OUN

sur les notations anciennes ( Revue arehéol

des 15 mars et 15 juin 1850).

Noiker Lamberto frairi, sabitem. Quul Bingnte liitenc in superscriptione signincenl canlileiiae , prout potui , juxta uiam petiiionem explanare curavi.

A ut altius devenir, admonct.

B secundum liueras , quiluis adjungilur , ut bene.

id est, mulium exlollatur , vel gravelur sive

tenealur , bfileicat.

0 ut cito vel eelerilerdicaïur, certificat. D iitdeprimalur, demonstrat.

E ni aeqtialiler sonetiir, eloquitur. .

!<• ut cuni fragore seu frendore fenatur, flagitat. G ut in gulture gradalim garrulelur, geiiuine gra-

tulatur. . .

H ut lantum in scriptuia aspirai, ita et in nota nl-

ipsuni habitat.

1 Iisum vel inferius insinuai, gfàliludinentque pro

G indieat.

K licet apud Latines niliil valeat, apud nos tamcn

Alemannos pro X graeca posilum chlenclie, id es;..

clange, clanikat.

L levare Irelatur.

M mediocriter nielodiam moderari mendicando me-

raorat.

N noiare, id es'., noscitare notificat.

0 figurant sui in ore cantantis ordinal. P piessinnein vel prensionem prsedicat.

Q in significalionibus notarum cur quseritui? Cuin

etiam in verbis ad niliil aliud scribatur, nisi ut

sequens U vim suam aniitlere queritur.

R rectitudinem vel rasurani non abolitionis, sed

ciispationis rogitat. S susuin vel sursum scandere, sibilat.

T traliere vel tenere debere t esta tu r.

V liret aniissa in sua, veluli valde VAU grœea, vel bebr;ea velilicat.

X quamvis lalina verba per se non inchoet, tanien exspeclare expetit.

Y apud Lalinos niliil hymnizal.

Z yero, licet et ipsa mère grreca, et ob id haud necessaria Romanis, propter prsedictam tamen R littene occupalionem ad alia requirere in sua lingua Zilise require. Ubicunque antem du» vel très, aut plnres littei x ponuntur in uno loco, ex supeiïore interpretatione, maximeque illa, quam de B dixi, quid sibi velint, facile poterit adverli. Salutant te Elleneci fratres, înonentes te lieri de ratione embolismi Iriennis , ut absque errore gnarus esse valeas biennis contemuto pretio divitiarum Xercis.

M. Th.Nisard a savamment et longuement commenté cette lettre. Nous avons cité quelques-unes de ses interprétations aux. diverses lettres qui ouvrent chaque série alphabétique de notre livre. Nous devons nous borner là, pour éviter d'abord de donner des notions encore douteuses et contestables; ensuite, parce que nous ne faisons pas, à proprement parler, un dictionnaire d'archéologie musicale. 11 s'agit bien moins pour

'630) t Leggesi in varii scritiori anlichi , eue se usava communemenle il piano, il forte, il crescere e calare. la voce , i tiilli, i gruppi , i mordenli: ora si accelerava il canlo, ora amlava piu rimesso, si siuorzava pian piano la voce lino al pianissimo, si

spaiuleva fino al inassimo forte , etc

ytiindi il ripiegopreso dai noslri canton preilecessori non solo in Reims, in Metz, ed in Soissons, ma eziando in Roina di noiare nei libri di canlo cbe S. l'auto I , Adiiano 1 , e Leone III inviaronn a Pippino, ed a GarloMagno alcune piceule lellcie sopi a le note,