An de J.-G

334 SÛZOMENOY HTTOP. ΕΚΚΑΗΣ., B% a'; β', i\

\ίας "Αλπεις χαλουσι, icpûxataXa6av έφροόρει, ώς έν στενφ μίαν πάροδον έχουσας, éxaréfxoAev πεφραγμένας

Κεφ. κ5'. (Val., ρ. 608.) Ευγένιος δέ προσδρα[Αυν τοις ποσΐ του βασιλέως έδεΐτο σώζεσθαι * έν φ Se {χέτευε, irp^ του των στρατιωτών τήν κεφαλήν αιτετμήθη. 'Αρβογάστης δέ φεώγων |JLετà τήν ι^άχην, α6τ<ίχειρ έαυτου γέγονε

Κεφ. α'. (Val., ρ. 610.) Έν τούτφ δέ Οδννοι

Κεφ. δ'. (Val., ρ. 651.) ΈπεΙ δέ έτελεότησεν

1. Cf. Zosime, Y, vu, stipr., p. 264-267; Philostorg., XI, m, supr., p. 286-289; Socrat., VI, 1, supr., p. 316-319. — Noue avons déjft remarqué (tupr., p. 318) que, selon Zosime, ce sont les Ooths qui furent appelés par Rufln.

SOZOllÈSfE, mST. EGGLÉfilAST., ΥΙΠ, 4 ; IX, 4. 335

Alpes Jidies^ il gardait ces portes de l'Italie qui n'ofirent pour y entrer qu'un étroit passage, défendu de chaque

cdté par des montagnes escarpées et très hautes

Gh. SI3. Eugénius, [vaincu], courut se jeter aux pieds du roi et lui demanda la vie. Pendant qu'il le suppliait, un des soldats lui coupa la tète. Àrbogastès, qui s'enfiiyait après la bataille, se tua de sa propre main