Polvbe, II

Αιμον, Ροδόπην, Δούνακα * (Cas., ρ. 209.) καί ψησιν δτι τούτων μεν εκαστον μικρού δει ν αυθημερόν εύζώνοις άναβήναι δυνατόν, αυθημερόν δε και περιελθεΐν, τάς δ' "Αλπεις ούδ' αν πεμπταΐος άναβαίη τίς ■ το δε μήκος έστι δισχιλίων και διακοσίων σταδίων το παρήκον παρά τα πεδία. Τέτταρας δ' υπερβάσεις ονομάζει μόνον • δια Αιγύων μεν τήν εγγιστα τω Τυρρηνικω πελάγει, είτα τήν δια Ταυρίνων ην 'Αννίβας διήλθεν, είτα τήν δια θαλασσών, τετάρτην δε τήν δια Ραιτών, άπάσας κρημνώδεις. Αίμνας δε είναί φησιν εν τοις ορεσι πλείους μεν, τρεις δε μεγάλας *

νυν 'Ιταλίας. Οι γαρ παλαιοί τήν Οινωτρίαν έκάλουν Ίταλίαν άπό του Σικελικού πορθμού μέχρι του Ταραντίνου1 κόλπου και του Ποσειδωνιάτου διήκουσαν, επικρατήσαν δε τούνομα και μέχρι της υπώρειας των Άλπεων προύβη. Προσέλαβε δε και της Αιγυστικής τα μέχρι Όυάρου ποταμού και της ταύτη θαλάττης άπο των ορίων των Τυρρηνικών και της Ίστρίας μέχρι Πόλας. Εικάσαι δ' αν τις εύτυχήσαντας τους πρώτους όνομασθέντας (Cas., ρ, 2ΐ10.) 'Ιταλούς μεταδουναι και τοις πλησιοχώροις, ειθ' ούτως έπίδοσιν λαβείν μέχρι της Ρωμαίων επικρατείας.