PHILIPPE HECQUET
669. — Hic JACET || PHILIPPUS HECQUET, DOCTOR REGENS II IN Facultate MEDI- CINÆ PARISIENSI, Il NATUS APUD ABBATIS VILLAM, || ANNO CHRISTI 1 66 1 , DIE II FE- BRUARII. || Pie AC DILIGENTER A PARENTIBUS EDUCATUS, Il TOTUM SE MEDICÆ ARTIS STUDIO DEDIT. || EAM PRIMUM, || DOCTOR IN FACULTATE REMENSI FACTUS, || IN PATRIA EXERCUIT. || MOX, ACCENSUS DESIDERIO DOCTRINÆ AMPLIORIS, || PARISIOS VENIT; || IBI STUDIUM MEDICUM CUM INSIGNI LAUDE EMENSUS, || NOBILIOREM DOCTORIS GRADUM ADEPTUS EST. || EVOCATUS IN REGII PORTUS SOLITUDINEM || UT ILLUSTRI FEMINÆ(S) OPEM MEDICAM PRÆBERET, || INTUS, FORIS, ÆG ROTANTES PER ANNOS QUATUOR ASSIDUA ET FELICI OPERA CURAVIT. || ExiNDE, DOCTRINA ET PIETATE, NON OFIBUS, AUCTIOR, || PARI-
sios rediit. Quantum pertinaci labore et longo || medicinæ usu profecerit, ||
TESTANTUR PLENA MEDICÆ ERUDITIONIS OPERA QUÆ ELUCUBRA VIT. || ÜECANUS SUÆ FACULTAT1S ANNO 1712 ELECTUS, || RE DIU ET MATURE CUM SELECTIS DOCTORIBUS
(1) De son nom de famille, elle s’appelait Levoix et avait été femme de chambre de M,ne Acarie; elle mourut vers la fin du carême de l’année i6o5. ( Chroniques , p. i32.)
(2) Mile de Vertus. (Note de Piganioi, t. VI,
Catherine-Françoise de Bretagne, dite Mlle de
Vertus, s’était retirée en 1672 à Port-Royal-des- Cbamps, où elle acheva sa vie, écrit M"‘e de Sévigné t? avec une résignation extrême et des douleurs inconcevables^. (Lettre du 26 janvier 1 674.) Au moment de sa mort, survenue le 19 novembre 1692 , Dangeau constatait que « depuis douze ans, elle n’avoit pas sorti de son lit)). [Journal , t. IV, p. 201.)
PERPENSA, || SALUBERRIMUM MEDICINÆ CODICEM INSTITUIT. || ANNO 1727 INGRESSUS IN H ANC CARMELITARUM || DOMUM, || QU AM UT MEDICUS, PER ANNOS 32 JAM REXERAT, RELIQUUM VITÆ TEMPUS || IN ORATIONE, JEJUNIO ET CONTINUA MORTIS MEDITA- TIONE, j| VI NI CARN1SQUE ABSTINENS , TR A NSEG1T. || PAUPERES ÆGROTOS, A QUIBUS NUNQUAM NON CONS ULEB ATU R , || PLURIBUS MEMBRIS E DIUTINO MORBO CAPTUS, || AT IDEM ANIMO ET MENTE INTEGER AC VALENS, || PECUNIA ET CONSILIO USQUE ADJUVIT.
Tandem, pene pauper ipse, cœlebs obdormivit in Domino, || anno ætatis suæ
76, CHRISTI 1737, DIE APRILIS XI (l) 2.
Piganiol, t. VI. p. 179.
Tombes [très de la porte d’entrée, du côté gauche :
SIMON BLANQUIEli.
Tombe plate de pierre avec l’effigie d’un religieux et l’épitaphe suivante en bordure, coupée aux angles par les médaillons des quatre Evangélistes el au milieu des côtés par deux écussons :
(I/O. — Cy GIST RELIGIEUSE PERSONNE [| FRERE SlMON BlANQUIER (S), EN SON VIVANT PRIEUR DE NOSTRE DAME DES CHAMPS LEZ || PARIS, QUI TRESPASSA LE Xe JOUR || DE JANVIER, L’AN MIL CINQ CENS XLIIII. PRIEZ DlEU POUR LU Y. PATER NOSTER.
Ariies. D'argent à la fasce de gueules accompagnée en chef de trois roses du même et en pointe d'un co<j de sable, crêté et barbé de gueules.
Mss. G1, p. 669 el 5 7 1 (reproduction figurée); — B1, p. 3q3.
JEAN-BAPTISTE CLOTARD.
Tombe plaie avec l’effigie du défunt et l’épitaphe en bordure, coupée aux angles par les médaillons des quatre Evangélistes :
(171. CY GIST RELIGIEUSE ET SCIENTIFICQUE || PERSONNE FRERE JEHAN BAPTISTE