Cod. illa. Siipr. lin. sc'ilicct l'XOreiiL

Indiget altcriiis nciitrum vi possil ut esse; NaiiKiiie mali bonitas non est convcrsio nec fit. Attamen est horum tripla subdivisio rursuni. Sunl etenim quaedam mcdiata vel immediata; Insuper et qua^dam quœ, quamvis sint mediata, Sed non nomen habet, utriusque negatio ni quid Junxerit oppositi ; pandetur quid tamen ha3C sint. Sunt mediata quidem, velut est albedo nigredo, Cum permultorum sint, ut claret, mediorum Est nam sandiceus % \enetum, fuscum rubeumque. Immediata quidem médium queis non crit ullum; Illud ut est : œgrum quemvis sanumque fuisse; Alterum inest quorum subjecto corpore semper. At mediata carent quae nomine iucida clarent, Ut cum dico boni mediata malive fuisse Hsec quse nec bona sunt, nec sunt mala; qualiter iliud Esse potest, quisquam si projicit ore salivam. Tertia post prodit species, habitus steresisque ^ ; Id proprium quibus est in tempore reque locoque Semper ut uno sint, quod veri luce patebit. Stultitia et ratio consistunt in sapiendo, Queis idem locus est, animi cordisque sub antris. Optalum tempus tamen hœc duo maxime quacrunt. Calvus enim nemo recte dicetur in ilio Tempore, ni careat cum débet habere capillos. Nuper enim natus prohibetur qui fore calvus, Prorsus adhuc nulli cui debent esse capilli; At vir si caret his, mox calvi nomen habebit. Inter quae tandem decet hîcc et nos meminisse Quod non unum sint ratio atque capax rationis; Non tamen est ratio ^ sunt idcircoque nec unum. Hinc affîrmando quartam speciemque negando, Declarare licet veri falsique capacem.

In qua non minimas retinet complexio vires, Cum nil firmemus sine qua nihil atque negemus; Namque quid est verum vel falsum, nomine solo

i. Siipr. lin. scilicet médium albi et n'ujr'h 2. 2T£pr/0i;. Supr. lin. id est privatio. 5. Supr. lin. scilicet hîimanum genus.

ABRÉGÉ EN VERS DE L'iNTROD. ET DES CATÉG. 323

Cum quis ait : Socrates, complexio ni fit adha;rens, Disputât ut Socrates, Socrates non disputât atque? Haud hoc nos etiam tacitos transire licebit Opponi mala posse malis contraria; namque Sunt mediata mali qua^dam, velut ecce liquebit Inter plusque minus justum. Mediam sibi justum Elegit sedem; quod habet nomen médiocre.

De priore.

Quinque modis dici prius ex hoc rite patescit, Quorum primus hic est, cura tempore quis prior esse Dicitur, ut Sanson prœcedit tempore Salmon. nie secundus erit qui débet id omne priori Ipse quod est, veluti débet binarius uni. Namque duo non sunt, nisi prsecedat prior unus. Tertius est autem constans, ut in ordine quodam. In libris etenim scribendis littera primum, Syllaba deinde, locum post dictio quserit habere. Ex his sermonum corpus componitur omne.

Vulgaris quartus nimis a doctis reprobatus, Ut re majores cum dicimus esse prières; Ut quoties pariter duo sunt, potius tamen hoc est Esse quod alterius facit; hinc, uti constat apertum, Si sit homo, mox nos animal concedimus esse, Quod ratione vigens, risus capax, moriatur, Quamvis hxc recte duo convertantur utrinque. Sed quoniam ratio constare nequivit aperta, Ni verax hominis natura prius patuisset, Ex his propterea quse verti diximus in se, Jure videtur homo sedem retinere prioris.

De simul.

De simul et motu restât nos solvere votum. Sed simul in ternas prior (est) divisio formas; Quarum prima patet, quantum quimus meminisse, Cum duo sunt tempus quibus est communis et ortus, Ut calor et splendor solari luce videntur. Quîe sequitur species sic discutienda liquescet, Cum per naturam simul existunt duo qusedam

32 i APPENDICE.

Allorins juri quorum iioulnim dabil ut sil, Ut si sit siiupluin pariloniue dupluui liquet esse; lllud at bis lanluui tiat soia rclalio quod sunt. ïerlia pone subit, (piisquam quolieus ea jungit Qux sunt ejusdem generis mauautia fonte, Una natura, sed non concordia forma, Mulus ut atquc caper manant simul ex animali, Quorum discordant species, cum sit genus unum.

De speciebus motus.

Post hœc quot species sint motus scire volentes, Ex boc 1er binas noscant procedcre formas, Nomina sola quibus damus, et nibil addimus bis plus. Quae quia melrica vis probibet sermone latino, Sit licitum petimus nos saltem promere grœcG. Auxesis», megesis % genesis ^ ftoras '', aliusis % Et kata ton foras % metabeles ' associata, Congrua désignant bis ternis nomina formis.

Hsec, pater, ex nostro quœ paupere carpsimus borto, Apposita modica tu clemens suscipe mensa.

TRADUCTION INÉDITE DU PHÉDON, DU XII® OU DU Xllie SIÈCLE.

Le manuscrit de Sorbonnc ]]M, du treizième siècle, iu-4°, renferme une traduclion latine du Pliédon. C'est la seule version que nous connaissions du Pbédon