétorique, änostpo®-ñ, ἧς (à). || 3 Répri mande, ἐπιτίμνησ-ις, εως (ἡ).

Apostropber, v. tr. 1 Adresser la parole, προςφὼν -εἴν, προςφων-έω, ὦ, fut. προς’ φωνήσ-ω, acc. || 2 Réprimander, ἐπιτιμἂν, ἐπιτιμτάω, ©, fut. ἐπιτιμήήσ-ω, dat.

Apostume, n. m., fumeur, ἀπόστημα, ἀποστήματ-ος (τό).

Apothéose, n. f., ἀποθέωσ-ις, εως (ἡ).

Apothicaire, n.m., φαρμαχοπώλ-ης, ov |

Apothicairerie, n. f., φαρμαχεῖ-ον, ου (τ

Apôtre, ἢ. m. 1 ἀπόστολ-ος, ov (6). {| 2 Sectateur, Enlwt-ñc, οὐ (6).

Apparaître, v.intr., φαίν-εσθαι, φαίν-ομα:, ut. φανήσ-ομαι.

Apparat, n. m., παρασχευ-ή, ἧς (ñ); ἐπίδειξ-ις, ews (à). Discours d’apparat, ἐπιδειχτιχτὸς λόγ-ος, ou (δ). Les deux mots se déclinent.

Bpparaux, n. m. pl., les agrès d’un navire, les voiles, elc., τῆς νεὼς ἄρμεν-α, ων (τά).

Appareil, ἢ. m. 1 Apprêt, παρασχευ-ή, ἧς (ἡ). [| ? Remède, ἔναιμα, ἐναίματ-ος (τό).

Appareiller, v. tr. 1 Joindre deux choses pareilles, συντιθέναι, συντίθημι, fut. cuvθήσ-τω, acc. || 2 Assembler par paires, συνδυάζ-ειν, συνδυάζ- ὦ, fut. συνδυάσ-ω, acc. 113 Se préparer à mettre à la voile, παρασχευάζ-εσθαι, παρασχευάζ-ομαι, fut. πα-

Apparemment, adv., εἰχότως, ἀμέλει, δηλονότι, δηλαδή, δήπου.

Apparence, ἡ. f. 1 Extérieur, σχῆμα, oy#ατ-ος (τό); εἰδ-ος, ous (τό) ; ὄψοις, εως (ἡ). [3 Faux semblant, πλάσμα, πλάσματ-ος

(τό). || 3 Vraisemblance, εἰκός, εἰχότ-ος (τό). Apparences, n. f. pl., circonstances extérieures, φαινόμεν-α, ὧν (τά).

Apparent, ente, adj. 1 Visible, φανερ-ός, ἄ, όν (COMP. φανερ-ώτερος, SUP. φανερ-ὦταroc); δῆλτ-ος, ἡ, ον (COMP. δηλ-ότερος, Sup.

δηλ-ότατος). [| 2 Spécieux, εὔλογ-ος, ος, ον. || 3 Faux, simulé, προςποίητ-ος, n, ον.

|| 4 Qui n’a que l’extérieur de la réalité, δοχ-ῶν, 0064, οὖν.

s'Apparenter, v. pr., s’allier à une fa-

a χηδεύ -εἰν, xndEU-w, fut. κηδεύσ-ω,

at.

Appariement, n. m., union par couple, συνδυασμε-ός, où (6).

Apparier, v. tr., unir par couple, ouv- Apparié, ée, part. passé οἱ adj., σύζυγτος, 05, OV; συζυγ-ῆς, AG, ές.

Appariteur, ἢ. m., ῥαδδοῦχ-ος, ou (6).

Apparition, n. f. 1 Action de se montrer, ἐπίφασ-ις, ews (À). [| 2 Vision surnaturelle, φάσμα, pacuat-0s (τό).

Appartement, n. m., οἴκημα, οἰχήματ-ος (τό) ; oïx-06, ou (6).

Appartenance, ἢ. f., dépendance d’un domaine, ἀπάρτησ-ις, εως (ñ).

