An de Rome 667, av. J.-C

βουλεμένος, κα! άποδύων άτρέμα τον νεανίσκον, είδε τους παρά του βασιλέως προσθέοντας άμα, και τουνομα του μειρακίου βοώντας. Τον μέν ούν Βηπολιτανόν ή TzcXkobc, άπολέσασα φιλαργυρία διέσωσεν άπροσδοκήτως. Ό δε Πορηδόραξ κατακοπείς άταφος έξεβέβλητο, και των φίλων ουδείς έτόλμησε προσελθειν. Γύνοαον δε Περγαμηνόν έγνωσμένον άφ' ώρας ζώντι τω Γαλάτη παρεκινδύνευσε θάψαι και περιστεΐλαι τόν νεκρον. "Ησθοντο δέ οι φύλακες, και συλλαβοντες άνήγαγον προς τον βασιλέα. Λέγεται μέν ούν τι και προζ τήν όψιν αυτής παθειν ό Μιθριδάτης, νέας παντάπασι και άκακου της παιδίσκης φανείσης, έτι δέ μάλλον, ως εοικε, τήν αιτίαν γνούς έρωτικήν ούσαν επεκλάσθη και συνεχώρησεν άνελέσθαι και θάψαι τον νεκρον έσθήτα και ν,όσ^ΟΊ εκ τών εκείνου λαβουσαν.

XXV. (Wech., ρ. 269.) « Δια τι τήν μετά καλάνδας ήμέραν και νόννας και είδους ανέξοδο ν και άνεκδήμητον τίθενται1; πότερον, ως οι πλείστοι νομίζουσι, και Λίβιος ιστορεί, μετά τάς Κυϊντιλίας είδους, ας νυν 'Ιουλίας καλουσιν, έξάγοντες οι χιλίαρχοι το στράτευμα περί τον

1. La question — agitée d'ordinaire parmi les érudits (quxri solet, A. Gell., V, 18) — est posée à peu près de même dans les Nuits attiq., I. c. A. Gelle y cite un passage de Verrius Flaccus résumant une délibération du sénat sur ce sujet— Cf. Tacite, HisL, II, xci; Macrob., Saturn., I, xvi, Ovid., 1, 57 et ss.