Conclusion
DECKETUM.
1. — Quemadmodum omnium rerum humanarum, quantumvis honestae sanctaeque in se sint : ita et legum sapienter conditarum ea conditio est, nt ab hominibns ad impropria et aliéna ex abusu traduci ac pertrahi valeant; ac propterea quandoqne fit, ut intentnm a legïslatoribus finem haud amplius assequantur : imo et aliquando, ut contrarium sortiantar effectum.
2. — Idque dolendum vel maxime est obtigisse quoad leges plurium Congregationum, Societatum aut Institutornm sive mulierum quae vota simplicia aut solemnia nuncupant, sive virorum professione ac regimine penitus laicorum ; quandoquidem aliquoties in illorum Constitutionibus conscientiae manifestatio permissa fuerat, ut facilius alumni arduam perfectionis viam ab expertis Superioribus in dubiis addiscerent : e contra a non-
Appendice. . 263
nullis ex his intima conscientiae scrutatio, quae unice Sacramento Poenitentiae reservata est, inducta fuit.
3. — Itidem in Constitutionibus ad tramitem S S. Canonnm praescriptum fuit, ut Sacranientalis Confessio in huiusmodi Communitatibus fieret respectivis Confessariis ordinariis et extraordinariis ; aliunde Superiorum arbitrium eo usque devenit, ut subditis aliquem extraordinarium Confessarium denegaverint, etiam in casu quo, ut propriae conscientiae consulerent, eo valde indigebant.
4. — Indita denique eis fuit discretionis ac prudentiae norma, ut suos subditos rite recteqne quoad pecnliares poenitentias ac alia pietatis opéra dirigèrent ; sed et haec per abusionem extensa in id etiam extitit, ut eis ad Sacram Synaxim accedere vel pro lubitu permiserint, vel omnino interdum proliibuerint.
5. — Hinc factum est, ut huiusmodi dispositiones, quae ad spiritualem alumnorum profectum, et ad unitatis pacem et concordiam in Communitatibus servandam fovendamque salutariter ac sapienter constitutae iam fuerant, haud raro in animarum discrimen, in conscientiarum anxietatem, ac insuper in externae pacis turbationem versae fuerint, ceu subditorum recursus et querimoniae passim ad S. Sedem interiectae evidentissime comprobant.
6. — Quare SSmus D. N. Léo divina providentia Papa XIII, pro ea qua praestat erga lectissimam hanc sui gregis portionem peculiari sollicitudine, in Audientia habita a me Cardinali Praefecto S. Congregationis Episcoporum et Regularium negotiis et consultationibus praepositae die decimaquarta Decembris 1890, omnibus sedulo diligenterque perpensis, haec quae sequuntur voluit, constituit atque decrevit.
7. — I. Sanctitas Sua irritât, abrogat, et nullius in posterum roboris déclarât quascumque dispositiones Constitutionum, piarum Societatum, Institutorum mulierum sive votorum simplicium sive solemnium, nec non virorum omnimode laicorum, etsi dictae Constitutiones approbationem ab Apostolica Sede retulerint in forma quacumque etiam quam aiunt specialissimam, in eo scilicet, quod cordis et conscientiae intimam manifestationem quovis modo ac nomine respiciunt.
264 Appendice.
8. — Ita propterea serio iiiiungit Modéra toribus ac Moderatricibus hniusmodi Institatorum, Uongregationum ac Societatum, ut ex propriis Constitutionibus, Directoriis ac Manualibus praefatae dispositiones omnino deleantur penitusque expungantur. Irritât pariter ac delet quoslibet ea de re usas et consuetudines etiam immemorabiles.
9. — II. Districte insuper prohibet memoratis Superioribus ac Superiorissis, cuiascutnque gradus et praeeminentiae sint, ne personas sibi subditas in lucere pertentent directe aut indirecte, praecepto, consilio, timoré, minis, aut blauditiis ad huinsmodi manifestationem conscientiae sibi peragendam ; subditisque e converso praecipit, ut Snperioribus maioribus denuncient Superiores minores, qui eos ad id inducere audeant : et, si agatur de Moderatore vel Modératrice Generali, dennnciatio huic S. Congregationi ab iis fieri debeat.
10. — III. Hoc autem minime impedit, quominus subditi libère ac ultro' aperire suum animurn Saperioribus valeant, ad effectum ab illorum prudentia in dubiis ac anxietatibus consilium et directionem obtinendi pro virtutum acquisitione ac perfectionis progressu.
11. — IV. Praeterea, firmo rémanente qnoad Confessarios ordinarios et extraordinarios Commnnitatum quod a Sacrosancto Concilio Tridentino praescribitur iu Sess. 25, Cap. 10 de Regul., et a S. M. Benedicti XIV statnitur in Constitutione quae incipit Pastoralis curae, Sanctitas Sua Praesules Superioresqne admonet, ne extraordinarium denegent subditis Confessarium, quoties ut propriae conscientiae consulant ad id subditi adigantur, quin iidem Superiores ullo modo petitionis rationem inquirant, aut aegre id ferre demonstrent.
12. — Ac ne evanida tam pro vida dispositio fiât, Ordinarios exhortatur, ut in locis propriae Dioeceseos, in quibus Mulierum Commuuitates existant, idoneos Sacerdotes facultatibus instructos désignent, ad quos pro Sacramento Poenitentiae recorrere eae facile qaeant.
13. — V. Quod vero attiuet ad permissionem vel probibitionem ad Sacram Synaxim accedendi, Eadem Sanctitas Sua decernit, hniusmodi permissiones vel prohibitiones dumtaxat
Appendice. 2P5
ad Coufessarinm ordinarium vel extraordinarinm spectare, quin Superiores ullam habeant auctoritatem hac in re sese ingerendi, excepto casu qao aliquis ex eorum subditis post ultimam Sacramentalem Confessiouem Commnnitati scandalo fuerit, ant gravem externam cnlpam patraverit, donec ad Poenitentiae sacramentum denuo accesserit.
14. — VI. Monentur hinc ornnes, ut ad Sacram Synaxim curent diligenter se praeparare et accedere diebus in propriis regulis statutis ; et qnoties ob fervorem et spiritualem alicuius profectum Confessarius expedire iudicaverit ut frequentins accédât, ib ei ab ipso Confessario permitti poterit.
15. — Verum qui licentiam a Confessario obtinuerit fréquentions ac etiam quotidianae Communionis, de hoc certiorem reddere Superiorem teneatur; quod si hic iustas gravesque causas se habere reputet contra frequeutiores huiusmodi Communiones, eas Confessario manifestare teneatur, cnius iudicio acquiescendnm omnino erit.
16. — VII. Eadem Sanctitas Sua insuper mandat omnibus et singulis Superioribns Generalibns, Provincialibus et Localibus Institutorum de quibus supra sive virorum sive niulierum, ut studiose accurateque huius Decreti dispositiones observent, sub poenis contra Superiores Apostolicae Sedis mandata violantes ipso facto incurrendis.
17. — VIII. Denique mandat, ut praesentis Decreti exemplaria in vernaculum sermonem versa inserantur Constitutionibus praedictornm piorutn Institutorum, et saltem semel in anno, stato tempore in unaquaque Domo, sive in publica mensa, sive in Capitnlo ad hoc specialiter convocato, alta et intelligibili voce legantur.
18. — Et ita Sanctitas Sua constituit atque decrevit, contrariis quibuscumque etiam speciali et individua mentione dignis minime obstantibns.
Datum Romae ex Secretaria memoratae S. Congregationis Episcoporum et Eegularium die 17 Decembris 1890.