Appartenir, v.intr. 1 Convenir à, être le propre de, προςήχ-ειν, προςήχτ-ω, fut. προςἤξ-ω, dat. || tre la propriété de, εἶναι, εἰμί, fut. ἔσομαι avec le gén. Il appartient, c’est le propre de, ἔστιν avec le gén. Comme il appartient, comme il convient, ὡς προςἤχει, χατὰ τὸ προςῆχον. Cela m'appartient, τοῦτο ἐμόν ἐστι.

Appas, n. m. pl. 1 Moyens de séduction, 9 ἐλγητρ-α, ὧν (τά); φίλτρ-α, ων (τά). || 2 Beauté, charme, χάἄλλε-ος, ους (τό); ὥρ-α, ας (ὃ).

Appât, n. m. 1 Amorce, δέλεαρ, δελέατ-ος (ro). || 2 Attrait, séduction, δελέασμα, δελεάσματ-ος (τό).

Appauvrir, v. tr. 1 Réduire à la pauvreté, εἰς πενίαν καθιστάναι, χαθίστημι, fut. χαταστήσ-ω, acc. || 2 Affaiblir, amaigrir , ἀπισχν-οῦν, ἀπισχν-όω, ©, fut. ἀπισχνώσ-ω;, 800. — s’Appaucvrir, Y. pr. 1 Devenir pauvre, πτωχεύ-ειν, πτωχεύ-ω, fut. πτωχεύσ-ω.

|| 2 En parlant d’une terre, ἰσχν-ός, ἤ, 6v, ou ἄχαρπ-ος, 06, OV γίγνεσθαι, γίγνομαι, fut. γενήσ -ομαι. || 3 En parlant du sang, σπανίζ - εἰν, onavié-w, fut. σπανίσ -w. — Appaucri, ie, part. passé et adj. 1 Réduit à la pauvreté, πτωχ-ός, ἡ, ὄν. || 2? Amaïgri, stérile, ἰσχν-ός, ἡ, όν; ἄχαρπ-

€, 05, ον. || 3 Rare, chétif, σπαν-ός, ñ, 6v.

Appauvrissement, n. m. 1 Pauvreté, πενί-α, ας (à). ||? Amaïigrissement du sol, ἰσχνότης, ἰσχνότητ-ος (ἢ). Appauvrissement du sang, σπάν-ις, ewc (À).

Appeau, n. m. 1 Sifflet pour appeler les oiseaux, πάλευμα, παλεύματ-ος (τό).

2 L'oiseau qui appelle, voy. Appelant.

Appel, n. πὶ. 1 Action d'appeler, χλῆσ-εις, ewc (ἡ). || 2 Recensement, χατάλογ-ος, ον (δ). || 3 Défi, provocation, πρόχλησ-ις, εως (ἡ). || 4 Recours à un juge, ἔφεσ-ις, eus (À); ἐπίχλησο-ις, εως (À); παλινδιχί-α,

Appelant, n. m. 1 Qui appelle en justice, παλίνδιχ-ος, où (δ). [| 2 Oiseau qui sert à attirer les autres, παλεύτρι-α, ας (à) (sousent. ὄρνις), VOY. APPEAU.

Appeler, v.tr. 1 Nommer, xuh-Eeiy, χαλ-έω, &, fut. χαλέσ-ω, acc. || 2 Inviter à venir, παραχαλ-εἶν, παρακαλ-έω, ©, fut. παραχαλέσ-

w, acc. || 3 Interjeter appel, ἐφιέναι, ἐφίημι, fut. ἐφήσ-ω εἰς, acc.

Appellatif, ive, adj., προςηγοριχ-ός, , όν.

Appendice, n. m., προτάρτημα, προςαρτήματ-ος (τό) ; πρόςθεσ-ις, eux (ἢ).

Appendre, v. tr., ἀνατιθέναι, ἀνατίθημι, fut.

Appentis, n. m., petit édifice adossé à un mur, προςτέγασμα, προςτεγάσματ-ος (τό),

Appesantir, v. tr., βαρύν-ειν, βαρύν-ω, fut, βαρυν-ῶ, acc.— s’Appesantir,\.pr., βρίθetv, βρίθ-ω, fut. Boio-w. — Appesanti, ie, part. passé et adj., βαρ-ύς, εἴα, 0 (comp.

