VID

λόγτος, ou (δὴ, Les deux mots se déclinent.

12 Incorrect, en parlant du langage, πλὴμ mA ἧς, ἐς. || 3 Méchant, rétif, en parant des chevaux, σχληρόστομτος, ος. ον; ἀπειθ-ἤής, ἧς, ἐς. || 4 Adonné au mal, rax-6c, ñ, ὄν (COMP. χείρων, sup. χείριστος); ποvnp-65 ; ά, ὄν (COMP. πονηρ-ότερος, 8100.

πονηρ-ὁτατος) - μοχθηρ-ός, & , ὀν (comp.

μοχθηρτ-ότερος, sup. μοχθηρ-ότατος). || ὃ Qui tient du vice, χαγ-ός, ἡ, 6v; μιαρ-ός, ά, όν (COMP. μιαφ-ώτερος, SUP. μιαρ-ώτατος.

Vicinal, ale, adj. Chemin vicinal, τρίότος, ou (ñ).

Vicissitude, n. f. 1 Révolution, περίοδ-ος, ov (ἣ). ||? Au plur., variations, μεταδολεοαί, ὧν (at). [| 3 Malheurs, συμφορ-αί, ὧν (ai).

Victimaire, ἢ. m., celui qui frappait la victime, σφαγ-εύς, éwc (0); ἱεροθύτ-ης, ον (ὁ).

Victime, n.f. 1 Animal offert en sacrifice, ἱερεῖτον, ou (τό); ϑῦμα, ϑύματε-ος (τό). || 4 Celui qui est sacrifié aux intérêts, aux passions d'autrui, χαχῶς παθ-ών, οὔσα, ὄν.

tre victime de, χακῶς πάσχ-ειν, πάσχ-ω, fut. πείστομαι ὑπό, gén. || 3 Celui à qui 565 propres passions sont funestes, δίχην Ou δίχας δούς, δοῦσα, d6v. Être victime de, δίχην ou δίκας διδόναι, δίδωμι, fut. δώστω, gén.

Victimer, v.tr. 1 Sacrifier, Sû-euv, ϑύτω, ϑύσ-ω, 800.; σφάττ-ειν, σφάττ-ω. fut. σφάξ-ω, acc. || 2 Immoler à des plaisanteries, χὰταχλευάζ-ειν, narayheuat-w, fut. χαταχλευάσ-ω, acc.

Victoire, n.f. | Avantage remporlé sur les ennemis, vix-n, Ὡς (ὃ). Remporter la victoire, τὴν νίχην λαμδάν-ειν, λαμόδάν-ω, fut. λήψτομαι; νυιχτᾶν, νιχτάω, ©, fut. νιχήσ-ω. Remporter la victoire sur ses passions, τῶν ἐπιθυμιῶν ἐπιχρατ-εἴν, ἐπιχρατ-έω, ὥ, fut. ἐπιχρατήστω. Prix de la victoire, ἐπιχρατήριτον, ou (τό). Chant de victoire, ἐπινίχι-ον, ou (τό). || 2 Avantage remporté sur un rival, un concurrent, vix-n, nc (À); πλεονέχτημα., πλεονεχτήματ-ος (τό). Remporter la victoire sur, πλεονεχτ- εἶν, πλεονextT-éw , ©, fut. πλεονεχτήσ-ω. LÊN.: περιγίγνεσθαι, περιγίγντομαι, fut. περιγενήστομαι,

én.

ictiricune adv. 1 D'une manière victorieuse, χατὰ χράτος. || 2 D'une manière irréfutable, ἀνελέγχτως, ἀνεξελέγχτως.

Victorieux, euse, adj. 1 Qui a remporté la victoire, νιχηφόρτος, 05, ον. || 2 Irréfutable, ἀνέλεγκτεος, ος, ον; ἀνεξέλεγχττος,