Les éléphants

LXXV. Ό δέ Τιβέριος, είδώς μέν τα συμβεβηκότα, βουλόμενος δέ κατά δύναμιν έπικρύπτεσθαι τους εν τη Ρώμη το γεγονός, έπεμψε τους άπαγγελούντας ό'τι μάχης γενομένης τήν νίκην αυτών ο χειμών άφείλετο. Οι δέ Ρωμαίοι παραυτίκα μέν έπίστευον τοις προσπίπτουσι ■ μετ' ου πολύ δέ πυνθανόμενοι τους μέν Καρχηδονίους και τήν παρεμβολήν τήν αυτών τη ρε t ν και τους Κελτούς πάντας άπονενευκέναι προς τήν εκείνων φιλίαν, τους δέ παρ' αυτών άπολελοιπότας τήν παρεμβολήν, εκ της μά^ης άνακεχωρηκέναι και συνηθροίσθαι πάντας εις τας πόλεις, και χορηγεισθαι δέ τοις άναγκαίοις εκ θαλάττης ανά τον Πάδον ποταμον, και λίαν σαφώς έγνωσαν τα γεγονότα περί τον κίνδυνον. Διό και παραδόξου φανέντος αύτοΐς του πράγματος, περί τάς λοιπάς παρασκευας διαφερόντως έγίγνοντο και περί φυλακήν τών προκειμένων τόπων, πέμποντες εις Σαρδόνα και Σικελίαν στρατόπεδα, προς δέ τούτοις εις Τάραντα προφυλακας1 και τών άλλων τόπων εις τους εύκαιρους * παρεσκεύασαν δέ και ναυς έξήκοντα πεντήρεις. Γνάιος δέ 2ερουίλιος και Γάιος2 Φλαμίνιος, οιπερ έτυχον ύπατοι τότε καθεσταμένοι , συνήγον τους συμμάχους και κατέγραφον τα παρ' αύτοϊς3 στρατόπεδα.