βαρ-ὕτερος, Sup. βαρ-ὕτατος).

Appesantissement, ἢ. m., χάρ-ος, ou (6); βραδύτης, βραδύτητ-ος (à).

Appétence, n. (., désir, üpet-uc, eux (ἢ).

Appéter, v. tr., désirer par instinct, 0péyεσθαι, ὀρέγ-ομαι, fut. dpét-owx, gén.

ἌΡΗΣ, ἀρ τα désir, ρα eux (ñ); ἐπι-

Applaudir, Y. τὰ et Fa 1 Battre des mains, χροτ-εῖν, χροτ-έω, ὦ, fut. χροτήστ-ω, acc. || 2? Approuver, ἐπαιν-εῖν, ἐπαιν-έω, ©, fut. ἐπαινέσ-ω, acc. — s’Applaudir,\.pr., se réjouir, χαίρ - εἰν, χαίρ - ὦ, fut. χαρήσομαι (irrég.).

Applaudissement, n. m. 1 Battement de mains, χρότησ-ις, ews (ñ). || 2 Louange, ἔπαιν-ος, ou (6).

Applaudisseur, n. m., xpot-Gv, obvros (6).

Applicable, adj., προζήχτων, ouoæ, ον, dat.

Application, ἢ. f. 1 Action d'appliquer, προςθολ-ή, ἧς (à). |] 2 Rapport, analogie, ἀναλογί-α, ας (à). || 3 Attention, oxovè-f, ἧς (à).

Appliquer, v. tr. 1 Mettre contre, adapter ἃ, προςδάλλ-ειν, προςδόάλλ-ω, fut. tpoc6a)άψ-ω, acc. || 2 Donner, asséner, ἐμ.

I| 3 Appliquer, affecter à, ἐπινέμ.-ειν, ἐπινέμι-ο,, fut. éniveu.-&, acc., et le complém. indir. à l’acc. avec εἰς. || 4 Saisir l’analogie d’une chose avec une autre, ἀναφέρ-ειν, ἀναφέρ-ω, fut. &voic-w (irrég.), acc., et le complém. indir. à l’ace. avec πρός. — s’Appliquer, v.pr.l Travailler ἃ, τὸν νοῦν προςέχ -ειν, προςέχ-ὠ, fut. mpocéé-w, dat. ; σπουδάζ-ειν, σπουδάζ-ω, fut. σπουδάσω περί, acc. || 2 Avoir rapport à, προςήχetv, προςήχτ-ω, fut. προςήξ-ω, dat. || 3 S'attribuer , ἰδιοποι - εἶσθαι, ἰδιοποι-έομαι, οὐμαι,. fut. ἰδιοποιήστομαι, acc. — Appliqué, 66.

part. passé et adj., studieux, σπουδαί-ος, α, OY.

Appoint, n. m., ce qui complète une somme, ἀναπλήρωμα, ἀναπληρώματ-ος (τό).

Appointements, n.m. pl., honoraires pour une fonction, μισθ-ός, où (6)

Appointer, v. tr. 1 Donner des appointements, μισθὸν διδόναι, δίδωμι, fut. δώσ-ω, dat. Ajourner, ἀναδάλλ-εσθαι, ἀνα- Θάλλ-ομαι, fut. ἀναθαλ-οῦμαι:

Apport,n. m.l Marché, ἀγορ-ά, & (ἢ).

ἢ 3 Dot, προίξ, προιχ-ός (à). || 3 Part mise dans une affaire, εἰςφορ-ά, ἂς (ὃ).

Apporter, v. tr. 1 Porter, εἰςφέρ-ειν, εἷςφέρ-ω, fut. εἰςοίσ- (irrég.), acc.; κομίζ-ειν, χομίζ-τω, fut. xouio-w, acc. || 2 Causer, procurer, παρέχ-ειν, rapéy-w, fut. παρέξ-ω, acc. || 3 Alléguer, παρίστασθαι, παρίσταμαι, pposer, v. tr., προςτιθέναι, προςτίθημι, ful. προςθήσ-ω, 800.

Apposition, n. f., πρόςθεσ-ις, εως (ἢ).

Appréciable, adj., τιμητέ-ος, α, ον.

