XXXIV. (Η. Est., ρ. 108.) eO δ' Ευμενής τους

τετάχατο, έπήγεν επί τους αντικρύ Γαλατάς τε και Καππαδοκας, και τήν άλλη ν σύνολον τών ξένων, μέγα κεκραγώς, και παρακαλών επί άνδρας απείρους τε μάχης και γεγυμνωμένους τών προπολεμούντων. (Η. Est., ρ. 109.) Οι δ' έπείθοντο ' και βαρείας σφών της εμβολής γενομένης, τρέπονται τούτους τε, και τους παρεζευγμένους αύτοις ιππέας τε και καταφράκτους 4, εκ τζοΧΚοό

1. Sic Monac. gr. 374, Pletho Gemist., extr. du liv. Syr., les deux paris. 1681, 1682, etc. — Le Vat. gr. 134 a ύπηγάγετο. — Gelenius, suivi par H. Est. et D. Bouq. : ratus idoneos quos Romanis opponeret. Gandidus avait mieux rendu : belle utiles arbitratus. Le sens est qu'il aimait mieux les avoir pour alliés que pour ennemis.