‹ Épitaphier du vieux Paris (volume 2)Chapitre 263 sur 421 · GUILLAUME L’ORGUEILLEUX · texte numérisé non relu

GUILLAUME L’ORGUEILLEUX

Tombe plate, entre la première colonne et le mur de la sacristie, avec cette épitaphe en bordure :

1312. — HOC TUMULO JACET LITERIS AC MORIBUS SANE CONSPICUUS MAGISTER Guillelmus Superbi, Thureyensis ORIUNDUS, CONVENTUS BAIOCENSIS OLIM REGENS , HUJUS SACRI CONVENTUS ET NORMANNIÆ CUSTOS, QUI ANNO A DOMINICA INCAR- NATIONE M DX NATURÆ DEBITUM EXSOLVIT, DIE XX MENSIS AUGUSTE

F. de Gonzague, De origine seraphicæ religionis franciscanæ , p. 126.

Au milieu de la tombe, on lisait cette autre inscription :

1313. Flebile tempus adest, ploret gemebunda Minorum

TuRBA; V1RUM EXTINCTUM DEFLEAT OMNIS HOMO.

Flere LICET; plorare potest normanna propago

QuÆ DEDERAT NOBIS HUNC PROBITATE VIRUM.

O TRUCULENTA NIMIS MORS, O SÆVISSIMA NEMPE,

Quæ INGENIO DOCTOS NON SINIT ESSE DIU.

Hic poterat longos vitam conferre per annos;

Hunc, cupiente Deo, sed rapis ante diem.

Semper adhuc vivus vivas, Guillelme Superbi,

Page 1