Lib. IX, tit. xlvi, const

Supplicium proprie dicitur non quod quomodo punitur sed quod ita dampnatur ut bona ejus consecrentur et in publicum redigantur. Nam supplicium dicebatur supplicamentum et supplicium dicitur de cujus dampnatione deliberabatur aliquid de eô (delibatur aliquid Deo) unde et supplicare (2).

(1) Isidore, EtymoL, V, 26, n» 8 (Migne, t. 82, col. 209).

(2) Isidore, EtymoL, V, 27, no 3 (Migne, t. 82, col. 211).