Gallinago hyemalis
Scdlopax hyemalis Eversm. Bull. Natur. Moskou, 1845, p. 257.
Scolopax (Gallinago) solitaria Te mm. et Schl. Faun. Jap. p. 112, tb. LXVIII.
Scolopax solitaria Midd. Sibir. Reis. II, pt. II, p. 223. — Radde, Reis. Süd. Ost-Sibir. II, p. 334. —
Przew. Voy. Oussouri, suppl. n. 175. — Dyb. J. f. 0. 1873, p. 104; 1868, p. 338;
Gallinago hyemalis Tacz. Bull. Soc. Zool. Fr. 1876, p. 256; P.Z.S. 1888, p. 459. — Dyb. et Tacz.
Bull. Soc. Zool. Fr. 1884, p. 147. — Bogdan. Consp. Av. Irap. Ross. p. 102.
Gallinago solitaria japonica Stejneg. Pr.U.S. Nat. Mus. 1887, p. 129. — Nikolski, Ile de Sakhal.
et sa faune, p. 257.
G. supra nigricans, albo et rufo varia: pileo linea alba mediana bipartite; fascia superciliari late alba, fusco maculata; subtus alba, collo pectoreque latissime griseobrunnescentibus, dense albo guttulatis; abdomine subcaudalibusque fasciis transversalibus fuscis; ventre medio plus aut minus immaculato; cauda nigra rectricibus albo terminatis, mediis fascia latissima praeapicali vivide rufo-castanea.
Caractères. Rectrices au nombre de 22, dont trois de chaque côté de la queue
atténuées, presque égales entre elles et presque d’un tiers moins longues que les médianes