‹ Fragments de philosophie du moyen âgeChapitre 84 sur 115 · Supr. lin. scilicet quanlitatis · texte numérisé non relu

Supr. lin. scilicet quanlitatis

ABRÉGÉ EN VERS DE LlNTR'Ut. ET DES CATÉG. 315

Gramme1, planilies -, corpus, teuipus, locus atque;

Discrète binas tribuit : logon ° numerumque.

His déliai lis septem, nullam magis addit.

Quid tamen inter se distent baec, claret aperte :

Punctuiu pes ' grammes, caput atque, nec est tamen illa

Qua poteris solum sine laia cernere longum

Purius et per se, eapias licet interius te.

Haud tamen banc caiqaam monstras nisi eorpore mixtam;

Totum namque quod est subjectu débita solvit.

Epiphania * quidem cum longo suseipit ■ ipsa

Latum per spatium meDsura quanta vocata;

Cujus communis medio fit linea finis.

Juncta simul longum, latum quod cernis, et altum

Perficiunt coipus dimensum sex perioehis 7 :

Prie, post, dextrorsum, keva, sursuinque deorsum.

Terminus hujus item fit gramme planitiesque.

Nemo negare potest etiam tempusque locumque

Subdi eontinuo, cum partes temporis unum

Finein commoaem médium teneaut et eumdem,

Ad quem perpétua vice se simul ullima jungant,

Inter praeteritum pnesens felnl eslqne futurum,

Hujus ■ perspicue finis, caput illius L' autem.

Dicimus ergo locum qui circumfunditur ipsum

Corpus, sive supra, laterum vel parte, vel infra.

Hinc ubi continuum corpus, locus ' esse probatnr.

Post haie discretum tractât quot sit specierum,

Apposilis hinis. sermone simul numeroque.

Nam quis secerni non cognoscat duo ternis.

Ant hoc quis dubitet quod quaevis syllaba distet

Ex alia, numéro vel natune ratione,

Page 1