An de R. 564, av. J.-G

κατά τήν έπιοϋσαν ήμέραν προελθειν εις τον μεταξύ τόπον των στρατοπέδων • ήξειν δέ καΐ τους παρ' αυτών βασιλείς κοινολογησομένους1 υπέρ των διαλύσεων. Του δέ Γναίου συγκαταθεμένου και παραγενηθέντος κατά το συνταγθέν μετά φ' ιππέων ■ τότε μεν ουκ ήλΑον οι βασιλείς. Ανακεχωρηκότος δέ αυτού προς τήν ιδίαν παρεμβολήν, αύθις ήκον οι πρέσβεις, υπέρ μέν των βασιλέων σκήψεις τινας λέγοντες, άξιοΰντες δέ πάλιν έλθεΐν αυτόν, οτι τους πρώτους άνδρας έκπέμψουσι κοινολογησομένους2 υπέρ των όλων. Ό δέ Γνάϊος, κατανεύσας ήξειν, αυτός μέν έ'μεινεν έπι της ιδίας στρατοπεδείας • "Ατταλον δέ και των y ιλιάρχων τινας έξαπέστειλεν μετά τριακοσίων ιππέων. Οι δέ των Γαλατών ήλθον μέν κατά το συνταχθέν, και λόγους έποιήσαντο περί τών πραγμάτων , τέλος δ' έπιθείναι τοις προειρημένοις, ή κυρώσαί τι τών δοξάντων, ουκ εφασαν είναι δυνατόν • τους δέ βασιλείς τη κατά πόδας ήξειν διωρίζοντο, συνθησομένους και πέρας έπιθήσοντας , ει και Γνάϊος ό στρατηγός ελθοι προς αυτούς. Τών δέ περί τον "Ατταλον έπαγγειλαμένων ήξειν τον Γνάϊον, τότε μέν έπι τούτοις διελύθησαν. Έποιουντο δέ υπερθέσεις ταύτας οι Γαλάται, και διεστρατήγουν τους Ρωμαίους, βουλομενοι (Cas., ρ. 838.) τών τε σωμάτων τινά τών αναγκαίων και τών χρημάτων ύπερθέσθαι πέραν του Γ/Αλυος ποταμού * μάλιστα δέ τον στρατηγον τών Ρωμαίων, ει δυνηθεΐεν, λαβείν ύποχείριον ■ ει δέ μη γε, πάντως άποκτεΐναι. Ταύτα δέ προθέμενοι, κατά τήν έπιούσαν έκαραδόκουν τήν παρουσίαν τών Ρωμαίων, έτοιμους έχοντες ιππείς εις χίλιους fO δέ Γνάϊος, διακούσας τών3 περί τον "Ατταλον, και πεισθείς ήξειν τους βασιλείς, εξήλθε, καθάπερ ειώθει,

1. Les mss. κοπολογησοψ,ένους, corr. par Gasaub. — 2. Sic tous les mss. à l'exception du Bavar. qui, ici comme plus haut, a κοινολογησαμ. — 3. Gonject. de Reiske justifiée par le Bav. — Vulg. τα περί.

le jour suivant sur le terrain situé entre les deux armées : leurs rois y viendraient de leur côté et, dans cet entretien, on verrait à s'accommoder. Gnaius consentit et, selon ce qui avait été réglé, arriva avec cinq cents cavaliers. Mais les rois ne vinrent pas et le consul se retira dans ses quartiers. Nouvelle démarche des ambassadeurs alléguant quelques raisons pour excuser leurs princes, et demandant derechef que Gnaius vînt en personne au rendez-vous où seraient envoyés, pour terminer ces pourparlers, les premiers personnages du pays. Nouvelle adhésion de Gnaius; mais il demeura dans son camp et dépêcha à sa place Attale et quelques chiliarques avec trois cents cavaliers. Les envoyés des Galates arrivèrent, selon ce qui avait été réglé, et les négociations commencèrent; mais ils dirent bientôt qu'il leur était impossible de rien terminer ni de prendre aucune décision valable. Ils assuraient que leurs rois viendraient le lendemain pour tout arranger et en finir, si le général romain se rendait lui-même près d'eux. Attale promit que Gnaius viendrait, et sur ce point on se sépara. Or, voici le plan conçu par les Galates et leur stratagème pour tromper les Romains : ils voulaient déposer de l'autre côté de l'Halys une partie au moins des personnes et des choses qui leur appartenaient, mais surtout, si faire se pouvait, se saisir du général romain, sinon, le tuer tout net. Ce dessein formé, ils attendaient, le jour suivant, l'arrivée des Romains, ayant là tout prêts environ mille cavaliers. Gnaius, d'après ce qu'il avait entendu dire à Attale, était persuadé que les rois viendraient [au rendez-vous] ; il sortit donc de son camp, comme c'était son habitude, avec 500 cavaliers.

μετά φ' ιππέων. Συνέβη δέ, ταΐς προτερον ήρ,έραις τους επί τάς ξυλείας και χορτολογίας έκπορευο μένους εκ του των Ρωμαίων χάρακος επί ταϋτα τα μέρη πεποιήσθαι τήν îqoSov, εφεδρεία χρωμένους τοις επί τον1 σύΧΚογον πορευομένοις ίππευσιν. Οδ και τότε γενομένου, και πολλών έξεληλυθότων, συνέταξαν οι χιλίαρχοι, και τους ειθισμένους2 έφεδρεύειν τοις προνομεύουσιν ίππεΐς επί ταύτα τα μέρη ποιήσασθαι τήν ίζο^ον. ΤΩν έκπορευθέντων, αυτομάτως το δέον έγενήθη προς τήν έπιφερομένην χρείαν. (Ambass., XXXIV.)

XXIV. Κατά τους καιρούς τούτους, κατά τήν Άσίαν Γναίου του των Ρουμαίων στρατηγού παραχειμάζοντος εν Έφέσω, κατά τον τελευταΐον ένιαυτόν της υποκείμενης 'Ολυμπιάδος, παρεγένοντο πρεσβεΐαι παρά τε των Ελληνίδων πόλεων των επί της 'Ασίας, και παρ' ετέρων πλειόνων, συμφορούσαι3 στεφάνους τω Γναίω, δια το νενικηκέναι τους Γαλατάς. 'Άπαντες γαρ οι τήν επί τάδε του Ταύρου κατοικουντες ούχ ούτως έχάρησαν, Άντιοχου λειφθέντος4, επί τω δοκεΐν άπολελυσθαι, τινές μεν φόρων, οι δε φρουράς, καθόλου δέ πάντες βασιλικών προσταγμάτων, ως (Cas., ρ. 839.) επί τω τον από των βαρβάρων αύτοίς (ΰόβο^ άφηρήσθαι, και δοκεΐν άπηλλάχθαι της τούτων ύβρεως και παρανομίας. Ήλθε δέ και παρ' Άντιοχου Μουσαίος, και παρά των Γαλατών πρεσβευταί, βουλόμενοι

1. TOUS lesmss. donnent έπ\ τους εφεδρεία χρωμένους τοις Casaub.

et tous les éditt. suivants marquèrent ce passage comme altéré. — Correct, de Schweigh.