Conclusion

DECRETUM

1. — Quemadmodum omnium rerum humanarum, quautnmvis honestae sanctaeque in se siut : ita et legum sapienter conditavum ea conditio est, ut ab hominibus ad iinpropria et aliéna ex abusa traduci ac pertrahi valeant; ae propterea quandoque fit, ut intentum a legislatoribus finem haud amplius assequantur : imo et aliquando, ut contrarinm sortiantur effeotuni.

488 Appendice.

2. — Idque dolendum vel maxime est obtigisse quoad leges plurium Congregationum, Societatum aut Institutorum sive muliernm quae vota simplicia ant solemnia nuncupaut, sive virornm professione ac regimine penitus laicorum ; qnandoquidem aliqnoties in illornm ('onstitutionibus conscientiae manifestatio permissa fuerat, ut facilius alumni ardnam perfectionis viam ab expertis Superioribus in dnbiis addiscerent : e contra a nonnullis ex his intima conscientiae scrntatio, quae unice Sacramento Poenitentiae reservata est. inducta fait.

3? — Itidem in Constitutionibus ad tramitem SS. Canonum praescriptnm fuit, ut Sacramentalis Confessio in huiusmodi Communitatibus fieret respectivis Confessariis ordinariis et extraordinariis ; aliunde Superiornm arbitrium eo usque devenit, ut subditisaliquem extraordinariurn Confessarinm dencgaverint, etiam in casu quo, ut propriae conscientiai' consulerent, eo valde indigebant.

4. — Indita deniqne eis fait discretionis ac prudentiae norma. ut suos subditos rite recteque quoad peculiares poenitentias ac alia pietatis opéra dirigèrent : sed et haec per abuaionem extensa in id etiam extitit, ut eis ad Sacram Synaxim accedere vel pro lubitu permiserint. vel omniuo interdum prohibuerint.

5. — Hinc factum est, ut huinsmodi disp«»sitiones. quae ad spiritnalem alumnornm profectum, et ad unitatis pacem et concordiam in Communitatibus servandam fovendamqae salntariter ac sapienter constitutae iam fnerant, baud rare in anima rum discrimen, in conscientiarum anxietatem, a«' inaaper in externae pacis turbationem versae fuerint, ceu subditorum recursus et qnerimoniae passim ad S. Sedem interiectae evidentissime comprobant.

6. — Quare SSmus D. N. Leodivina providentia Papa XIII, pro ea qua praestat crga lectissimam banc sui gregia portionem pecnliari sollicitudine, in Audientia habita a me Cardinali l'iafecto S. Congregationis Episcoponma e( Regalarium aegotiia et consultationibus praepositae die decimaqnarta Decembria 1890, omnibus sedulo diligenterque perpenaia, haec quae seqnnntnr volnit. coiistituit atqne decrevit

7. — I. Sanctitas Sua irritât, abrogat, el aniline n | Bteram

Décret Quemadmodum. 489

roboris déclarât quascumque dispositiones Constitutionum, piarum Societatum, Institutorum mulieruin sive votorum simplicium sive solemnium, nec non virorum omnimode laicorum, etsi dictae Constitutiones approbationem ab Apostolica Sede retulerint in forma qnacumque, etiam quam aiunt, specialissima. in eo scilicet, qnod cordis et conscientiae intimam manifestationem quovis modo ac nomine respiciunt.

8. — Ita propterea serio iniungit Moderatoribns ac Moderatricibus huinsmodi Institntorum, Congregationnm ac Societatum, ut ex propriis Constitutionibus, Directoriis ac Manualibns praefatae dispositiones omnino deleantur penitusque expungantur. Irritât pariter ac delet quoslibet ea de re usus et consnetudines etiam immemorabiles.

9. — II. Districte insuper prohibet memoratis Snperioribus ac Superiorissis, cuiuscumque gradus et praeeminentiae sint, ne personas sibi subditas inducere pertentent directe aut indirecte, praecepto, consilio, timoré, minis, aut blanditiis ad huiusmodi manifestationem conscientiae sibi peragendam ; subditisque e converso praecipit, ut Superioribus maioribus denuncient Superiores minores, qui eos ad id inducere audeant : et, si agatur de Moderatore vel Modératrice Geuerali, denunciatio huic S. Congregationi ab iis fieri debeat.

10. — III. Hoc antem minime impedit, quominus subditi libère ac ultro aperire suum animum Superioribus valeant, ad effectum ab illorum prudentia in dubiis ac anxietatibus consilium et directionem obtinendi pro virtutum acquisitione ac perfections progressu.

11. — IV. Praeterea, firmo rémanente quoad Confessarios ordinarios et extraordinarios Communitatum quod a Sacrosancto Concilio Tridentino praescribitur in Sess. '25, Cap. 10 de Recul., et a S. M. Benedicti XIV statuitur in Constitutioue quae incipir Pastoralis curae, Sanctitas Sua Fraesules Superioresque admonet, ne extraordinarium denegent subditis Confessarinm, quoties ut propriae conscientiae consulant ad id subditi adiganturquin iidem Superiores ullo modo petitionis ratiouem inqnirant, ant aegre id ferre demonstrent.