MAB
sivt explicatio no t arum aut litterarum, quœ haclrnus reperiri potuerunt in marmoreis, la pidibus , nummis, etc. Londini, 1792, gr. ln-4*.
Ghbbnkr. Dissertatio de tincera ac secura artis prcecipue diplomatica ac suo modo ligillariœ ac numiimaticœ , etc. Bamberg® , 1742, in-4#.
Hardouin (P. ), jésuite. De diplomatibmt sigillis et numismatibus imperatorum et rel 'juin Germaniæ site Romanorum, in-4% manuscrit à la Bibliotli. royale. Le P. Hardouin, homme très-savant, fut encore un des adversaires les plus déterminés de l'antiquité des manuscrits. Il prétendait que l'histoire ancienne avait été entièrement recomposée au xin* siècle, à l'aide des ouvrages de Cicéron, de Pline, des Géorgiques de Virgile, des Satires et des Epilres d'Horace, seuls monuments, à son avis, qu’on ait de l'autiquilé.
Heinbccius. Deveteribus Germanorum alia rumque nationum sigillis , eorumque um et prœslanlia,syntugma historicum , etc. F ru nef. et Lipsiæ, 1709. Ce traité est estimé, et les Bénédictins en ont fait grand usagu dans leur Diplomatique.
Heumann. Commentant de re diplomatica imperatorum ac regum Germanorum inde a Caroli Magni temporibus adornati. Norimberg®, 177 j, euro supplemenlo in 1749.
Kopp, V. F. Paleographia critica aut tachigraphia ve ter uni exposita et illustratu. Mau heim, 1817, 2 vol. in-4° et tab. in— f*.
Jossb d'Hond. Théâtre de iarl d'écrire.
Recueil d'alphabets de différentes langues.
Lemoine. Diplomatique pratique, ou traité de l'arrangement des archives et trésors des chartes. Metz, 1705, in-4*. Cet ouvrage, dans lequel on a reproduit quelques résumés du grand traité des Bénédictins, contient aussi un dictionnaire du vieux langage et 12 planches d'abréviations. — Supplément par Bat- Iheney, en 1772, avec 53 planches.
Leyser. Commentatio de conira-siyillts medii œvi, juslo operi de re diplomatica Germanorum prœmiesu. Uelmsladii, 1720.
Mabillon (Dom Jean), bénédictin. De Re Diplomatica libri VI , in quibus quidquid ad veterum instrument urum antiquitaiem , materimn , scripturam et slylum , etc., explicitur et illustralur. Paris, 1681, in -P. « Le Traité de Diplomatique de D. Mabilloo sera toujours un livre précieux pour les savants, dit la Bibliographie de Michaud, et si la connaissance des manuscrits a fait quelques progrès depuis uu siècle, c’est uniquement à cet ouvrage qu’on en est redevable. » Le travail de D. Mabillon est divisé en VI livres, dont voici le résumé : Liv. 1 : In quo veterum instrument or um untiquitas , materia et scriptura explicantur. Liv. II : Cujus argument um est diplomatwn Stylus, subscriptiones , sigilla et notæ chronologicœ. Liv. 111 : In quo quœdam adversariorum objecta diluuntur : tum notitiarum et chartariorum expenditur auc toritas. Liv. IV : Ubi agitur de Francorum regum palaliis, villisque regiis in quibus diplomala condita sunt, etc. Liv. V : In quo