An de R. 696, av. J.-G

3. Par les Celtes il faut entendre ici les Oermains. Cette coniûsion de noms est assez fréquente chez Dion Gassius qui réserve le nom de Γαλάται aux Gaulois proprement dits. —V. pi. bas cb. xl : τα δ' αυτά ταΟτα χαΐ πβρ\ τών Γούΐατων χα\ Κβλτών αν τις βΐπβΐν Ιχοι, V. surtout ϋν. LUI, ΧΙΙ : Γαλάται πάντες χ. τ. λ. Κβλτών γαρ τκνες, o(>c δή Γβρμάνους χαλοΟμεν, πασαν την πρ^ς τφ Ρήνφ Κελτιχήν χατασχ&ντες Γερμανίαν ονομάζεσθαι εποίησαν, χ. τ. λ.

2491 ΔΙΟΝΟΣ PÛHAIK. ΙΣΤΟΡ. ΒΙΒΛ. ΛΗ'.

τους φίλους τους τε συμ[χάχους αυτών ύπ' αύτοδ του Καίσαρος ύπατεύοντος έγέγραιιτο * • προς δέ δή τήν έκ του πολέμου δίξαν χαΐ τήν άπ' αύτου ^ ισχυν ουδέν τούτων έφρ^ντισε, πλην χαθ' βσον παρά του βαρβάρου πρέφασιν της διαφοράς, μή χαΐ προϋπάρχειν τι ές αυτόν νομισθη, λαβείν ήθέλη(τε. ΚαΙ δια τούτο μετεπέμψατο αυτόν ώς χαΐ διαλεχθηναί τι αύτφ δείμενος. Επειδή τε ουχ ύπήχουσεν, άλλα χαΐ ίφη 6τι « ε{ τί μοι βούλεται Καίσαρ ειπείν, αυτός προς έμέ έλθέτω * οϋτε γαρ άλλως χαταδεέστερος αύτου εΙμι, χαι τόν χρείαν τινός έχοντα αυτόν προς έχεΐνον άφιχνεΐσθαι δει » * όργήν τε ώς χαΐ πάντας τους ί^ωμαίους προπεπηλαχιχίτος ^ αύτου èv το»>τφ έποιήσατο, χαΐ ποφαχρήμα τους τε ομήρους των συμμάχων άπήτησεν αύτίν, χαΐ προσαπηγίρευσεν * αύτφ μήτε της χώρας σφών έπιβαίνειν μήτ' έπιχουρίας οίχοθεν έπάγεσθβα. Ταύτα δε Ιπραζεν ούχ δτι χαΐ χαταπλήζειν αύτίν, αλλ* δτι έξοργιεϊν ^ χάκ τούτου πρ6φασιν του πολέμου χαΐ μεγάλην χαΐ ευπρεπή λήψεσθαι ήλπισεν. "Οπερ έγένετο • άχθεσθείς γαρ 6 βάρβαρος τοις έπιτάγμασι πολλά χαΐ δεινά άπεχρίνατο, ώστε τόν Καίσαρα λίγους μέν μηχέτ'

1. Le passage %αΧ ίς τους φίλους — εγέγραητο manque dans le Monacensis t.

2. Ane. leçon άπ' αύτΰν; potentiaro de Geltie esse parandam. Bekk. conjecture dm* aM< (δόξης); nous adoptons la conjecture de Reiske, άπ' αύτου (πολέμου).

3. Tous les mes. par la confusion d'i avec η, προπηλαχηχδτος. — Fiorus, 111, X, 11, dans sa concision voulue, force aussi un peu la note : Quœ Àriovisti superbia? Gum legati dicerent : c Veni ad GaBsarem ; » ^ c Quis est autem Gœsar? » et c Si vult, veniat, » inquit; et, c Quid ad iilum, quid agat nostra Germania? Î9um me interpono Romanis? >