TET

Boño-w. Rompre la tête, importuner, ἐνοχλ-εῖν, ἐνοχλτέω, &, fut. ἐνοχλήσ-ω,, acc.

ou dat. Avoir la tête qui tourne, le vertige, ἰλιγγιτᾶν, ἰλιγγι-άω, ©, fut. ἰλιγγιάσ-ω. Par tête, par individu, γχτὰ κεφαλήν, καθ᾽ ἕχα στον. Une tête de bétail, βόσκημα, βοσχήματος (τό); πρόδατ-ον, ou (τό). Tête de pont, ἄχρ-α γέφυρ-α, ας (ñ). Les deux mots se déclinent. Tête d'armée, τῆς παρατάξεως στόμα, στόματ-ος (τό), OU μέτωπτ-ον, ou (τό), Marcher à la tête d’une armée, τοῦ στρατοῦ προηγ-εἴῖσθαι, προηγ-έομαι, οὔμαι, fut. προἡγήσ-ομαι. Être à la tête d’une arinée, στρατηγ-εῖν, στρατηγτέω, ©, fut. στρατηγήστ-ω.

tre en tête, πρωτεύ-ειν, πρωτεύ-ω, fut. πρωτεύσ-ω. Ceux qui sont à la tête du gouvernement, ἄρχοντ-ες, ων (ot). Une bonne tête, un homme capable, εὐφυ-ὴς ἀνήρ, ἀνὃρτός (δ). Les deux mots se déclinent. Une bonne tête, une figure risible, étrange, yeλοί-α xepah-ñ, ἧς (ὃ). Les deux mots se déclinent. Avoir toute sa tête, σωφρον-εῖν, σωφρον-έω, ὦ, fut. σωφρονήσ-ω. Perdre la tête, ἔξω φρενῶν γίγν-εσθαι, γίγντομαι, fut.

γενήστ-ομαι. Avoir de la tête, du jugement, ϑυμὸν ἔχ-ειν, ἔχ-ω, fut. ἕξ-ω ; εὐψυχ-εῖν, εὐψυχ-έω, ὥ, fut. εὐψυχήσ-ω. Mettre une chose en tête, εἰς νοῦν ἐμδάλλ-ειν, ἐμιάλλ-ω, fut. ἐμδαλ-ὥ. Se mettre en tête, διανο-εἴσθαι, διανοτέομαι, οὔμαι, fut. διανοήστομαι. Se mettre martel en tête, φροντίζ-ειν, φροντίζ-ω, fut. opovrio-w. Avoir la tête près du bonnet, ὀξυθυμ-εῖν, ὀξυθυμτέω, ©, fut. ὀξυθυμήσ-ω. Avoir la tête chaude, ὀργίλως ἔχ-ειν, ἔχ-ω, fut. ἕξτω. Laver la tête, réprimander, ἐπιτιμ-ᾶν, ἐπιτιμ-άω, ©, fut. ἐπιτιμήσ-ω, dat. N’en faire qu'à sa tête, ἀπὸ γνώμης πράσσ-ειν, πράσσ-ω, fut. πράξει. Coup de tête, τόλμημα, τολμήματ-ος (τό). Faire un coup de tête, δεινόν τι τολμ-ἄν, τολμ-άω, &, fut. toluño-w. Tenir tête, ἀντέχ-ειν, ἀντέχ-ω, fut. ἀνθέξτω πρός, acc. Faire la mauvaise tête, αὐθαδίζ-εσθαι, αὐθαδίζ-ομαι, fut. αὐθαδίσ-ομαι. Tête couronnée, βασιλ-εύς, ἕως (6). Tête à tête, loc. adv., ἰδία, xar?

ἰδίαν, χωρὶς μαρτύρων. Un tête-à-lêle, ἰδιολογί-α, ας (à).

Téter, v. tr. et intr., βδάλλ-ειν, βδάλλ-ω, fut. βδαλ-ῶ. Donner à téter, τιτθίζ-ειν, τιτθίζ-ὠ, fut. τιτθίστ-ω, acc.

Tétière, n. f. 1 Coiffe, χαλύπτρ-α, ας (à). || 2 Partie de la bride qui soutient le mors, χορυφαί-α, ας (ñ).

Tétin, n. m., τιτθί-ον, ou (τό).

Tétine, n. f., μαστ-ός, où (6).

Téton, n. m., τιτθ-ός, où (6); μαζ-ός, où (6).

Tétracorde, n. m., τετράχορδτ-ον, ov (τό).

Tétraèdre, ἢ. m., τετράεδρ-ον, ου (τό). Grec moderne.

Te ce : δ. τετράγων-ος, ος, ον.

Tétralogie, n.f., ensemble de quatre pièces de théâtre, τετραλογί-α, ας (à).

Tétramètre, adj., τετράμετρ-ος, oc, ον.

Tétrarchie, n. f., τετραρχί-α, ας (ὃ)

Tétrarque, n. m., τετράρχ-ης, οὐ (6). Être