XXIII. ΓΥΝΑΙΟΝ ΠΕΡΓΑΜΗΝΟΝ

(Wech., ρ. 259.) Έπεί δε Μιθριδάτης έξήκοντα Γαλατών τους αρίστους μεταπεμψάμενος εις Πέργαμον ώς φίλους, υβριστικώς έδο'κει και δεσποτικώς προσφέρεσθαι , και πάντες ήγανάκτουν , Πορηδό'ραξ ι , άνήρ τό τε σώμα ρωμαλέος και τήν ψυγήν διαφέρων, (ην δε Τοσιωπών2 τετράρχης) άνεδέξατο τον Μιθριδάτην , όταν έν τω γυμνασίω χρηματίζη, [τω] βήματι3 συναρπάσας, ώσειν άμα συν αυτω κατά της φάραγγος. Τύχη δέ τινι της ημέρας εκείνης ουκ άναβάντος εις τό γυμνάσιον αύτοΰ , μεταπεμπομένου δέ τους Γαλατάς4 οϊκαδε, θαρρεΐν παρεκάλει, και δταν έν ταυτώ γένωνται, διασπασαι το σώμα και διαφθείρει πανταχόθεν προσπεσοντας. Τούτο ούκ ελαθε τον Μιθριδάτην, άλλα μηνύσεως γενομένης, καθ' ένα τών Γαλατών παρεδίδου σφαγησομενον. Ειτά πως άναμνησθεις νεανίσκου πολύ προέχοντος (πρωτεύσαντος)5 ώρα και κάλλει τών καθ' αυτόν, ωκτειρε και μετενόει • και δήλος ην άχθομενος, ώς έν πρώτοις άπολωλότος, όμως δ' επεμψεν, ει ζών εύρεθείη , μεθείναι κελεύω ν ■ ην δ' όνομα τω νεανίσκο) βηπολιτανος. Και τις αυτω τύχη θαυμαστή συνέπεσε. Καλήν γαρ έσθήτα και πολυτελή συνελήφθη φορών ■ ην δ δήμιος αναίμακτο ν αύτφ και καθαράν διαφυλάξαι