V. OrïENTALIS, Fabr
Ferruginea; segmentis 4, 5, flavis, basi ferrugineis; primo fascia marginali flava interrupta; alis ferrugineis.
Sy. Linn. V. orientalis. Syst. Nat. Mant. p. 510.
Réaum. Mém. Ins. vi. pl. 18. fig. 2. à. |
Fabr. Vespa orientalis. Syst. Ent. 363. 3. — Spec. Ins. 1. 158. 3. — Mant. Ins. 1. 287. 4. — Ent. Syst. n. 253. h. Syst. Piez. 254. A.
Drury. F. turcica. Il. of. Ins. 11. tab. 39. fig. 1.
Gmel. 7. orientalis. Edit. Linn. 1. 2746. 31.
Oliv. 7”. orientalis. Encycl. Meth. vi. 677. A.
Christ. Ÿ. fusca. Hymen. 216.— F7. orientalis. Id. 237.
Vallot. 77. œgyptiaca. Tabl. de Réaum. p. 170. — F. nilotica. Id. p. 170.
Savigny. Descr. de l’Egypt. Hymén. pl. var. fig. 1.
Lep. St.-Farg. #. orientalis. Hymen 1. p. 507.
©. Long. 22 mill. ; env. 51 mill.
Pour la description de l'espèce, voir Lepeletier de Saint- Fargeau, loc. cit.
Var. Le quatrième segment brun, avec deux taches jaunes latérales. (Egypte.)
Rapp. et diff. Très voisine de la F. crabro, mais bien distincte par le deuxième segment de l’abdomen, qui est entièrement ferrugineux, ou seulement bordé d’une petite ligne jaune interrompue au milieu, et raccourcie sur les côtés.
Habite : L'Europe orientale, la Grèce, l'Orient, l'Egypte, etc. (Musée de Paris.)