Αλησία, α᾽ ἄλη (alè), course errante

2. Comp. Timagène, cité par Am. Marcellin, supr. p. 336-337. Tout ce passage semble autoriser la conjecture de Valois, Graiarum pour harum, rejetée par les derniers éditeurs.

356 AIOAQPOY BIBA. A.

vas τῆς παρανομίας ἀνελὼν ἐποίησεν ἀσφαλῇ τοῖς μετᾶγενεστέροις τὴν ὁδοιπορίαν. Διελθὼν δὲ τὰς ἤλλπεις χαὶ τῆς νῦν καλουμένης Γαλατίας τὴν πεδιάδα διεξιὼν, ἐποιήσατο τὴν πορείαν διὰ τῆς Λιγυστικῆς.

XX. Οἱ δὲ ταύτην τὴν χώραν κατοικοῦντες Λίγυες νέμονται γῆν τραχεῖαν χαὶ παντελῶς λυπράν “ τῶν δ᾽ ἐγχωρίων ταῖς ἐργασίαις χαὶ ταῖς τῆς κακοπαθείας ὑπερθολαῖς φέρει χαρποὺς πρὸς βίαν ὀλίγους". Διὸ καὶ τοῖς ὄγχοις εἰσὶ συνεσταλμένοι χαὶ διὰ τὴν συνεχἣ γυμνασίαν εὔτονοι. Τῆς γὰρ χατὰ τὴν τρυφὴν ῥᾳστώνης πολὺ χεχω- . ρισμένοι ἔλαφροὶ μὲν ταῖς εὐχινησίαις εἰσίν,, ἐν δὲ τοῖς πολεμιχοῖς ἀγῶσι ταῖς ἀλκαῖς διάφοροι. Καθόλου δὲ τῶν πλησιοχώρων τὸ πονεῖν συνεχῶς ἠσχηχότων, χαὶ τῆς χώρας πολλῆς ἐργασίας προσδεομένης, εἰθίχασι τὰς Liriéest χας τῶν χαχοπαθειῶν τῶν ἐν ταῖς ἐργασίαις χοινωνοὺς ποιεῖσθαι. Μισθοῦ δὲ παρ᾽ ἀλλήλοις ἐργαζομένων τῶν τε ἀνδρῶν χαὶ τῶν γυναικῶν, ἴδιόν τι χαὶ παράδοξον χαθ᾽ ἡμᾶς συνέθη περὶ μίαν γυναῖκα γενέσθαι. ΓἜγχυος γὰρ οὖσα χαὶ μετὰ τῶν ἀνδρῶν ἐργαζομένη μισθοῦ, μεταξὺ συνεχομένη ταῖς ὠδῖσιν ἀπῆλθεν εἴς τίνας θάμνους ἀθορύύως ᾿ ἐν αἷς τεκοῦσα, xx τὸ παιδίον φύλλοις ἐνειλήσασα, τοῦτο μὲν εἴς τινας θάμνους ἀπέχρυψεν, αὐτὴ δὲ συμμίέἕασα τοῖς ἐργαζομένοις, τὴν αὐτὴν ἐχείνοις ὑπέμενε χαχοπάθειαν, οὐδὲν δηλώσασα περὶ τοῦ συμῥεδηκότος "

1. Clarom. IL, βίον. Diodore revient plus loin (ci-après liv. V, 39) sur les mœurs des Ligures; il en parle presque dans les mêmes termes : quelques phrases sont reproduites textuellement, διὰ τὴν συνέχειαν τῶν γυμνασιῶν, +... εὔτονοι. Συνεργοὺς ἔχουσι γυναῖκας, etC. — Virgile, énumérant (6. II, 167 ss.) les robustes populations de l'Italie, n’a pas oublié « le Ligure endurci aux fatigues, assuelumque malo Ligurem. » Cf. Æn., X, 185; XI, 701 et 715 ss.

2. Coisl. et Vindob. [, ὑπέμεινε, admis par L. Dindorf, Lips. 2.