RHYTIDOLEPIS Steinhaueri

R. scuto in costis convexis obovato, basi truncato, glandulis tribus, punctiformibus in medio scuti.

Phytolitus notatus. sreımm. Org. rem. in trans. amer. Phil. soc. 1. p. 204. £. 7. f. 1. Sigillaria hippocrepis. BRoNGN. Ann. des Sciences nat. 4. p. 32. t. uf. 1? In schisto Lithantracum Angliae ad Dunkerton in Sommersetshire; Silesiue ad Waldenburg ac in Belgia ( Mons.) 5. RHYTIDOLEPIS dubia.

R. costis convexis vel compressione complanatis, cicatricibus oblongis truncatis, glandulis tribus, lateralibus arcuatis, medio punctiformi. Lepidolepis dubia. srerns. Vers. fasc. 3. p. 30. £. 31. f. 2. Sigillaria elongata BRoNGN. Ann. des Sciens. nat. 4. p. 33.1.2. f. 3. et f. à. In schisto Lithantracum Belgiae ad Charleroi (BRONGNIART.) Exemplar nostrum minus bene expressum ex collectionibus magni Ducis Hassiae Darmstadtii.

Sp. dubia: Sigillaria mamillaris. BRONGN. 1. cit. p. 33. t. 2. f. 5.

Obs. 1. Clar. BRoNGNIART Sigillarias suas a genere Syringodendron exeo non differre opinatur, quod cicatrices quae in lamina lithantracum (quae rHoD10 cutis carbonaria audit), scutiformes apparent, cute 1lla discedente nudae et cicatricibus Syringodendrorum simillimae conspiciuntur; ast Syringodendra nostra, pulchellum t. 50. f. 2., alternans t. 58. f. 2., pes capreoli t. 8. f. 2. lamina simili lithantracum seu cute carbonaria ex toto vel ex parte teguntur, cicatrices vero scutatae non visuntur. Maxima certe affinitas inter haec duo genera intercedit, nihilo tamen minus praesentia seu absentia cicatricis scutiformis in exemplaribus completis ad ea distinguenda suflicere

videtur.

Obs. 2. Sigillarias apice dichotomas esse asserit BRONGNIART; nobis quidem tales nondum occurrerunt, est vero dichotomia character generalis primaevae vegetationis quem et in Favulariis deteximus, qua indole plura genera plantarum cortice ornato instructa ad familiam Lycopodiolitum propius accedunt.