CLXIV. Ότι οι Γαλάται τους Ρωμαίους ιδσντες 4 τα

έπιτηδειότατα των χωρών προκατειληφότας 2 ήθύμησαν • πάντες μεν γαρ άνθρωποι και επιτυχόντες ών αν όριγνηθώσι πρώτον έτοιμότερον προς τα λοιπά χωρούσιν, και διαμαρτόντες ες πάντα άπαμβλύνονται • το δε δή Γαλατικον πλέον τι ή κατά τους άλλους οξύτατα μεν ών αν έπιθυμήσωσιν αντιλαμβάνονται και έρρωμενέστατα τών προχωρούντων αύτοις αντέχονται, άν δ' άρα τι και βραχύτατον 3 έπισυγκρούσωσιν, ουδέν ουδ' ες τα λοιπά έλπίζουσι, πρόχειροι μεν υπ' άνοίας πάν δ βούλονται προσδοκήσαι, πρόχειροι δε ύπο Ου μου πάν δ άν έγχειρίσωνται 4 έπεξελθεΐ'ν οντες • και οργή άκράτω και όρμη άπλήστω χρώνται • και δι' αυτά ούτε τι διαρκές εν αύτοΐς έχουσιν, αδύνατον γάρ έστιν έπι πολύ το προπετώς θρασυνόμενον άνταρκέσαι, κάν άπαξ άλλοιωθώσιν, ούτ' άναλαβεΐν εαυτούς άλλως τε και δέους τινός προσγενομένου δύνανται, και ές άντίπαλον εκπληξιν της προ'σθεν άδεοϋς τόλμης καθίστανται ■ δι' ολίγον γάρ προς τα έναντιώτατα δξυρροπως, άτε μηδέν εκ του λογισμού έχέγγυον ές μηδέτερον αυτών παρεχόμενοι, φέρονται. (Id., ibid., p. 185-186.)