Fragment cité par Athénée, VI, p. 249, A

2. Ces détails sont empruntés à César, G. G. III, 22 : Adcantu-

annus summum imperii tenebat, cum DG devotis quos illi

soldurios appellant. Quorum hsec est conditio, ut omnibus in vita commodis una cum his fruantur, quorum se amicitije dediderint, si quid iis per vim accidat, aut eumdem carum una ferant, aut sibi mortem consciscant : neque adhuc hominum memoria repertus est quisquam qui, eo interfecto, cujus se amicitiae devovisset, mori recusaret

XXVIII Κα! Λέπιδος μιέν μοιράν τίνα της Καίσαρος στρατιάς άπορρήξας, άντείχετο και αύτος εξουσίας εν 'Ιβηρία τη έπιτάδε, Κελτούς τε τους γειτνιώντας τη άνω θαλάττη κατέχων - τους δ' έπέκεινα Μουνάτιος Λεύκιος Πλάγκος ύφ' αύτω έπεποίητο συν έτέρω στρατω ύπατος και αυτός αποδεδειγμένος. Ιβηρίας δε τους έπέκεινα οίκουντας Γάϊος Άσίνιος άλλου στρατού άρχων, ύπήκτο. Δέκμος δε Βρούτος τήν ισόνομον έκράτει Γαλατίαν συν δυοϊν τάγμασιν, εφ' ών ευ,ελλεν αύτίκα μ,άλα χωρεΐν 'Αντώνιος ι (Extr. des Embusc.)

XXX 'Αντώνιος της δευτέρας ύπήρξεν αύθις αδικίας (εις τον Καίσαρα τον νέον) τρόπω τοιωδε • Άλλαξάμενος Γαλατίαν έπαρχίαν προς Μακεδονίαν, μ,ετεβίβαζε τάς εν αύτη δυνάμεις εις Ίταλίαν

1. Dion Cassius, XLV, 14. « Le gouverneur de cette province (la Gaule) était Décimus Brutus, et Antoine avait grand espoir en lui, parce qu'il était un des meurtriers de César. Mais voici ce qui arriva. Décimus n'ayant aucune défiance contre César, et voyant qu'Antoine, par son ambition naturelle, n'était pas plus l'ennemi de César que le sien, et celui des autres qui avaient quelque pouvoir, ne lui céda pas César (Octave) calculant que la lutte avec

Antoine était déjà engagée et pressante se réconcilia avec

Décimus, etc. »