LECTIO SEPTIMA

De monumento enim Domini prout in hystoriis habetur, dicit Beda, super Marcum : quod domus fait rotunda de subter jacente {a) rupe excisa ; tante altitudinis ut vix homo manu extensa culmen possit attingere. Alii autem dicunt, quod si homo medio staret, manu culmen tangere posset ; introitum habens ab Oriente, cui lapis ille magnus, de quo evangeliste narrant, erat pro hostio (b). In parte vero aquilonari, locus Dominico corpori, de eadem petra factus est, septem pedes habens longitudinis, tribus palmis alcius {c) cetero pavimento eminens, quasi sarchofagus {d) super positus pavimento. Vel in ipso pariete, loculus factus fuerat, sicut fit {e) in mûris domorum, ad ponenda intersticia ( /"). Nam et dicit Beda : locum illum non de super seda latere meridiano patulum (fuisse) unde corpus inferebatur. Quod tamen priori sentencie congruit, ut esset quasi sarchofagus [g), super latus inclinatus, aperturam habens a latere, non de super.

(a) Subjacente, dans le Brôv. de Tours.

(6) Ostio.

( c) AUius.

( d ) Sachrofagus, dans le Brév. de Tours.

(e) SU, id.

{f) întersticia domorum, id.

( g ) Sachrofagus^ id.

Color vero monumenti et loculi, rubicundo et albo dicitur esse permixtus.

Respons, 7""» (a).

i^ Sicut vere mjstice Jone signativum, Vomuit mirifîce

Cetus Jonam vivum.

* Sic Christum quem sorbuit

Tumulus evomuit.

f Cetus Jonam reddidit, Urbi subventurum ; Virgo christum edidit

Mundo profuturum. Sic, etc.