Vulgo Dèjotaros, Δηϊόταρος

IV. 'Ενταύθα άφίκοντο πρέσβεις ώς Άλέξανδρον παρά τε των άλλων οσα αυτόνομα έθνη προσοικεΐ τω "Ιστρω , και παρά Σύριου του Τριβαλλών βασιλέως ■ καΐ παρά Κελτών δε τών επί τω Ίονίω κόλπω φκισμένων ήκον • μεγάλοι οι Κελτοι τα σώματα και μέγα έπι σφίσι φρονουντες • φιλίας δε πάντες της 'Αλεξάνδρου έφιέμενοι ήκειν εφασαν. Και πασιν έδωκε πίστεις 'Αλέξανδρος και έλαβε ■ τους Κελτούς2 δε ήρετο οτι μάλιστα δεδίττεται αυτούς τών ανθρωπίνων, έλπίσας οτι μέγα όνομα το αύτου και ες Κελτούς και ετι προσωτέρω ήκει, και οτι αυτόν μάλιστα πάντων δεδιέναι φήσουσι * τω δε παρ' ελπίδα ξυνέβη τών Κελτών ή άπόκρισις * οία γαρ πόρρω τε ωκισμένοι 'Αλεξάνδρου και χωρία δύσπορα οικουντες, καΐ 'Αλεξάνδρου εις άλλα τήν όρμήν όρώντες, εφασαν δεδιέναι μήποτε ό ουρανός αύτοΐς έμπέσοι. Και τούτους φίλους τε ονομάσας

Ι. Édit. Didot. 1865, Diibner et C. Huiler. V. la bibliographie en tête du vol. Gomme nous l'avons fait pour Plutarque, nous donnons ici, outre les extraits de l'ouvrage historique d'Arrien (Anabase), les textes des traités spéciaux (Tactique, Cynégétique) qui concernent la Gaule et les Gaulois. — Pour la Géographie, v. notre tome I.