‹ Exposition du dogme catholique (volume 4)Chapitre 25 sur 40 · Joël., cap. ri, 12. — Job., cap. xlii · texte numérisé non relu

Joël., cap. ri, 12. — Job., cap. xlii

4. Castigo corpus meura et in servitutem redigo. 41 Cor., cap. ix, 27.)

5. Adimpleo ea quse desunt passionum Christi, in carne mea. (Coloss., cap. 1, 24.)

prépare1. — La miséricorde divine en mesure les clémentes rigueurs2 — et les ministres de Dieu doivent mettre en œuvre toute l'industrie de leur charité, pour faire accepter volontiers au pécheur le remède sacré5. — Dieu veut bien pardonner à celui qui l'offense, mais à la condition qu'il se punira*. — Il ne laisse aucun péché sans vengeance. Si l'homme refuse la peine, il

. Offendisti, sed reconciliari adhuc potes, habes cuî satisfacias, et quidem volentem..* satisfactio confessione disponitur.... hoc pretio Dominus veniam addicere instituât. (Tertul.. lib. De Pœnitentia.)

2. Vide benignum Dominum misericordiam cum severitate miscentem, et ipsius pœnse modum justa et démenti libratione pensantem. Non in perpetuum tradit delinquentes. Et quanto tempore errasse te nosti, quanta tempore deliquisti, tanto nihilominus tempore humilia teipsum Deo, et satisfacito ei in confessione pœnitentise. ( Origen., homil. 3, in lib. Judicum.) Migne, PatroL Grœca, t. XII, col. 363.

3. Quam ob rem multo quidem arte opus est, ut segri sacerdotum remediis libenter se subjicere suadeantur : Aia touto tto^Xtjç xpsta tyjç [xr^av^ç, iva ttekjÔcocnv sxovteç saurouç ôtts^eiv tûcYç TcapaTWv ispsiov 0spa7ueiaiç o\ xà(j.vovxeç. (Chrysost., lib. II, De Sacerdotio.)

4. Ignoscis confitenti, ignoscis, sed seipsum punienti : ite servantur misericordia et veritas; misericordia, quia homoliberatur; veritas, quiapeccatum punitur. (S. Aug,, Enarrat. in Psalm. L, n° 11.)

frappe lui-même1. — C'est un bénéfice pour notre santé spirituelle de savoir proportionner le châtiment de nos fautes à leur gravité2. » Enfin, Messieurs, en tout lieu et en tout temps, la loi pénitentiaire aboutit à cette austère conclusion : (( Dominus nostra satisfactions placandus est* : Dieu doit être apaisé par notre satisfaction. »

Sur ce point, renseignement traditionnel est si précis et si unanime qu'un des patriarches de la réforme, obligé d'avouer que tous les Pères

1. Delinquenti Dominus nequaquam parcit, quia delictum sine ultione non deserit. Aut enim ipse hoc homo in se pœnitens punit, aut hoc Deus cum homine vindicans percutit. (S. Greg., lib. IX, Movalium, cap. xxxiv (alias xviï.)

2.' Attende tibi ut pro delicti proportione, hinc quoque mutueris ex admota tibi medela, valetudinis instaurandae subsidium. Magnum est et grave peccatum? Multa opus habes confessione, laehrymis amarulentis, peracri contentione vigiliarum, indivulso et continenti jejunio. Levis est, nec intoleranda offensio? huic quoque exsequetur pœnitentia : Tlçovéye. ouv gsoojtoj, Ïvoc xoctoc avàXoytav rou TrXY^ULULèX^jjcocxoç xai tt]v Ix ir\ç ôspocrcsiaç Bo*^6siav xaraosç/]. Msya xca xûc^stcov to à[jLapT7](j.a' iro'XXyjç ce: XP£l'a T^Ç ^0(^0X0- Y^ceoiç, âaxpuow Tuxptov, suvtovoo ttjç àypuTrvtaç, àSiaXstTrrou ttjç vviGTEiaç. Koucpov xai cpopYjTov TO TcapaTiToo^a' i^tcraÇsTW xocl 7J jjLexàvota. (S. Basil., homil. in illucl : « Attende tibi ipsi.»)

Page 1