Appréciateur, ἢ. m., τιμητ-ἧς, où (6); λογιστ-ἧς, où (6).

τ τ ri ῃ. ἴ,., τιμή, ἧς (ἢ); τίμησ-ις, εως (À).

᾿ Estimer ge περὶ πολλοῦ ἡγ-εἴσθαι,

γ-έομαι, οὔμαι, fut. ἡγήστ-ομαι, acc.

Appréhender, v. tr. 1 Saisir, xara)au-

ν -ειν, χαταλαμιδάν-ω, fut. χαταλήψτομαι, acc. || 2 Craindre, δέδοικα ou δέδια, fut.

rep (irrég.). Appréhender que, uñ avec € 5001.

Appréhensif , ive, adj., craintif, δειλ-ός, ἢ, OV.

Appréhension, n. f. 1 Action de saisir, Mecs Ve , <&6 (à). || 2 Crainte, φόδ-ος, ou (6).

Apprendre, v. tr. 1 S’instruire, μανθάνεἰν, uavôdv-w, fut. μαθήσ-ομαι, acc. || 2 Entendre dire, πυνθάν - εσθαι, πυνθάνou, fut. πεύσ-ομαι, ACC.; ἀχού-ειν, ἀχού-ω, fut. ἀχούσ-ομαι, acc.|| 3 Sentir,comprendre,

ινώσχ-ειν, γινώσχεω, fut. γνώσ-τομαι, acc.

ἿἾ 4 Enseigner, διδάσνυ-ειν, διδάσχ-ω,, fut.

διδάξ-τω, acc. || 5 Annoncer, ἀγγέλλοειν, ἀγγέλλ-ω, fut. ἀγγελ-ὥ, acc.

Apprenti, ie, ἢ. m. et f., πρωτόπειρ-ος,

Apprentissage, n.m., πρωτοπειρί-α, ας (ὃ).

Apprêt, n. m. 1 Préparation, παρασχευ-ἤ, ἧς (t). || 2 Affectation, recherche, περιεργί-α, ας (ἡ). Avec apprêt, περιέργως.

Apprêter, v. tr., παρασχενάζ-ειν, παρασχευάζ-ὦ fut. παρασχευάσ-ω,, ACC. ; en parlant des mets, ἀρτύ-ειν, ἀρτύ-ω, fut. ἀρτύσ-ω. Apprêter à rire, γέλωτα παρέχειν, παρέχ-ω, fut. παρέξ-ω, dat. — s’Appréter, Υ. Ir.

παρασχευάζ-εσθαι, παρασχευάζ-ομαι, fut.

παρασχευάσ-ομαι εἰς OÙ πρός avec l’acc. --- Apprété, ée, part. passé et adj., affecté, περίεργ-ος, 06, OV.

Apprivoiser, v. tr., τιθασσεύ - εἰν, τιθασσεύ-ω, fut. τιθασσεύσ-ω, acc. Au figuré, ἐθίζεἰν, Ébit-w, fut. ἐθίσ-ω. --- s’Apprivoiser.

Υ͂. pr., συνεθίζ-εσθαι, συνεθίζ-ομαι, fut. συνεθισθήσ-ομαι. --- Apprivoisé, ée, part.

passé et adj., τιθασσ-ός, ὅς, 6v.

Approbateur, n. m., ἐπαινέτ-ς, ov (6).

Approbatif, ive, adj., ἐπαινετιχ-ός, ñ, Ov.

Approbation, n. f. 1 Estime, éloge, ἔπαιν- 0:, οὐ (6). || 2 Consentement, ouvaivec-te, eux (À).

Approchant, ante, adj, qui a rapport à, παραπλύσιτος, ος OÙ &, OV. :

Approchant, δάν., environ , ἐγγύς, Sr. ; wc, avec le nom.; περί avec l’acc.

Approche, n. f., πρόςοδ-ος, ov (ὃ).

Approcher, v. tr. 1 Mettre auprès, παρατιθέναι, παρατίθημι, fut. ἐἐψημῆςνι acc. et le complém. indir. au dat. || 2 Aborder, προςέναι, πρόςειμι, fut. πρόςειμι, dat. || 3 Avoir rapport à, παρεγγίζ-ειν, παρεγγίζτω, fut.

napeyyio-w, dat.; ἐγγὺς εἶναι, εἰμί, fut.

