XLV. (Cas., ρ. 313.) Προσεπιγενομένων δε

XLVI. Ούτοι δ' έκινησαν μεν άμα τοις περί Βρέννον εκ της οικείας • διαφυγόντες δε τον περί Δελφούς κίνδυνον, και παραγενόμενοι προς τον Έλλήσποντον, εις μεν τήν Άσίαν ουκ έπεραιώθησαν , αυτού δε κατέμειναν, δια το φιλοχωρήσαι τοις περί το Βυζάντιον τοποις. Οι και κρατήσαντες τών Θρακών, και κατασκευασάμενοι βασίλειον τήν Τύλην2, εις ολοσχερή κίνδυνον ήγον τους Βυζαντίους. Κατά μεν ούν τάς αρχάς εν ταΐς έφόδοις αυτών, ταϊς κατά Κομοντόριον, τον πρώτον βασιλεύσαντα, δώρα διετέλουν οι Βυζάντιοι δίδοντες, ανά τρισχιλίους, και πεντακισχιλίους, ποτέ δε και μυρίους χρυσούς, εφ' ώ μή καταφθείρειν τήν χώραν αυτών. Τέλος δ' ήναγκάσθησαν ογδοήκοντα τάλαντα (Cas., ρ. 314.) συγχωρήσαι φόρον

i. Bav., Κομεντόριον, mais avec θ au-dessus (Γε de la même main. — Le Goislinianus cité p. D. B. et le Flor., Κομόντοριν, ici et plus bas.

2. Schweigh. pense qu'il faut lire Τύλιν, d'après Et. de Byzance. 11 ne prend pas sur lui de faire cette correction, et semble blâmer Valois de L'avoir faite (Reliq., lib. VIII, 24). Voici le passage d'Etienne : Τύλις, πόλις Θράκης του Λί'μου πλησίον ■ και κλίνεται Τύλεως. Τό έΟνικον

Τυλίτης, ώς Μεμφίτη;. On lit également Τύλις dans Suidas.