SCENA V
ATHALIA.
Horrida nox magna terras involverat umbrâ (1)1
Visa mihi antè oculos (2) regali splendida cultu Jesabel, incessit qualis moritura : parenti Grande supercilium, tanlisque superbia nondùm Fracta malis ; mentilo etiam fulgebat honore Quo Yultum marcentem annis ornare solebat, Annorum reparans nunquàm repcxrabile damnum. « Vae tibi ! nala, pave, o soboles me digna parente, Te quoque, te deus ïsacidum implacabilis urget. Heul devota cadis crudeli victima dextric! Vœ tibi, nata! »
En achevant ces mots épouvantables, Son ombre vers mon lit a paru se baisser ; Et moi, je lui tendais les mains pour l'embrasser !
Mais je n'ai plus trouvé qu'un horrible mélange D'os et de chairs meurtris et traînés dans la fange, Des lambeaux pleins de sang et des membres affreux. Que des chiens dévorants se disputaient entre eux.