Supr. lin. id est semper

320 APPENDu.i:.

Laie difT(i>ie, biovitor scciuiniur remanenles : Procodiiîît (iiialis de slir|»(' [Kili faccre altiiie; Ignis ciiiin caliduni qui (|uod([ue facit, calet ipse; Et calor et calidiim qiiod fil, sunt qiialia dicta. ConfligmU nudli quée non opns est super islis; Quorum quid refert nobis discernere lites? Tanlum sulïicial nobis hgec régula certa : His commune i^enus, sed non est una duobus Forma. Proinde liquel contraria suscipere in se Et magis atque minus; veluti nam quisque calere Plusve minusve potest, ila quantum vult calefiet. Non dubilatur et hoc quia passio semper et aclus Sunt simul; et neutrum disjungilur alterius vi. Ilis quid sit proprium de nobis nemo requirat, Cum nec Aristoliles quid id esset diceret ipse.

De situ.

Subsequitur posl bscc siUis ordine continuato.

In pros ti quamvis ejus nntura sit omnis,

Ut queisdam placuit, per se lamen est aliud quid;

Nam quod ' slare ([uidcm denominat a slatione

Quisquam non fallit; sed si contenderit ut sint

Hœc unum, longe dcclinabit ratione;

Sicut enim sapiens non est sapienlia, sic nec

Stare quod est statio, sed erit cognatio quœdam.

De ubi et quando.

Jam videamus Ubi, Cum, Quando, quid sit in iih's. Quando non tempus, vel ubi locus esse probatur; Temporis atque loci sed certa statuta requirunt. Aulumal et ratio contraria quod teneant hecc, Ut ditalur, ubi velut est, sursumve deorsum; Tempus praelerilum, pr^esens, junctumquc futurura, Quœ negat in ter se contraria nemo fuisse.

De haberc.

Restât habcre modis bis dinumerarc quaternis Cujus eam speciem primam cognoscimus esse