An de Rome 695, av. J.-G

2. César, G. G., 1, xiv : Divico respondit : « ita Helvetios a majoribus suis institutos esse, uti obsides accipere, non dare consuerint : ejus rei populum Rom. esse testem. »

3. Gomp. César, G. G., J, xu. — Selon lui, c'est César qui défit les Tigurins. Plutarque, César, XVlll (notre t. III, p. 222-223), s'accorde avec Appien. — V. plus haut, p. 12-15, ce que dit Appien lui-même.

και φίλος ήξίο)σε Ρωμαίοις γενέσθαι • και έγένετο, ύπατεύοντος αυτού Καίσαρος και ψηφίσαμε νου. (Id., Ambass., Extr. XIX, p. 353.)

XVII. 'Ότι Άριοούιστος, 6 Γερμανών βασιλεύς, φίλος γενόμενος Ρωμαίων, ες λόγους ήλθε τω Καίσαρι. Και διαχωρισθέντων απ αλλήλων, αύθις συνελθεΐν ές "λόγους ήξίωσεν. Του δε Καίσαρος ου συνελθόντος, άλλα τους πρωτεύοντας Γαλατών άποστείλαντος, έ'δησε τους πρέσβεις. Και δ Καίσαρ έστράτευεν έπ' αυτόν μετ' απειλής. Δέος ο' εμπίπτει τω στρατώ κατά κλέος τών Γερμανών. (Id., Ambass., Extr. XV, p. 353.)

XVIII. "Οτι Ούσιπέται1, έθνος Γερμανικόν, και Ταγχρέαι 2, δοκουσι πρότεροι σφετέροις ιππευσιν οκτακοσίοις τρέφασθαι τών Καίσαρος ιππέων ές πεντακισχιλίους * δ δε Καίσαρ αύτοΐς πρεσβευομένοις ές αυτόν έπιθέσθαι, τους πρέσβεις κατασχών • και το πάθος έκείνοις ές τέλος αιφνίδιον ούτω συνενεχθήναι, ως τεσσαράκοντα μυριάδας τούτων συγκοπήναι. Κάτωνα τε εν Ρώμη, τών τις συγγραφέων φησι, γνώμην έσενεγκεΐν, έκδουναι τοις βαρβάροις τον Καίσαρα, ως εναγές έργον ές διαπρεσβευσαμένους εργασάμενον. eO δε Καίσαρ έν ταΐς ιδίαις άναγραφαΐς τών εφήμερων έργων3 φησι, τους Ούσιπέτας χ και Ταγχρέας κελευο μένους έκπηδαν ές τα αρχαία σφών, φάναι • πρέσβεις ές τους έκβαλόντας 2ourfîouç 5 άπεσταλκέναι,

1. Sic Schweigh., A M οί απέται (sic) Ν οί άπέται, Urs. οί ούσιπέται.

2. Urs., d'après l'Abrég., supr., p. 16-17, Ταγχρέαι, A ταγχρείς, Ν ταγχροΐς. Mcndelss. conjecture que dans ces deux endroits et dans le Celt., I, i, Appien peut bien avoir écrit Τεγχρέαι.

3. Nipperd., Prol. Ca3s., éd. 1847, p. 5 et s., propose έν ταΐς έφημέροις άναγραφαις τών ιδίων έργων.