ἔσομαι, géN.—s’Approcher, \.NT., πελάζeuv, πελάζ-ω, fut. πελάσ-ω, dat.; πλησιάζ-ειν, πλησιάζ-ω, fut, πλησιάσ-ω, dat.

Approfondir, v.tr. 1 Rendre plus profond, βαθύν-ειν, βαθύν-ω, fut. βαθυν-ῶ, acc.

[2 Pénétrer plus avant, ἀχριδ-οῦν, ἀχριθόω, &, fut. ἀχριδώσ-ω, acc.

Appropriation, n. f. | Action de s’approprier, σφετερισμ-ός, οὔ (ὁ). || 2 Action de ΠΕ ΟΥ en rapport avec, συνοιχείωσ-ις, εως

Approprier, v. tr. 1 Nettoyer, χαθαίρ-ειν, xabaio-w, fut. χαθαρ-ῶ, acc. || 2 Adapter, προςταρυμόζ-ειν, προταρμόζ-ω, fut. προταρμόσω, acc. || 3 Mettre en rapport d'affinité, συνοιχει-οὔν, συνοιχει-όω, ὥ, fut. συνοιχειώσw, 800. -- s’Approprier, 0. Pr., 1 pren dre pour soi, ἰδιοποι - εἴσθαι, ἰδιοποιἔομαι, οὔμαι, fut. ἰδιοποιήσ -ομαι, acc. — Approprié, ée,part. passé οἱ adj., affecté à, propre ἃ, εὔφνθμ-ος, 05, ον; ἴδιτος, αι, ον.

Approuver, v. tr. 1 Trouver bon, δοχιυάζειν, δοχιμάζ-ω, fut. δοκιμάσ-ω, acc. || 2 Juger digne d'éloge, ἔπαιν-εῖν, ἐπαιν-τέω, &, fut. ἐπαινέσ-ω, acc. || 3 Consentir à, cuvαιν-εῖν, συναιν-έω, ὦ, fut. συναινέο-ω, dat.

A fan an ee νὰ n. M., ἐπισιτισμ-ός,.

où (6).

Approvisionner, v.tr., ἐπισιτίζ-ειν, ἐπισιτίζ-, fut. ἐπισιτίστω, acc.

Approximatif, ive, adj., παραπλήσι-ος, ος

Approximation, n.f., πλησιασμ-ός, où (6).

Approximativement, adv., παραπλησίως.

Appui, n. m. 1 Ce qui sert à apruyer, ἔρεισμα, ἐρείσματ-ος (τό). À hauteur d'appui, c.-à-d. jusqu à la poitrine, μέχρι τοῦ στήbouc. || 2 Soutien, support, au figuré, ἔρεισμα, ἐρείσματ-ος (τό). || 3 Aide, secours, βοήθει-α, ας (ἢ); ἐπιχουρί-α, ας (ὃ). A l'appui de, εἰς ἔλεγχον, gén.

ppuyer, v. tr. 1 Soutenir, ἐρείδ - εἰν,

ἐρείδ-ω, fut. épeio-w, acc. || 2 Protéger, προΐστασθαι, προΐσταμαι, fut. προστήστ-ουαι, θη. || 3 Poser sur, ἐπερείδ-ειν, ἐπερείδ-, ut. ἐπερείστω, acc. || 4 Faire sentir son poids, βρίθ-ειν, βρίθ-ω, fut. βρίσ-ω ἐπί, acc. || ὃ Insister, ἐγχεῖσθαι, ἔγχειμαι, fut. ἐγχείσομαι, ἀαί.: διατρίό -εἰν, διατρί6 -ω, fut.

διατρίψ- ὦ ἐπί, dat., Ou περί, acc. -s’Appuyer, Y. pr. 1 Prendre pour son point d'apput, ἐρείδ-εσθαι, ἐρείδ-ομαι, fut.

ἐρείσ-ομαι Où ἐρεισθήστομαι, dat. || 2 Mettre sa confiance, ἰσχυρίζ-εσθαι, ἰσχυρίζεομαι, fut.