Comp. Etienne de B. s. ν. Τεκτόσαξ

STRABON, L. IV. NARBONITIDE, NÉMAUSE. 101

Romains. Pour la même raison cette population n'est pas soumise aux ordres des préfets envoyés de Rome. — La ville est située sur la route même qui va d'Ibèrie en Italie, route facile en été, mais, en hiver et au printemps, fangeuse et inondée par les rivières. On passe bien quelques-uns de ces cours d'eau à l'aide de bacs, d'autres sur des ponts de bois ou de pierre; mais les difficultés résultant des eaux viennent des torrents qu'on voit parfois jusqu'à la saison de l'été descendre des Alpes après la fonte des neiges. La route dont nous parlons a deux branches, l'une qui mène directement aux Alpes, comme nous l'avons dit, c'est la route abrégée; elle traverse le pays des Voconces; l'autre, qui suit la côte massaliote et ligystique, est plus longue, mais elle offre, pour pénétrer en Italie, des cols plus faciles, parce qu'à partir de là les montagnes s'abaissent. — De Némause au Rhodan la distance est d'environ cent stades, à la prendre de la petite ville de Taruscon, sur la rive opposée, à sept cent vingt stades de Narbon. — Limitrophes du Cemméne, occupant même tout le versant méridional de la montagne jusqu'à ses extrémités, se trouvent ceux de Volces qu'on appelle Tectosages, et avec eux quelques autres peuples dont nous parlerons ci-après.

13. Ceux qu'on appelle Tectosages sont voisins de la Pyrènè ; ils atteignent même sur quelques points le versant septentrional des Gemménes; la terre qu'ils habitent est riche en or. Ils semblent avoir eu autrefois, avec une grande puissance, une population mâle assez considérable pour pouvoir, à la suite d'une sédition, expulser du pays une multitude de ses habi-

οικείας * κοινωνήσαι δε τούτοις και άλλους εξ άλλων εθνών * τούτων δ' είναι και τους κατάσχοντας τήν Φρυγίαν την ομορον τη Καππαδοκία και τοις ΙΙαφλαγόσι1 * τούτου μεν ου ν εχομεν τεκμήριο ν τους έτι και νυν λεγόμενους Τεκτόσαγας. Τριών γαρ όντων εθνών, εν εξ αυτών το περί "Αγκυραν πόλιν Τεκτοσάγων λέγεται, τα δε λοιπά δύο εστί Τρόκμοι και Τολιστοβώγιοι2 ■ τούτους δ' ότι μεν εκ της Κελτικής άπωκίσθησαν μηνύει το προς τους Τεκτόσαγας σύμφυλον, εξ ών δε χωρίων ώρμήθησαν ουκ εχομεν φράζειν • ου γαρ παρειλήφαμεν οικουντάς τινας νυνί Τρόκμους ή Τολιστοβωγίους [ούτ'] έκτος τών "Αλπεων ούτ εν αύταις ούτ εντός • εικός δ' έκλελοιπέναι δια τάς αθρόας άπαναστάσεις , καθάπερ και έπ' άλλων συμβαίνει πλειόνων ■ έπεί και τον άλλον3 Βρέννον τον έπελθο'ντα επί Δελφούς Πραυσον τινές φασιν * ουδέ τους Πραύσους δ' εχομεν ειπείν οπού γής ωκησαν πρότερον. (Cas., ρ. 188.) Και τους Τεκτόσαγας δε φασι μετασχειν τής επί Δελφούς στρατείας, τους τε θησαυρούς τους εύρεθέντας παρ' αύτοΐς ύπο Καιπίωνος του στρατηγού τών Ρωμαίων εν πο'λει Τολώσση τών εκείθεν χρημάτων μέρος ει ναι φασι, προσθείναι δε τους ανθρώπους και έκ τών ιδίων οίκων άνιερουντας και έξιλασκο μένους τον θεόν ■ προσαψάμενον δ' αυτών τον Καιπίωνα4, δια τούτο εν δυστυχή μασι καταστρέψαι τον